Λευτέρης Ελευθερίου: Με τη δουλειά ικανοποιείται το ψώνιο μου να γίνομαι όποιος θέλω

Αν υπάρχει μια λέξη που να χαρακτηρίζει τον Λευτέρη Ελευθερίου αυτή είναι το «απρόβλεπτος». Με την πολύ καλή έννοια. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει μια ωραία τρέλα, ο τύπος που θέλεις πολύ να σου κάνει παρέα, ακόμα και αν εσύ κάθεσαι στη θέση του θεατή κι εκείνος αλωνίζει τη σκηνή σκορπώντας απλόχερα το γέλιο.

Στα 40 λεπτά που μιλήσαμε -τόσο χρόνο είχε να μου δώσει, γιατί ήταν όπως πάντα στο τρέξιμο- πρόλαβε να μου πει για τα ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια του στη Νάξο, για τα ονόματα των δέντρων που έμαθε στις βόλτες της απραγίας στη διάρκεια του COVID, για το ότι πάντα του άρεσαν οι μιμήσεις και γι’ αυτό όλοι τού έλεγαν να γίνει ηθοποιός και για το πόσο καμαρώνει για τα παιδιά του -ένα κορίτσι 12,5 ετών και ένα αγόρι 14- που μπαίνουν στην εφηβεία και ετοιμάζονται για τη δική τους επανάσταση.

Φυσικά μιλήσαμε και για τις δύο παραστάσεις στις οποίες παίζει στο «Αλσος ΔΕΗ», το μιούζικαλ «Του αγοριού απέναντι» και την κωμωδία «Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά», αλλά και για όλα τα άλλα πράγματα που κάνει. Ο Λευτέρης πάντα κάνει πράγματα, γιατί φύσει και θέσει δεν μπορεί να μένει αδρανής. Δεν θα το ήθελε, δεν θα το θέλαμε.

GALA: Το φετινό καλοκαίρι δηλώνεις μόνιμος κάτοικος του «Αλσους-ΔΕΗ» με δύο παραστάσεις.
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ: Κι όχι μόνο το φετινό καλοκαίρι. Χρόνια συνεργάζομαι με τον Ηλία Μαροσούλη και τον Αγγελο Κοταρίδη, γιατί είναι άνθρωποι που εκτιμάνε αυτό που θα δώσεις και θα σε υποστηρίξουν μέχρι ρανίδας. Το «Αλσος» έχει αυτό το νοσταλγικό της παλιάς Αθήνας, είναι ένας χώρος που σε γυρίζει στα χρόνια της αθωότητας. Σε αυτή την εποχή της νοσταλγίας και του παλιού ελληνικού κινηματογράφου σε γυρίζει και η παράσταση «Του αγοριού απέναντι» με τις αξεπέραστες μελωδίες του Μίμη Πλέσσα, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου και κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη. Σου αναφέρω τους πυλώνες, γιατί οι συντελεστές της παράστασης είναι άπειροι και στενοχωριέμαι αν ξεχάσω κανέναν. Είναι ένα μιούζικαλ δικό μας, όπως λένε ο Μιχάλης και ο Θανάσης, με μια ταυτότητα ελληνική που όμως δεν την αγγίζουν με τον εθνικιστικό κανιβαλισμό, αλλά με έναν υπέροχο αυτοσαρκασμό. Η άλλη παράσταση είναι το «Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» του Θοδωρή Αθερίδη, ένα έργο για την εποχή μας, που θέλουμε να μιλήσουμε γι’ αυτά που συμβαίνουν, να τα αμφισβητήσουμε, να τα ανατρέψουμε, σαν εφηβάκια που θέλουμε να δώσουμε μια σπρωξιά σε αυτά που έμαθαν να αγαπάνε οι γονείς μας, να ανα-τινάξουμε το δέντρο μέχρι να πέσουν τα φύλλα, να το αποδομήσουμε. Η κωμωδία, ξέρεις, θέλει αποδόμηση, θέλει εφηβεία, θέλει τίναξη και ανατίναξη. Είναι ένα έργο πολύ φρέσκο, με πολλές ανατροπές, στο οποίο θα φέρουμε και δικά μας κείμενα. Παλεύουμε να βρούμε τι είναι αυτό που μας προβληματίζει και μας συγκινεί πρωτίστως εμάς για να μπορέσουμε να το μεταφέρουμε και στον κόσμο.

