Αλλη Ελληνίδα super model με την καριέρα της την ψάχνεις με το ντουφέκι. Αλλά εκείνη προτίμησε τις ριπές της φωτογραφικής της μηχανής και από τα 90s ταξιδεύει κατευθείαν στο σήμερα πάνω στις ράγες των συντεταγμένων του κόσμου
Το ταξίδι στον χρόνο ξεκινά με την προσπάθεια να βρούμε κοινό χρονικό παρονομαστή για τη φωτογράφησή της. Είναι ακριβής, πολύ συγκεκριμένη, αλλά και συνεννοήσιμη σε σημείο που εκπλήσσει. Μόλις λύνονται τα διαδικαστικά, η Δήμητρα Κωστάκη στήνεται μπροστά στον φακό της Κατερίνας και μπαίνει εντελώς στον ρόλο του μοντέλου, για να θυμίσει στους πιο νέους συνεργάτες μας που παραβρίσκονται εκεί τι σημαίνει να είσαι πραγματική σταρ: δεν έχει παραξενιές, δεν έχει απαιτήσεις, εμπιστεύεται τον επαγγελματισμό του καθενός ξεχωριστά και κάνει ιώβεια υπομονή όση ώρα χρειάζεται να φοράει ένα ζευγάρι mules δύο νούμερα μικρότερο από το πόδι της. Κι όλα αυτά, μαζί με την απλότητα του λόγου της, στη συνέντευξη μετά, μας επιβεβαίωσαν το προφανές: η Δήμητρα Κωστάκη παραμένει super model κι ας πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε που τίναξε τα πάντα στον αέρα.
GALA: Από ποια καθημερινότητα σας βγάλαμε σήμερα και χρειαζόσασταν τόσο συγκεκριμένο όρντινο και τόσο νωρίς; ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΩΣΤΑΚΗ: Εργάζομαι στη Louis Vuitton εδώ και τρία χρόνια ως Client Advisor. Γενικώς, είμαι πολυτεχνίτισσα, έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, δουλεύω ως personal assistant και personal shopper και παράλληλα ταξιδεύω πολύ. Και φωτογραφίζω επίσης. Σε προηγούμενη συνέντευξη είχα πει ότι ήμουν αμιγώς φωτογράφος. Οχι φωτογράφος μόδας - ποτέ δεν ασχολήθηκα με τη μόδα σε αυτό τον τομέα. Ημουν και είμαι φωτογράφος τοπίων. Εχω κάνει αεροφωτογραφίες από ελικόπτερα, ενώ έχω βγάλει και ένα βιβλίο με τον Δήμο Αργους-Μυκηνών, όπου φωτογράφισα όλα τα χωριά σε όλες τις εποχές. Μιλάμε για μεγάλο πρότζεκτ που διήρκεσε έναν ολόκληρο χρόνο.
G.: Το ιδανικό επαγγελματικό σενάριο για εσάς ποιο θα ήταν; Δ.Κ.: Να δουλεύω για το «National Geographic» και να ταξιδεύω συνεχώς για να βγάζω φωτογραφίες. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι δύσκολο όταν έχεις οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, μου αρέσει πολύ αυτό που κάνω τώρα γιατί είμαι ανεξάρτητη οικονομικά και χαρούμενη. Και στον ελεύθερο χρόνο μου κάνω ό,τι αγαπώ. Τώρα, για παράδειγμα, ετοιμάζομαι να φύγω για Βιετνάμ. Εχω πάει σε 61 χώρες και θέλω να ξεπεράσω τις 100! Εχω ήδη κανονίσει και επόμενα ταξίδια, όπως Γαλλία και Κίνα.
G.: Ποιο είναι το πιο μακρινό σας ταξίδι; Δ.Κ.: Η Αυστραλία. Εφυγα μόνη μου για έναν μήνα, είχα μια φίλη εκεί και γυρίσαμε όλη τη δεξιά πλευρά της χώρας. Εχω κάνει και άλλα μεγάλα ταξίδια βέβαια. Πρόσφατα ήμουν στον Καναδά, από το Κεμπέκ μέχρι τους καταρράκτες, ενώ τον περασμένο Δεκέμβριο ήμουν στη Ζανζιβάρη.
