Γεωργία Μεσαρίτη: «Φαίνομαι εύθραυστη, αλλά η ψυχή μου έχει πολλή δύναμη»

Μοιάζει με κοριτσάκι, αλλά μόλις πριν από δύο μήνες έκλεισε τα 30. Δίνει την εικόνα της εύθραυστης κουκλίτσας, όμως κρύβει αναπάντεχη δύναμη μέσα της. Οι αντιθέσεις της είναι η γοητεία της. Η Γεωργία Μεσαρίτη είναι μια συνεχόμενη ευχάριστη έκπληξη - και ως άνθρωπος και ως ηθοποιός. Παρότι σχετικά νέα στον χώρο, έχει προλάβει να κάνει καλές δουλειές και στο θέατρο («Unfriend» και «Η Φάλαινα») και στην τηλεόραση («Κάνε ότι κοιμάσαι», «Ο Δικαστής» και «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια») και στον κινηματογράφο (την ελλληνοαμερικανική παραγωγή «A Spartan’s Dream»). Tη φετινή σεζόν θα πρωταγωνιστεί στην επερχόμενη καθημερινή σειρά του Alpha «Οι κόρες της Αρετής». Και είναι ακόμα στο ξεκίνημά της.

GALA: Είσαι από τους τύπους που βάζουν ηλικιακούς στόχους;
ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΕΣΑΡΙΤΗ: Οχι, καθόλου. Με ενδιαφέρει μόνο να είμαι χαρούμενη και να αισθάνομαι καλά με αυτά που κάνω. Δεν σκέφτομαι τι θα καταφέρω μέχρι κάποια χρονική στιγμή, δεν με απασχολεί καθόλου ο χρόνος. Εμπιστεύομαι πολύ τη ζωή.

G.: Είσαι από την Κύπρο, διάβασα...
Γ.Μ.: Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, την Ξυλοφάγου, στην Επαρχία Λάρνακας.

G.: Και ήρθες στην Ελλάδα για να σπουδάσεις;
Γ.Μ.: Ναι, σπούδασα πρώτα Οικονομικά στη Θεσσαλονίκη και αφού πήρα το πτυχίο μου, μπήκα στο Ωδείο Αθηνών.

G.: Εδώ έρχεται η ερώτηση-κλισέ: γιατί έγινες ηθοποιός;
Γ.Μ.: Νομίζω ότι ήταν μια ανάγκη μου για χρόνο και χώρο για δημιουργία. Ημουν πάντα καλλιτεχνική φύση, αλλά δεν ήξερα πού να το διοχετεύσω. Ημουν ένα παιδί χαμηλών τόνων, πολύ κλειστή, δεν ήμουν αυτή που έλεγε τα αστεία στην παρέα. Βέβαια έχω χιούμορ, αλλά δεν είμαι loud. Στα 17 μου συμμετείχα σε παράσταση του σχολείου. Μέσα από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου είχαν επιλεγεί επτά παιδιά από την Κύπρο και ισάριθμα από άλλες έξι χώρες. Ημασταν 49 παιδιά στο σύνολο και πήγαμε στη Γερμανία, στο Θεατρικό Φεστιβάλ του Μπαντ Χέρσφελντ. Εκείνες ήταν οι 11 ωραιότερες ημέρες της ζωής μου. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι ανήκω εκεί, γιατί πάντα ένιωθα διαφορετική, με την αρνητική έννοια. Σαν να μην κολλούσα. Εκεί κόλλησα, ταίριαξα.

G.: Τα Οικονομικά πώς προέκυψαν;
Γ.Μ.: Ηταν απλά η αιτία που σπούδασα Υποκριτική, αφού πρώτα τελείωσα τη σχολή. Βέβαια δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτή τη διαδρομή, γιατί εκεί γνώρισα τις κολλητές μου που τις νιώθω σαν οικογένεια.

G.: Σου λείπουν οι δικοί σου και η Κύπρος;
Γ.Μ.: Σίγουρα μου λείπουν. Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, η ζωή μου, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα. Η σούπα της μαμάς όταν είμαι άρρωστη νομίζω ότι είναι αυτό που μου λείπει πιο πολύ.