G.: Τι άλλα πράγματα κάνεις όταν βγαίνεις από το «Αλσος»;
Λ.ΕΛ.: Δουλεύω, τι άλλο; Τα Δευτερότριτα κάνω περιοδείες με τον Αντώνη Κρόμπα το «Σύμφωνο επιβίωσης», μια παράσταση που τρέχει επί πολλά χρόνια, και με τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, έναν μουσικό με πλούσια προϋπηρεσία, κάνουμε παιδικές συναυλίες. Τα πρωινά κάνουμε γυρίσματα με τον Κρόμπα για την DigiMum Group, ένα project που δεν ξέρω πού θα προβάλλεται. Μπορεί και σε κανάλι.

G.: Γιατί δουλεύεις τόσο πολύ;
Λ.ΕΛ.: Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Εχω προσπαθήσει να καθίσω, αλλά όλο και κάτι εφευρίσκω να κάνω. Στην ουσία κάνω ό,τι κάνει σήμερα ένας οικογενειάρχης που θέλει να παρέχει τα πάντα στην οικογένειά του. Κατεβάζεις κεφάλι και κάνεις όλες τις δουλειές - τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, γιατί όταν ξεκινούσαμε τα είχαμε βάλει όλα σε ένα πλαίσιο ιδεολογικό και λέγαμε ότι δεν θα εμπλακούμε στο κομμάτι της διαφήμισης και της υπερβολικής δημοσιότητας. Οχι, είναι κομμάτι της δουλειάς μας κι αυτό και πιστεύω ότι μπορείς να βάζεις τέχνη σε οτιδήποτε κάνεις.

G.: Δεν είσαι επιλεκτικός, μου λες;
Λ.ΕΛ.: Είμαι επιλεκτικός με την έννοια ότι μ’ αρέσει να κάνω τα πράγματα επιλογή μου. Η ζωή δεν σε φέρνει πάντα στα πράγματα που έχεις επιλέξει, εσύ όμως μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν να τα έχεις επιλέξει.
Είχα ακούσει κάτι κάποτε που με επηρέασε πολύ βαθιά: «Δεν είναι απαραίτητο να κάνεις πάντα αυτό που σου αρέσει, αλλά να σου αρέσει αυτό που κάνεις».

G.: Και σου αρέσει αυτό που κάνεις;
Λ.ΕΛ.: Αγαπώ τη δουλειά μου. Από τη μία μου ικανοποιεί το ψώνιο μου να γίνομαι όποιος θέλω, από την άλλη μου εξασφαλίζει μεροκάματο, ένα αξιοπρεπές προς το ζην, να μπορώ να πάω ένα ταβερνάκι, να αγοράσω ένα ρουχαλάκι, να στείλω το παιδί μου σε μια εκδρομή χωρίς να το σκέφτομαι. Στα 47 μου μπορώ να σου πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος με αυτά που έχω κατακτήσει. Εχω δύο υγιή παιδιά, πέντε φίλους που αγαπάω, στον χώρο με εκτιμούν, από δουλειά δεν έχω μείνει, τι άλλο να ζητήσω;

G.: Είναι τα παιδιά σου εξοικειωμένα με το γεγονός ότι είσαι δημόσιο πρόσωπο;
Λ.ΕΛ.: Ναι, βέβαια. Εγώ έγινα δημόσιο πρόσωπο παράλληλα με τη γονεϊκότητα. Η αλήθεια είναι ότι είχα background δέκα χρόνων σε γκρουπ και άλλων δέκα σε θεατρική ομάδα και κατανόησα πάρα πολύ γρήγορα τι σημαίνει για τον καθένα να βρίσκεται στο επίκεντρο. Οπότε, όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου, φρόντισα να γίνουν εκείνα το επίκεντρο της προσοχής μου. Δεν θέλησα ποτέ να τα αφήσω να σκεφτούν ότι ο πατέρας τους είναι διάσημος και ότι αυτό έχει κάποια σημασία. Το γείωνα όλο αυτό, το κρατούσα σε χαμηλούς τόνους. Οπότε ξέρουν ότι κάνω κάποια δουλειά που αναγκαστικά με κάνει δημόσιο πρόσωπο και μέχρι εκεί. Εξ ου και παρότι έγινα διάσημος την περίοδο που τα social έφερναν πολύ προς τα έξω τα οικογενειακά έσω των δημόσιων προσώπων, εγώ προσπάθησα να το αποφύγω. Οχι ότι κατηγορώ ή κρίνω εκείνους που το κάνουν, γιατί ο καθένας κάνει αυτό που θεωρεί καλύτερο.