G.: Παλαιότερα είχατε ασχοληθεί και με τις επιχειρήσεις του πρώην συζύγου σας, αν θυμάμαι καλά. Δ.Κ.: Ναι, όντως. Αλλά πάντοτε τα πιο σημαντικά είναι δύο πράγματα: φυσικά πρώτα απ’ όλα τα παιδιά μου και κατόπιν τα ταξίδια μου. Αυτά είναι που μένουν μέσα μου.
G.: Πώς είναι η σχέση σας με τα παιδιά σας; Δ.Κ.: Είμαστε πολύ δεμένοι, όχι μόνο με τον μικρότερο, ο οποίος είναι πια 18 ετών, αλλά και με τους μεγάλους. Οι δίδυμοι είναι 26 - και μάλιστα ο ένας μένει μαζί μου. Ο άλλος έχει τη δική του ζωή, αλλά έχουμε πολύ δυνατή σχέση.
G.: Θα θέλατε και μια κόρη; Δ.Κ.: Στην αρχή ναι, το ονειρευόμουν. Τώρα χαίρομαι που έχω αγόρια. Με αυτά που βλέπω έξω δεν ξέρω πώς θα το διαχειριζόμουν αν είχα κόρη. Θεωρώ ότι τα αγόρια είναι πιο «αγαθά», ενώ εμείς οι γυναίκες πιο πονηρές.
G.: Πώς μεγαλώσατε τα παιδιά σας; Κάπου διάβασα ότι μέχρι κάποια ηλικία δεν τους είχατε πει καν ότι κάνατε αυτή τη, σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα, καριέρα στο μόντελινγκ. Δ.Κ.: Οντως, αλλά και όταν το έμαθαν, ντρέπονταν να το λένε! Ολοι ξέρουμε πόσο αδιάκριτο μπορεί να γίνει το περιβάλλον στο σχολείο ή και μετά. Προσπάθησα να είναι ελεύθερα πνεύματα, χωρίς ταμπού, χωρίς απαγορεύσεις τύπου «μην κάνεις αυτό». Ηθελα οι γιοι μου να νιώθουν άνετα με τον εαυτό τους και να έχουν εμπιστοσύνη σε μένα. Και το καταφέραμε. Επίσης, τους μεγάλωσα με απλότητα. Δεν μου αρέσει το ψεύτικο και το δήθεν, δεν ήθελα να γίνουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.
G.: Πάντως, όσον αφορά την εμφάνιση, όχι μόνο στις γυναίκες αλλά και στους άνδρες, το ψεύτικο έχει νικήσει κατά κράτος πλέον. Δ.Κ.: Ετσι είναι δυστυχώς. Προτιμώ τους φυσικούς ανθρώπους. Δεν μου αρέσει η υπερβολή στην εμφάνιση, ούτε οι πολλές επεμβάσεις.
G.: Εσείς δεν έχετε μπει ποτέ στον πειρασμό να διορθώσετε τη φθορά του χρόνου; Δ.Κ.: Εχω κάνει λίγο μπότοξ, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θέλω να αλλοιωθώ. Το μόνο που με απασχολεί είναι ότι έχω πάρει κάποια κιλά και δεν μπορώ να τα χάσω γιατί τρώω πολύ!
G.: Μα πλέον υπάρχουν οι θαυματουργές ενέσεις για τον διαβήτη, χάρη στις οποίες πολλές γνωστές μας κυρίες έχουν αδυνατίσει εντυπωσιακά πολύ. Δ.Κ.: Με τίποτα! Φοβάμαι πάρα πολύ αυτά τα πράγματα. Πόσο μάλλον όταν δεν ξέρουμε καν τις παρενέργειές τους. Είμαι σε ακραίο βαθμό κατά αυτών των λύσεων.