G.: Πήρες τουλάχιστον τη συνταγή;
Γ.Μ.: Ναι, ναι, μαγειρεύω. Μου αρέσει πολύ να μπαίνω στην κουζίνα. (γέλια)

G.: Φέτος θα σε βλέπουμε στην καθημερινή σειρά του Alpha «Οι κόρες της Αρετής». Εσύ ποια κόρη είσαι;
Γ.Μ.: Παίζω την Αννα, τη μικρότερη. Είναι πιο ευάλωτη και αθώα, αλλά παρότι μοιάζει αδύναμη δεν είναι. Στην ουσία είναι ένα παιδί που προσπαθεί να ενηλικιωθεί και ο χαρακτήρας της δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα. Είναι 17,5 χρόνων.

G.: Βρήκες κοινά στοιχεία για να πατήσεις;
Γ.Μ.: Iσως ένα κοινό είναι η υπερπροστευτικότητα της μητέρας της που, παρότι συμβαίνει με καλές προθέσεις, εμποδίζει το παιδί να γίνει αυτόνομο και να μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Η Αννα έχει ανάγκη να αναζητήσει τη δική της ταυτότητα. Η αξία της καθορίζεται από την ομορφιά της και ενώ αναζητά τον εαυτό της είναι στην ουσία προέκταση της μαμάς. Σίγουρα πάντα βρίσκεις κομμάτια σου σε έναν χαρακτήρα που θέλεις να υποδυθείς, αλλά και αυτό είναι παγίδα, γιατί για να αποδώσεις κάποιον άλλον πρέπει να αφήσεις τις δικές σου ευκολίες και να τον αναζητήσεις στην ουσία του και βαθιά. Εγώ αυτό που έχω ανάγκη είναι να βρίσκω την αλήθεια κάθε χαρακτήρα ώστε να τον αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ.

G.: Η σειρά δεν έχει βασιστεί σε κάποιο μυθιστόρημα...
Γ.Μ.: Οχι, είναι τούρκικο format, αλλά το σενάριο το γράφει η υπέροχη Κατερίνα Γιαννάκου. Είμαι πολύ τυχερή για αυτόν τον ρόλο, αλλά και για την επιλογή μου από τον σκηνοθέτη μας, τον Μιχάλη Κωνσταντάτο, για τον οποίο νιώθω μεγάλη εμπιστοσύνη. Το ίδιο ισχύει και για την παραγωγή μας, την Pedio Production, για τους ανθρώπους πίσω από τις κάμερες, το crew μας, αλλά και για το cast. Nιώθω ότι είμαστε μια πολύ ωραία ομάδα και ότι υπάρχει μια πολύ όμορφη χημεία και σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ όλων μας.

G.: Δύσκολο το καθημερινό;
Γ.Μ.: Πρώτη φορά το κάνω, αλλά υπάρχει πολύ καλό κλίμα με τους συνεργάτες μου και μου δημιουργούν ασφάλεια. Με την Ασημένια Βουλιώτη, που υποδύεται την αδερφή μου, ήμασταν μαζί στο ίδιο έτος στο Ωδείο Αθηνών κι έχουμε ήδη μια χτισμένη σχέση και πολλή αγάπη η μία για την άλλη. Και η Μαριάννα Τουμασάτου, που κάνει τη μητέρα μας, είναι πολύ ωραίος άνθρωπος, με πολύ χιούμορ και ενσυναίσθηση.

G.: Είναι καλό ή κακό που μέχρι στιγμής σου δίνουν ρόλους εφήβων;
Γ.Μ.: Ούτε καλό ούτε κακό. Η αλήθεια είναι ότι έχω μεγαλύτερη άνεση να παίζω έφηβες. Είναι πιο εύκολο να υποδυθείς κάποιον σε μία περίοδο της ζωής του που εσύ έχεις ήδη ζήσει. Δεν χρειάζεται όμως να έχεις βιώσει μια κατάσταση για να την αποδώσεις. Οταν καλείσαι να παίξεις τη Μήδεια, δεν χρειάζεται να έχεις σκοτώσει τα παιδιά σου για να μπορέσεις να την υποδυθείς. (γέλια) Αισθάνομαι πως όταν έχεις δουλέψει πολύ με τον εαυτό σου, γιατί πιστεύω πολύ και στη δύναμη της ψυχοθεραπείας, σου είναι πολύ πιο εύκολο να δεις και τον χαρακτήρα κάποιου άλλου πιο αποστασιοποιημένα. Αλλιώς, διαβάζεις ένα κείμενο και βλέπεις κομμάτια δικά σου.

