Σταύρος Σβήγκος: Είμαι εραστής της μουσικής και επαγγελματίας της υποκριτικής

Ο Σταύρος Σβήγκος είναι ο ορισμός του multitasker. Παίζει στο θέατρο και την τηλεόραση -οι πιο πρόσφατες δουλειές του ήταν το «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια» στον ALPHA και το «Από Ηλιο σε Ηλιο» στην ΕΡΤ1-, τρέχει δύο μαγαζιά εστίασης στην Αντίπαρο, έχει τη δική του εταιρεία παραγωγής και παράλληλα βρίσκει τον χρόνο να ασχοληθεί και με τα πράγματα που αγαπάει: μεταξύ άλλων, την οικογένειά του και τη μουσική. Εδώ που τα λέμε, με ό,τι κι αν καταπιάνεται το αγαπάει και ασχολείται μαζί του με περισσή φροντίδα. Δεν θα το ήθελε κι αλλιώς. Νοιάζεται για όσα κάνει και τον αντίκτυπο που έχουν, είναι ψαγμένος, συνειδητοποιημένος και, όπως ανακάλυψα, και εξαιρετικός συνομιλητής. Το φετινό καλοκαίρι γίνεται ο αγγελιοφόρος κακών ειδήσεων στους «Πέρσες» του Αισχύλου, που κάνουν επίσημη πρώτη στην Επίδαυρο στις 3 και 4 Ιουλίου. Και από αυτό το σημείο ξεκινάει και η κουβέντα μας.

GALA: Πρώτη φορά Επίδαυρος;
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΒΗΓΚΟΣ: Οχι, πρέπει να είναι πέμπτη ή έκτη.

G.: Δεν τις μετράς;
ΣΤ.ΣΒ.: Δεν μετράω γενικά στη ζωή μου πράγματα. Τα αφήνω να έρχονται και να τα απολαμβάνω. Δεν βάζω ρεκόρ και στόχους.

G.: Ούτε πήχη βάζεις;
ΣΤ.ΣΒ.: Οχι, ξεκινάω πάντα με τον πήχη ψηλά σε ό,τι και να κάνω, αλλά με πολύ προσγειωμένα μυαλά και κάνω το καλύτερο που μπορώ για το οτιδήποτε.

G.: Στους «Πέρσες» είσαι αγγελιοφόρος κακών ειδήσεων.
ΣΤ.ΣΒ.: Είμαι αγγελιοφόρος μιας πραγματικότητας η οποία μέχρι και σήμερα είναι σπάνιο να έχει ευχάριστες ειδήσεις. Από τότε που το έγραψε ο Αισχύλος, οκτώ χρόνια μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι ειδήσεις μας αφορούν το ανθρώπινο αίμα που κυλάει ακόμα στη γη, από ανθρώπινο χέρι επίσης. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Σαν ανόητοι που είμαστε, συνεχίζουμε να τρώμε ο ένας τον άλλον.

G.: Στο έργο είσαι Πέρσης που μιλάει για τη νίκη των Ελλήνων. Σε πιάνει ένα αντίστροφο συναίσθημα;
ΣΤ.ΣΒ.: Καθόλου, ίσα-ίσα. Ετσι κι αλλιώς, ο Χρήστος Θεοδωρίδης, ο σκηνοθέτης μας, και η Ξένια Θεμελή, που είναι η χορογράφος μας και όχι μόνο, έχουν αντιληφθεί ότι ο Αισχύλος δεν το έγραψε με την ιδέα να δοξαστούμε εμείς οι Ελληνες που κατατροπώσαμε τους Πέρσες. Το έργο μιλάει για την αλαζονεία της εξουσίας και το πόσο εύκολο είναι να γυρίσει η υπερδύναμη που έχει κάποιος. Οπότε αυτό σχολιάζω κι εγώ ως Αγγελιοφόρος - και όχι μόνο για το τότε, γιατί στο κείμενό μου υπάρχουν αναφορές και στο σήμερα. Ο Ξέρξης έχει αφανίσει ολόκληρο τον λαό του και απλά επιστρέφει στο παλάτι του και τον παίρνει η μανούλα του αγκαλιά να του βάλει μια άλλη στολή γιατί ήταν σκισμένη η φορεσιά του. Ετσι γίνεται και σήμερα. Οι αποφάσεις που παίρνονται αφορούν το αίμα μας, αλλά την επόμενη μέρα ο κάθε προύχοντας της κάθε χώρας θα πάει να βάλει το καλό του το κοστούμι και θα συνεχίσει αυτό που έκανε. Εμείς όχι.