G.: Επομένως είσαι από εκείνους που προστατεύουν την ιδιωτική τους ζωή...
Λ.ΕΛ.: Δεν είναι ότι την προστατεύω. Μιλάω για τα προσωπικά μου, αλλά ως έναν βαθμό. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε η είδηση του διαζυγίου μου, το οποίο συνέβη πριν από τρία χρόνια. Δεν θέλαμε να το διαφημίσουμε, δεν έχει αλλάξει και κάτι για εμάς. Είμαστε πολύ αγαπημένοι και πολύ υποστηρικτικοί ο ένας στον άλλον. Ημασταν 22 χρόνια μαζί, δεν κύλησαν τα πράγματα όπως περιμέναμε τα τελευταία χρόνια και αποφασίσαμε να χωρίσουν οι δρόμοι μας, ήρεμα και πολιτισμένα. Είναι σαν μην έχει αλλάξει τίποτα στην οικογένειά μας και αυτό το φέρνουμε ως παράδειγμα στα παιδιά μας και για τις δικές τους σχέσεις. Γιατί αν αύριο μεθαύριο είναι με έναν άνθρωπο που αγαπάνε και για κάποιον λόγο αργότερα δεν θέλουν να είναι μαζί, πρέπει να χωρίσουν ήρεμα, με αγάπη και χωρίς φόβο.

G.: Υπάρχουν πράγματα που φοβάσαι;
Λ.ΕΛ.: Δεν μου αρέσει η βία. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι μπορούν να τα βρουν με πολλούς τρόπους.

G.: Εχεις παίξει, όμως, έναν βίαιο χαρακτήρα, ίσως τον μοναδικό δραματικό ρόλο σου, στη σειρά «Μετά τη φωτιά».
Λ.ΕΛ.: Να είναι καλά ο Γρηγόρης Καραντινάκης που με σκέφτηκε γι’ αυτόν τον ρόλο. Πήρα πολύ καλές κριτικές. Οταν μου τηλεφώνησε και μου σκιαγράφησε αυτόν τον χαρακτήρα που πραγματικά μού έτρεχαν τα σάλια για να παίξω, επειδή είμαι και ένας άνθρωπος που δεν πιστεύω πολύ στον εαυτό μου και ίσως γι’ αυτό δεν έχω γίνει τόσο γνωστός, του είπα: «Γρηγόρη μου, θέλω πάρα πολύ να παίξω αυτόν τον ρόλο, τον κλείνω και τώρα αν με θέλεις πάρα πολύ. Αλλά έχεις πάρει τον Λευτέρη Ελευθερίου. Είσαι σίγουρος ότι δεν έκανες λάθος;». Και μου λέει «ξέρω πολύ καλά ποιον έχω πάρει. Επειδή έχεις βγάλει τη φήμη του καλού παιδιού και σε αγαπάει ο κόσμος, αυτό θέλω να τσαλακώσουμε».

G.: Και το τσαλακώσατε;
Λ.ΕΛ.: Το τσαλακώσαμε πολύ, αλλά ο κόσμος μού έλεγε ότι δεν θέλει να με βλέπει κακό. Οχι, ρε παιδιά, ηθοποιοί είμαστε, αυτό σπουδάσαμε να κάνουμε. Στην Ελλάδα, ξέρεις, υπάρχει ένα κόλλημα με τις ταμπέλες. Αγαπήθηκα πάρα πολύ στον ρόλο του ρεμπέτη που έκανα στον Λαζόπουλο, και με είχαν ταυτίσει με τις καλές μανιέρες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, του Φέρμα, του Προύσαλη, όλο αυτό που φέρουν οι παλιοί μαγκίτες χαρακτήρες με την καλώς εννοούμενη τεχνική που είχαν κατακτήσει, οπότε το είχαν κάπως δεδομένο σε τι ρόλους θα με δουν. Οταν ήρθε λοιπόν αυτό πολλοί δεν το δέχτηκαν, υπήρχαν όμως και άλλοι που άρχισαν σιγά-σιγά να το βλέπουν πιο θετικά. Το μόνο που με στενοχώρησε ήταν το απότομο κλείσιμο αυτής της σειράς, που ήρθε Πρωτοχρονιά, χωρίς να προλάβει καν να ολοκληρωθεί και να μπορεί έστω να υπάρχει στο κιτάπι ενός καναλιού για να ξαναπαιχτεί σε επαναλήψεις. Αυτό μόνο. Κατά τ’ άλλα, σου το είπα ήδη. Δεν παραπονιέμαι. Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.