Βίκυ Λέανδρος: «Αισθάνομαι ευγνώμων με όλο αυτό που μου συνέβη»

Εχοντας πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους διεθνώς και κουβαλώντας μνήμες από εμφανίσεις στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, η Βίκυ Λέανδρος μετράει 54 χρόνια επιτυχημένης πορείας στη μουσική σκηνή. Στον απόηχο της τιμητικής εμφάνισης στη φετινή Eurovision στη Βιέννη και εν όψει της επικείμενης συναυλίας στο Sani Festival στη Χαλκιδική, τη συναντάμε στον ιδιωτικό της παράδεισο στη Μύκονο.

«Ερχομαι εδώ και ξεκουράζομαι. Αγαπώ το νησί και τη δυνατότητα που μου δίνει το σπίτι μου να απομονώνομαι. Πολύ συχνά φιλοξενώ φίλους και συγγενείς μου. Τα παιδιά μου λατρεύουν τη Μύκονο», μας λέει τη στιγμή που μας υποδέχεται. Το σπίτι της μοιάζει κρυμμένο μέσα στα βράχια, απόλυτα εναρμονισμένο με το περιβάλλον. «Το παράδοξο είναι ότι το αγόρασα κάποιον χειμώνα, ενώ βρισκόμουν στη Γερμανία και δεν μπορούσα να ταξιδέψω στην Ελλάδα. Το είδα μέσω βιντεοκλήσης και ξετρελάθηκα. Εδώ αναζωογονούμαι, ξυπνώ νωρίς και κολυμπώ με τις ώρες, χαλαρώνω στον ήλιο... Η χώρα μας είναι ένας μαγικός τόπος!».

Τη βραδιά της 12ης Μαΐου, η Βίκυ Λέανδρος, μετά το επετειακό βίντεο για τα 70 χρόνια της Eurovision που άνοιξε τον Α’ Ημιτελικό του διαγωνισμού, τραγούδησε το «L’amour est bleu», κομμάτι με το οποίο είχε εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο το 1967. «Οταν πρωτοπήγα στη Eurovision, ήμουν δεν ήμουν 15 ετών και είχα άγνοια κινδύνου. Βγήκα τέταρτη και στενοχωρήθηκα λίγο, αλλά το τραγούδι αυτό ήταν η η πρώτη μου μεγάλη διεθνής επιτυχία και πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια δίσκους». Πέντε χρόνια αργότερα, το 1972, κατέκτησε την πρώτη θέση με το «Après toi» για το Λουξεμβούργο και πάλι.


Η Βίκυ Λέανδρος δεν κατέκτησε τυχαία τη διεθνή αναγνώριση. Γαλουχημένη από πολύ νωρίς στον καλλιτεχνικό κόσμο, κατάφερε με τη μοναδική χροιά της φωνής της και τα δυνατά συναισθήματα που βγάζει στη σκηνή να χαρακτηριστεί όχι απλώς επιτυχημένη, αλλά φαινόμενο. Τη ρωτώ γι’ αυτή την εντυπωσιακή και μακρόχρονη πορεία της.

«Hταν μια υπέροχη διαδρομή με δυσκολίες, αλλά και με απρόσμενες εκπλήξεις. Στάθηκα τυχερή γιατί είχα από μικρό κοριτσάκι την αρωγή του πατέρα μου Λέανδρου Παπαθανασίου, αυτού του μεγάλου συνθέτη και παραγωγού δίσκων. Το team ήταν δεμένο και γερό. Εκείνο όμως που με οδήγησε τελικά στην επιτυχία ήταν η θέληση. Σε μια μακρά διαδρομή υπάρχουν δυσκολίες και απογοητεύσεις, κανένας δεν έχει την επιτυχία δεδομένη. Ξεχωρίζει όποιος έχει την ψυχική δύναμη να συνεχίζει», τονίζει, και με την ευκαιρία θέλει να αναφέρει κάτι ακόμα: «Κάποιοι με ρωτούν, “μα, τόσο μικρή που ξεκίνησες με τη Eurovision, δεν νιώθεις ότι έχασες την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας; Ε, λοιπόν, καθόλου.