G.: Εχει τύχει να βρεθείς χωρίς δουλειά;
Γ.Μ.: Ναι, έχει συμβεί, αλλά ξέρω να κάνω σωστή διαχείριση των οικονομικών και γενικά είμαι ένας άνθρωπος που νιώθει ευχαριστημένος και με τα λίγα. Δόξα τω Θεώ, συνεχίζω να είμαι στο επάγγελμα και δεν έχει χρειαστεί να κάνω άλλες δουλειές για να βιοποριστώ. Είμαι από τους τυχερούς, γιατί υπάρχουν πολλά ταλαντούχα παιδιά που αναγκάζονται να κάνουν άλλα πράγματα μέχρι να έρθει μια δουλειά στον χώρο. Δεν είναι δεδομένο ότι θα βρίσκεις πάντα δουλειά ως ηθοποιός.

G.: Αυτή την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα του επαγγέλματος τις είχες υπόψη σου όταν το επέλεξες;
Γ.Μ.: Φυσικά και τις είχα, αλλά υπήρχε μια φωνή μέσα μου που μου έλεγε ότι αυτόν τον δρόμο πρέπει να ακολουθήσω. Νιώθω ότι κάθε άνθρωπος μέσα του ξέρει, κι εγώ ήξερα. Και όσο πιο πολύ εμπιστεύεσαι την κλίση σου, τόσο πιο κοντά έρχεσαι σε αυτή.

G.: Χρησιμοποιείς πολύ τη λέξη εμπιστοσύνη. Δεν έχει τύχει να σου την προδώσει κάποιος;
Γ.Μ.: Εχω πολλή εμπιστοσύνη στον Θεό και σε μένα. Ακόμα κι αν κάποιος σε προδώσει, ξέρεις ότι έχεις πάντα τον εαυτό σου και πας παρακάτω.

G.: Τελικά, είσαι πολύ δυνατή.
Γ.Μ.: Ναι, είμαι. Αν και φαίνομαι εύθραυστη, η ψυχή μου έχει πολλή δύναμη.

G.: Συγχωρείς ανθρώπους που σε έβλαψαν;
Γ.Μ.: Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να συγχωρήσεις τον εαυτό σου για καταστάσεις από τις οποίες δεν έφυγες, που επέτρεψες να σου συμβούν. Δεν έχει να κάνει τόσο με τον άλλον, έχει να κάνει με τον εαυτό σου.

G.: Δηλαδή αναλαμβάνεις την ευθύνη για ό,τι κακό σού συμβαίνει;
Γ.Μ.: Οχι ακριβώς. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να βιώσει όλα τα συναισθήματα: τον θυμό, τον πόνο, την απογοήτευση, όλα αυτά τα βιώνω. Δεν τα βάζω κάτω από το χαλί, γιατί η αλήθεια είναι πάντα ανακουφιστική όσο σκληρή κι αν είναι. Και όταν πραγματικά βιωθούν αυτά τα συναισθήματα και τα πενθήσω, τότε ξεκινάω πάλι να ονειρεύομαι ξανά.

G.: Με τι εκτονώνεσαι;
Γ.Μ.: Πιο παλιά έκανα μποξ, αλλά τώρα πια εκτονώνομαι στη φύση. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι πεζοπορίες και το canyoning στα ποτάμια. Οποτε έχω χρόνο, βέβαια. Πέρυσι που δούλευα επτά ημέρες την εβδομάδα, κατάφερα να δω τους γονείς μου μόνο όταν κάναμε περιοδεία στην Κύπρο. Ενας από τους λόγους που αποφάσισα να μην κάνω θέατρο φέτος και να έχω μόνο τα γυρίσματα είναι ότι θέλω να έχω λίγο προσωπικό χρόνο για να βλέπω την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Ξέρεις κάτι; Είμαι άνθρωπος που θέλει ισορροπία στη ζωή του. Δεν θέλω να καθορίζομαι μόνο από τη δουλειά ◆