G.: Εμείς τι θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό;
ΣΤ.ΣΒ.: Να συσπειρωθούμε, να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον και να δούμε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες και να μην κοιτάει ο καθένας μόνο το δικό του σπίτι.

G.: Κάνεις εσύ κάτι γι’ αυτό;
ΣΤ.ΣΒ.: Κάνω ό,τι μπορώ. Αφουγκράζομαι τον κόσμο γύρω μου, με ενδιαφέρει η γειτονιά μου, στα πράγματα στα οποία εντός εισαγωγικών διοικώ εγώ κοιτάζω να υπάρχουν ισότητα και μια σωστά στημένη ιεραρχία, χωρίς να υπάρχει μέσα η αδικία. Δεν μ’ αρέσει να αδικώ κανέναν, όπως δεν μ’ αρέσει να με αδικούν.


G.: Μου δίνεις την αίσθηση ότι βλέπεις τα πράγματα με αρνητική ματιά...
ΣΤ.ΣΒ.: Οχι, τα βλέπω με τη ρεαλιστική ματιά.

G.: Χαίρεσαι όμως τη ζωή σου και πώς;
ΣΤ.ΣΒ.: Θα σου απαντήσω με έναν στίχο μέσα από το έργο των «Περσών» που τον λέει ο Δαρείος όταν γυρίζει πίσω στον Αδη. Λέει λοιπόν: «Γεια σας, φίλοι, σας χαιρετώ και μην ξεχνάτε μέσα στα βάσανά σας να απολαμβάνετε την ηδονή της κάθε ημέρας». Και αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ.

G.: Πώς χαλαρώνεις;
ΣΤ.ΣΒ.: Ποτέ δεν χαλαρώνω. Απλώς προσπαθώ το βράδυ από το να καώ στο κινητό μου ή στο YouTube ή στην τηλεόραση, να εξερευνήσω τα πράγματα για τα οποία είμαι ανήσυχος - διαβάζοντας, ψάχνοντας, ερευνώντας, παίζοντας μουσική...

G.: Δεν το ήξερα ότι παίζεις και μουσική.
ΣΤ.ΣΒ.: Ναι. Εχω τελειώσει Μουσικό Σχολείο και έχω πάρα πολλά όργανα στο σπίτι. Μου αρέσει το βράδυ, όταν κοιμούνται όλοι, να βάζω τα ακουστικά μου και να παίζω πιάνο, κι αυτό είναι κάτι που μου παγώνει τον χρόνο της κάθε μέρας. Δραπετεύω από την πραγματική μας ζωή και μπαίνω σε έναν χωροχρόνο που δεν έχει τη σκέψη της καθημερινότητας - από νούμερα, από λογαριασμούς ή από το τι θα κάνω του χρόνου. Αυτό είναι μια πραγματική ξεκούραση του μυαλού και είμαι τυχερός που τη βρίσκω μέσα στη μουσική.

G.: Αμφιταλαντεύτηκες ποτέ μεταξύ μουσικής και υποκριτικής;
ΣΤ.ΣΒ.: Ναι, αμέ...

G.: Και πώς κέρδισε τη μάχη η υποκριτική;
ΣΤ.ΣΒ.: Απλά με οδήγησε εκεί ο δρόμος της ζωής. Εξακολουθώ όμως να έχω και τα δύο. Είμαι εραστής της μουσικής και επαγγελματίας της υποκριτικής.

G.: Εχεις και μια εταιρεία παραγωγής, όμως.
ΣΤ.ΣΒ.: Πολύ μικρή.

G.: Η οποία με τι ασχολείται; Με κινηματογραφικές ταινίες, ας πούμε;
ΣΤ.ΣΒ.: Μακάρι να μπορούσα, αλλά είναι πολύ μεγάλο project. Απλώς κάνω support σε άλλες εταιρείες, ας το πω κι έτσι. Είναι κάτι που το ξεκίνησα για να συνεργάζομαι με άλλες εταιρείες ως ηθοποιός και σιγά-σιγά άρχισα να επενδύω σε κάποια πράγματα ώστε να μπορώ να τα νοικιάζω σε εταιρείες.