Γιατί ο πατέρας μου φρόντιζε πάντα να ζω όπως τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας μου, μπορεί να μου κανόνιζε κάποιες τηλεοπτικές εμφανίσεις, αλλά από εκεί και πέρα υπήρχε το σχολείο, οι φιλίες. Εχω δυνατές σχέσεις που διατηρώ από τα παιδικά μου χρόνια». Με αφορμή την πρόσφατη εμφάνισή της, τη ρωτώ πόσο έχει αλλάξει η διοργάνωση Eurovision σε σχέση με τις δικές της εμπειρίες. «Ο τωρινός μουσικός διαγωνισμός δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνον του παρελθόντος. Τώρα πια μιλάμε για μια μεγάλη σκηνή με θεαματικό φωτισμό και υποστηρικτικά σκηνικά που συνθέτουν ένα υπερθέαμα. Στην εποχή μου τα δεδομένα ήταν τελείως διαφορετικά».

Από τα πέντε της χρόνια βρέθηκε να ζει με τους γονείς της στο Αμβούργο, όπου εξακολουθεί να βρίσκεται η βάση της. Μητέρα τριών παιδιών -Λέανδρος, Μιλάνα και Σάντρα-, έχει εμφυσήσει στην οικογένειά της την αγάπη για την Ελλάδα. «Την ελληνική γλώσσα έμαθα να τη μιλώ στο σπίτι μου, το ίδιο έκανα κι εγώ με τα παιδιά μου. Στο σπίτι μου υπήρχε πάντα και εξακολουθεί να υπάρχει έντονο το ελληνικό στοιχείο. Γνωρίζουμε την κουλτούρα του τόπου μας, μαγειρεύουμε ελληνικά φαγητά. Η οικογένεια είναι δεμένη κατά τα παραδοσιακά μας πρότυπα.

Μέχρι και σήμερα, σε αργίες και γιορτές μαζεύονται όλοι στο σπίτι μου και τους μαγειρεύω», λέει με ένα χαμόγελο ευτυχίας, αφού εκτός από μια γυναίκα χορτασμένη από την επιτυχία είναι μια αφοσιωμένη μητέρα αλλά και γιαγιά, που απολαμβάνει κάθε στιγμή των ρόλων της. «Τα εγγόνια μου έρχονται καθημερινά στο σπίτι μου - τις ημέρες βέβαια που δεν έχω συναυλίες ή άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Τους μαγειρεύω και περνάμε ώρες μαζί. Τα πράγματα κυλούν τελείως φυσιολογικά στο σπίτι μου, σαν να μην είμαι η Βίκυ που ο κόσμος γνωρίζει μέσα από τη μουσική, αλλά μια οποιαδήποτε γιαγιά. Είχε πλάκα γιατί δύο ώρες πριν εμφανιστώ ζωντανά στον Ημιτελικό τον Μάιο, χτυπά το τηλέφωνό μου. Ηταν ο εγγονός μου, ο οποίος με πήρε για να με ρωτήσει αν μπορώ να πάω να τον πάρω με το αυτοκίνητο. Του απάντησα ότι βρίσκομαι στη Eurovision!» αναφέρει με την χαρακτηριστική αμεσότητά της και ξεσπάμε στα γέλια.

«Ημουν, βέβαια, πάντα, οπαδός της άποψης ότι η μεγάλη καριέρα και η επιτυχία δεν είναι τα μόνα σημαντικά πράγματα στη ζωή ενός καλλιτέχνη. Για εμένα μετρούσαν πάντα περισσότερο η οικογένεια και τα παιδιά μου. Οφείλω να ομολογήσω επίσης ότι επαγγελματική ανασφάλεια δεν ένιωσα ποτέ. Ακόμη και στις δυσκολίες, όπου η καριέρα μου μπορεί να είχε κάνει κοιλιά, γνώριζα ότι η ζωή θα με περίμενε με μια επιτυχία παρακάτω. Σήμερα μπορώ να πω ότι αισθάνομαι ευγνώμων με όλο αυτό που μου συνέβη, που βρίσκομαι εδώ και ακόμα τραγουδάω.

Είχα επιτυχίες και διάρκεια». Παλαιάς κοπής καλλιτέχνις, δεν πιστεύει μόνο στη δύναμη των social media. «Η αλήθεια ενός καλλιτέχνη φαίνεται πάνω στη σκηνή, εκεί κρύβεται η ουσιαστική επικοινωνία. Εγώ προσωπικά επενδύω σε αυτή τη δύναμη της αμφίδρομης σχέσης: επαφή αληθινά ζεστή, χωρίς ανάγκη για ψεύτικα φτιασιδώματα στα οποία εμπλέκεται η τεχνολογία. Για παράδειγμα, είμαι ευτυχής που φέτος τον Δεκαπενταύγουστο όχι μόνο θα βρίσκομαι στην Ελλάδα, αλλά και θα έρθω σε επαφή με το κοινό τραγουδώντας στο Sani Festival στη Χαλκιδική.

