Πυγμαλίων Δαδακαρίδης: Πρέπει να αποδεχτείς την απώλεια, εγώ νιώθω ότι έχω δύο αγγέλους στον ουρανό και είμαι ευγνώμων γι' αυτό

Για τη συμφιλίωση με το κομμάτι της απώλειας μίλησε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο οποίος έχασε και τους δύο του γονείς μέσα σε λίγους μήνες. Όπως ανέφερε, τους αισθάνεται σαν δύο αγγέλους στον ουρανό και είναι ευγνώμων που τους έχει.

Ο ηθοποιός μίλησε την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» και εξήγησε πως οι άνθρωποι που έχασε είναι για εκείνον υπενθύμιση να εκτιμά τα απλά καθημερινά πράγματα και να μην παίρνει τίποτα ως δεδομένο. Παράλληλα, τόνισε πως κάθε άνθρωπος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον χαμό ενός αγαπημένου του προσώπου πρέπει να είναι ειλικρινής με τα συναισθήματά του.

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ανέφερε αρχικά για τους γονείς του: «Νιώθω ότι έχω δύο αγγέλους στον ουρανό. Έχω πολλούς αγγέλους ευτυχώς. Όχι μόνο στον ουρανό, και εδώ στη γη. Είμαι ευγνώμων γι' αυτό. Οι δικοί μου άγγελοι μου θυμίζουν να μην παίρνω τίποτα ως δεδομένο και να είναι όλα τα πράγματα σημαντικά όσο γίνεται. Γιατί πιο μικρός ούτε την ωριμότητα είχα ούτε τη σκέψη, ήμουν λίγο χαρταετός στα πράγματα. Τώρα μεγαλώνοντας στέκομαι πιο πολύ στα απλά πράγμα».

Δείτε το βίντεο


Όπως επισήμανε ο ηθοποιός, για να μπορέσει να προχωρήσει κανείς, πρέπει να αποδεχτεί κάθε απώλεια: «Ο βηματισμός είναι, καταρχάς, να το αποδεχτείς. Γιατί πολλοί συνάνθρωποί μου έχουν δεχτεί το κομμάτι της απώλειας σε πολύ νεότερη ηλικία, οπότε είναι και πιο νέα η ψυχή στο να αντιληφθεί τη βασική έννοια του συναισθήματος. Και επειδή είναι κάτι το οποίο θα συμβαίνει για πάντα στους ανθρώπους, είναι η μοίρα αυτή, νομίζω πρέπει να το αποδεχτείς, να μην το κρατήσεις μέσα σου, να είσαι ειλικρινής απέναντι στο συναίσθημα, να μην ντραπείς ποτέ, να μην κλειστείς ποτέ και σιγά σιγά με τον καιρό να πεις ότι δεν πρέπει να σταματάει η ζωή. Γιατί, ούτως ή άλλως, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε, θέλουν να σε βλέπουν πάντα με ανιδιοτέλεια να προχωράς, να εξελίσσεσαι, είτε προσωπικά είτε επαγγελματικά είτε κάθε μέρα», είπε.

Και πρόσθεσε: «Το θυμάμαι από την επέμβαση που είχα κάνει στη μέση και κάθε βήμα ήταν ένας γολγοθάς. Μετά από δέκα μέρες, μετά από πόσες φυσιοθεραπείες άρχισες να προχωράς λίγο καλύτερα και να εμπειστεύεσαι και πάλι το σώμα σου. Νομίζω έχει να κάνει το ίδιο και με την ψυχή σου. Να είσαι ανοιχτός σε αυτό το κομμάτι. Ακόμα και να σε βαρύνει κάπου - που σε βαραίνει γιατί το "για πάντα" είναι λίγο περίεργο - να μπορείς να το λες».