G.: Η άλλη παράπλευρη δραστηριότητά σου είναι τα δύο μαγαζιά εστίασης στην Αντίπαρο.
ΣΤ.ΣΒ.: Ναι. Το ένα είναι στον τρίτο του χρόνο και φτιάχνει burgers. Το όνομά του είναι «3- Stripes», γιατί είμαστε τρεις οι ιδιοκτήτες, ο Θάνος Φέσκος, ο Παύλος Χρυσαφίδης κι εγώ. Το άλλο λέγεται «Νοσταλγία Μεζεδοτεχνείο» και είναι μια πολύ ωραία αυλή με αιγαιοπελαγίτικες γεύσεις από όσο το δυνατόν περισσότερα προϊόντα της Αντιπάρου και της Πάρου, και αντίστοιχη μουσική. Εκεί οι συμμετέχοντες είμαστε εγώ, η Γιολάντα Καλογεροπούλου (σ.σ.: ηθοποιός και σύντροφός του) και το εστιατόριο «Βασίλαινας».

G.: Αυτό, πάλι, πώς προέκυψε;
ΣΤ.ΣΒ.: Πάντα ασχολούμουν με επιχειρήσεις παράλληλα με την υποκριτική. Και στην Αθήνα είχα περάσει από διάφορα, είχα ένα καφενείο κάποτε, ένα μπαρ στο Σύνταγμα, μια καντίνα στην Εύβοια... Πάντα μου αρέσει να κάνω πράγματα τα οποία με βγάζουν από το επάγγελμά μου, ώστε να έχω ισορροπία, να μη χαθώ μέσα σε αυτό που λέμε «τέχνη» και η επικοινωνία δεν είναι πια για όλο τον κόσμο. Οφείλουμε, όσοι ασχολούμαστε με την τέχνη, να μπορούμε να ευαισθητοποιήσουμε και να επικοινωνήσουμε με όλο τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να κάνω τόσο βαθιά κουλτούρα που να την καταλαβαίνουν μόνο όσοι έχουν διαβάσει Νίτσε και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Το θέμα είναι να γεμίσουμε εμείς τους πάντες. Δηλαδή, τώρα που θα έρθουν στην Επίδαυρο 10.000 με 20.000 την ημέρα, θα πρέπει σε όλους να πω κάτι. Κι όποιος μπορέσει, θα καταλάβει αυτό που θέλω, κι αν όχι, τουλάχιστον θα ανακαλύψει κάτι σε αυτό που του λέω. Για μένα αυτό είναι τέχνη: το να προσφέρεις στον κόσμο κάτι που του δημιουργεί συναισθήματα ή του τα ξυπνάει.

G.: Με όλα αυτά που κάνεις όμως, δεν χαώνεσαι λίγο; Δεν χάνεσαι στη μετάφραση;
ΣΤ.ΣΒ.: Ναι, βέβαια, αλλά ξέρεις τι γίνεται; Γενικότερα είμαι πολύ σκληρός μαζί μου στα εργασιακά μου. Οταν μου λέει κάποιος κάτι, είναι αυτό που μου λέει κι αυτό θα κάνω, δεν θα κάνω τα δικά μου. Οταν λέω επίσης σε κάποιον συνεργάτη μου κάτι και συμφωνούμε, αυτό θεωρώ πως πρέπει να γίνεται χωρίς να χρειαστεί να το ξαναπούμε. Ως επαγγελματίας ηθοποιός, όταν πηγαίνω στην πρόβα μου κουβαλώντας όλα μου τα προβλήματα, οφείλω με το που θα πατήσω το πόδι μου μέσα να αφήσω όλα μου τα προβλήματα έξω και να ασχοληθώ μόνο με την πρόβα. Και το ίδιο ισχύει κι όταν διαβάζω, ή είμαι με τα παιδιά μου ή τη σύντροφό μου, ή παίζω μουσική, ή κάνω οτιδήποτε άλλο. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος με φοβερή διάσπαση προσοχής, αφαίρεση στη σκέψη, δυσλεκτικός, έχω εκπαιδεύσει το μυαλό μου και την ψυχή μου ώστε όταν ασχολούμαι με κάτι, να ασχολούμαι μόνο με αυτό, να μην επιτρέπω σε άλλες σκέψεις να μπαίνουν και να με διακόπτουν.

G.: Και μια τελευταία ερώτηση με αφορμή τα μαγαζιά σου. Εσύ μαγειρεύεις;
ΣΤ.ΣΒ.: Ναι, μου αρέσει πολύ. Στα μαγαζιά μου σερβίρονται και δικές μου συνταγές, όπως ντάκος με μους ξινομυζήθρας και κάποια άλλα.

G.: Δεν μου έφερες όμως ένα πιάτο.
ΣΤ.ΣΒ.: Δεν ήμουν προετοιμασμένος. (γέλια) ◆