Οπως συχνά λέω, δεν μπορούμε να κάνουμε τις μέρες μας μεγαλύτερες, όμως με τη μουσική μπορούμε να τις κάνουμε καλύτερες. Η τεχνολογία εξελίσσεται, η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει κατακλύσει τα πάντα, αλλά εμείς οφείλουμε να κρατήσουμε την ανθρώπινη υπόστασή μας». Τα τελευταία 25 χρόνια είναι παράλληλα συνθέτις και στιχουργός, δημιουργώντας τραγούδια τα οποία ερμηνεύει η ίδια ή άλλοι καλλιτέχνες, ενημερώνεται για την επικαιρότητα και όταν ο χρόνος τής το επιτρέπει δέχεται φίλους στο σπίτι. «Μου αρέσει να μαγειρεύω και να περιποιούμαι τους φίλους μου πίνοντας το κρασάκι μας, απολαμβάνοντας ελληνική κουζίνα και συζητώντας μέχρι αργά. Διανύουμε δύσκολες εποχές και η ανθρώπινη επαφή είναι σίγουρα ένα δυνατό αντίδοτο».

Το τοπίο της Μυκόνου και το θαλασσινό αεράκι της μας έχουν συνεπάρει. «Με πλήγωνε η εποχή των μνημονίων, όπου οι ξένοι μιλούσαν άσχημα για τη χώρα μου», επιστρέφει η κουβέντα μας στην Ελλάδα. «Τότε είχα αρθρογραφήσει στις μεγαλύτερες και πιο ισχυρές γερμανόφωνες εφημερίδες προκειμένου να εξηγήσω την αλήθεια για την Ελλάδα και τους Ελληνες και να υπερασπιστώ τον τόπο μου. Ολα αυτά όμως έχουν ξεπεραστεί. Η Ελλάδα βγήκε πιο ισχυρή από αυτή τη μεγάλη περιπέτεια. To brand “Ελλάδα” έχει μια υπεραξία και αυτό δεν αμφισβητείται πλέον. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι ξένοι επιλέγουν τη χώρα μας ως ταξιδιωτικό προορισμό, ως μόνιμο τόπο διαμονής και ως χώρα επενδύσεων».

Η Βίκυ Λέανδρος είναι ένας άνθρωπος που νιώθει πολύ συχνά ευγνωμοσύνη στη ζωή της. Και όπως περιμένει κανείς, έχει νιώσει πολλές φορές και για εκείνες τις πολύτιμες στιγμές που έχει βιώσει στη σκηνή αποκτώντας αναμνήσεις ανεξίτηλες. «Ηταν σε μια συναυλία στο Λονδίνο. Στο τέλος ενός τραγουδιού, οι Αγγλοι σηκώθηκαν όρθιοι κι άρχισαν να με χειροκροτούν με τόσο πάθος που κατασυγκινήθηκα. Κοιτούσα τον υπεύθυνο της εκδήλωσης και δεν ήξερα τι να κάνω. Ηταν η πρώτη φορά που μου ήρθαν τόσα δάκρυα ώστε χρειάστηκε να μου προσφέρουν ένα μαντίλι και να αποχωρήσω για λίγα λεπτά από τη σκηνή. Ηταν ωραία, πολύ ωραία. Το κοινό είναι πολύ ζεστό μαζί μου. Εξαιρετικά θερμό ήταν και στο Ηρώδειο. Εκλαιγε από συγκίνηση ο κόσμος, έκλαιγα κι εγώ, ήταν τόσο εγκάρδια τα συναισθήματα!» μας λέει αναφερόμενη σε βιώματα που συνεχίζονται μέχρι σήμερα στις συναυλίες που εξακολουθεί να δίνει στην Ευρώπη.

Χωρίς αμφιβολία, για την Ελληνίδα σούπερ σταρ της διεθνούς μουσικής βιομηχανίας όλη αυτή η διαδρομή άξιζε τον κόπο. Αν, όμως, της ζητούσαμε να ξεχωρίσει μια φωτογραφία μόνο από το άλμπουμ της ζωής της; «Θα ήταν σίγουρα μια φωτογραφία με τα τρία παιδιά και τα πέντε εγγόνια μου», απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη και φέρνει στα χείλη της το φλιτζάνι για λίγο ακόμα μυρωδάτο καφέ.