G.: Γενικώς, είστε άνθρωπος των άκρων; Δ.Κ.: Ναι! Ο,τι πω, το έχω σκεφτεί καλά και δεν το παίρνω πίσω, όπως για παράδειγμα όταν αποφάσισα να σταματήσω το μόντελινγκ. Μέσα σε ένα βράδυ ενημέρωσα όλα τα γραφεία ότι σταματάω και την άλλη μέρα άλλαξα και αριθμό τηλεφώνου για να μη με βρίσκουν.
G.: Σας δυσκόλεψε τόσο πολύ ο χώρος; Δ.Κ.: Υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση, ειδικά στο εξωτερικό. Στην Ιταλία και στη Γαλλία έβλεπα πράγματα που σήμερα δεν θα ήταν αποδεκτά. Εκμετάλλευση από πρακτορεία σε πολύ μικρά κορίτσια, σχέσεις εξάρτησης… Ηταν πολύ σκληρός χώρος. Και ψυχοφθόρος. Κάστινγκ όλη μέρα και συνέχεια «όχι». Μπορεί να περιμένεις ώρες και τελικά να σε κοιτάξουν για δέκα δευτερόλεπτα. Δεν άντεχα όλο αυτό το σύστημα. Ετσι, έβαλα όλα τα δεδομένα κάτω, σκέφτηκα επίσης ότι είναι καλύτερα να σταματάς όταν είσαι στην κορυφή, και αποχώρησα με θόρυβο!
G.: Πώς είστε με τους ανθρώπους του περιβάλλοντός σας; Εχετε μεγάλο κοινωνικό κύκλο; Δ.Κ.: Εχω λίγους φίλους. Δεν είμαι του τύπου να έχω πολλές παρέες. Είμαι απαιτητική. Θέλω ό,τι δίνω να το παίρνω πίσω. Και αυτό πολλές φορές με κουράζει, γιατί δεν συμβαίνει. Από το μόντελινγκ δεν έχω κρατήσει καμία επαφή ή φιλία, εκτός από την αγαπημένη μου Κορίνα Στεργιάδου, με την οποία πλέον κάνουμε παρέα και ως οικογένειες.
G.: Τι απολαμβάνετε στην καθημερινότητα; Δ.Κ.: Την ηρεμία. Να είμαι σπίτι με την οικογένειά μου, στον καναπέ. Να περπατάω στην Αθήνα, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, να ανεβαίνω στον Λυκαβηττό και να χαζεύω τη θέα. Αυτά με γεμίζουν. Ακούγεται σαν ρουτίνα, αλλά δεν είναι έτσι. Μου αρέσουν οι αλλαγές. Συνήθως ενώνω Σαββατοκύριακο με Δευτέρα και φεύγω εκτός Αθηνών. Θέλω φύση, βουνό, αλλαγή εικόνων.
G.: Εχετε στόχους για το μέλλον; Δ.Κ.: Ναι. Θέλω όταν πάρω σύνταξη να ζω κάπου με βουνό και θέα θάλασσα, σε ένα μικρό σπίτι, με τον άντρα μου. Να κάνουμε ποδήλατο, να ζούμε ήρεμα. Και να ταξιδεύω σε πιο ιδιαίτερα μέρη. Εχω πάει Ταϊλάνδη, Μπαλί, Σιγκαπούρη, Κορέα… Θέλω να πάω Νέα Ζηλανδία, Ισλανδία, Φιλιππίνες, Μάτσου Πίτσου. Μου αρέσουν πολύ τα road trips.
G.: Μέχρι τότε, θα επιστρέφατε σε κάποιο τηλεοπτικό πρότζεκτ; Δ.Κ.: Μόνο με τους δικούς μου όρους. Δεν θέλω να κάνω πράγματα τζάμπα ή πρόχειρα. Δεν μου αρέσει να τα τσουβαλιάζουμε όλα. Πρέπει να υπάρχει σεβασμός ◆