Πέμη Ζούνη: Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ήμουν 11 ετών, είχα θυμό επειδή δεν με πήραν στην κηδεία

Σε ηλικία 11 ετών έχασε τον πατέρα της η Πέμη Ζούνη, η οποία εξήγησε πως τότε είχε πολύ θυμό μέσα της, καθώς δεν την είχαν πάρει στην κηδεία του.

Μιλώντας στο vidcast «Rainbow Mermaids», η ηθοποιός περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εκείνη την περίοδο με την οικογένειά της, σημειώνοντας πως αισθανόταν ότι έπρεπε να στηρίξει τη μητέρα και την αδερφή της παρά το νεαρό της ηλικίας της: «Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ήμουν 11 ετών», είπε αρχικά και όταν ρωτήθηκε εάν ένα παιδί μπορεί να καταλάβει την απώλεια αυτή, δήλωσε: «Το καταλαβαίνει απολύτως και μάλιστα ήμουν η μεγάλη που έπρεπε να στηρίξει τη μικρή και τη μητέρα μου που είχε μεγάλο θέμα. Ασχολιόμουν με το τι θα γίνει και με το ότι έπρεπε να στηρίξω γιατί ήμουν η μεγάλη, ενώ δεν ήμουν και πολύ μεγάλη. Ευτυχώς είχαμε τη γιαγιά μου και τον παππού μου που στάθηκαν εκεί, πάντα».

Στη συνέχεια, η Πέμη Ζούνη ανέφερε πως δεν έχει πολλές αναμνήσεις με τον πατέρα της, καθώς απουσίαζε λόγω της δουλειάς του και προσπαθούσε να κρατήσει στο μυαλό της ό,τι είχαν περάσει μαζί. Όπως επισήμανε, βρισκόταν σε ένα σοκ και ήταν θυμωμένη που επειδή τη θεωρούσαν μικρή δεν την άφησαν να πάει στην κηδεία του, ενώ για τις υποχρεώσεις που δημιουργήθηκαν τη θεωρούσαν «αρκετά μεγάλη»: «Επειδή δεν τον ζούσαμε τον μπαμπά πολύ, γιατί έλειπε συνέχεια, είχε δουλειές, προσπάθησα να κρατήσω με πανικό σχεδόν τις μνήμες που είχα, τις λίγες συζητήσεις που κάναμε και μετά άρχισε να γράφει η απώλεια, μεγαλώνοντας. Εκείνη τη στιγμή ήταν ξάφνιασμα, ήταν λίγο σοκ, ήταν λίγος θυμός γιατί δεν με πήραν στην κηδεία επειδή ήμουν μικρή. Κάπως μετά τα διαχειρίστηκα. Λέω κρίμα, γιατί ήταν ευφυέστατος άνθρωπος και δεν πρόλαβε να με δει, να μου κάνει παρατηρήσεις στη δουλειά ή να πούμε καμία σοβαρή κουβέντα», είπε.

Δείτε το βίντεο


Στην ίδια συνέντευξη, η ηθοποιός μίλησε για τις ερωτικές σκηνές της με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, δηλώνοντας με χιούμορ: «Οι ερωτικές σκηνές με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη ήταν στα πρόθυρα της διάσεισης. Ήταν δύσκολες αυτές οι σκηνές».

Για την αμηχανία που μπορεί να υπάρχει σε αυτού του είδους τα γυρίσματα, εξήγησε: «Αν δεν κολλάει, από νωρίς πρέπει να φεύγεις. Δεν το δοκιμάζεις και μετά λες "γεια". Εγώ τουλάχιστον στην πρόταση πάνω βλέπω. Γιατί δεν θα βγει καλό αν δεν υπάρχει στοιχειωδώς η άνεση της επαφής και μία ασφάλεια».