Η σοκαριστική αυτοβιογραφία της Λάιζα Μινέλι

Μάζεψε τα κομφετί της ζωής της, πρώτα καθάρισε από το πάτωμα το μυαλό της από τις καταχρήσεις τόσων δεκαετιών κι ύστερα πήρε τη μεγάλη απόφαση: να δώσει μορφή στο χάος των 80 της χρόνων, να το κάνει λέξεις, προτάσεις, σελίδες, ένα ολόκληρο βιβλίο 525 σελίδων. Το καμπαρέ της ζωής της.

Ωραίος τίτλος αυτοβιογραφίας για ένα από τα πιο εμβληματικά είδωλα της σόουμπιζ. Αλλά εκείνη προτίμησε μια φράση της μητέρας της, έναν τίτλο πιο κοντά σε όλα όσα τη στοίχειωναν σχεδόν από την ημέρα που γεννήθηκε: «Kids, Wait Till You Hear This!» -«Παιδιά, περιμένετε να ακούσετε αυτό!», παραφράζοντάς την. Κι αυτό, διότι, όσα κι αν έχουμε ακούσει για μεγάλα ψυχολογικά κενά των παιδιών του Χόλιγουντ, όσα έζησε η Λάιζα Μινέλι μοιάζουν βγαλμένα από τις σελίδες σκοτεινών ιστοριών του Στίβεν Κινγκ.

Είχε, άλλωστε την ευχή και την κατάρα να είναι «παιδί του Χόλιγουντ» και από τους δύο γονείς. Μητέρα της, ο θρύλος της 7ης Τέχνης Τζούντι Γκάρλαντ και πατέρας της, ο εμβληματικός σκηνοθέτης Βιντσέντε Μινέλι. Η ζωή της σε τίτλους; Ακρως προβληματική σχέση με τη μητέρα της, πολλαπλές εξαρτήσεις και αναγκαστικές παραμονές σε κέντρα αποτοξίνωσης, καταστροφικοί έρωτες, διαγνώσεις εγκεφαλίτιδας, καθίζηση οσφυϊκών σπονδύλων και φθορά ισχίων. Και κάπως έτσι, η ζωή της καθηλώθηκε σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο μέχρι σήμερα.

Αλλά, η Λάιζα είναι πολύ σκληρή για να το βάλει κάτω και, κυρίως, πολύ αποφασισμένη για να αποκατασταθεί η αλήθεια στις φήμες που τη συνόδευαν μια ολόκληρη ζωή. Χρειάστηκε περισσότερα από δέκα χρόνια για να συγγράψει την πρώτη της αυτοβιογραφία, μαζί με τον φίλο της, τραγουδιστή και πιανίστα Μάικλ Φάινσταϊν, τον πρώην δημοσιογράφο των «Los Angeles Times» Τζος Γκέτλιν και τη βραβευμένη με Πούλιτζερ Χάιντι Εβανς. Ιδού μερικά σοκαριστικά αποσπάσματα, ξεκινώντας -από τι άλλο;- από τη μητέρα της:

«Οταν ζεις πάνω σε ένα σύννεφο, μέσα σε έναν ειδυλλιακό ουρανό, δύσκολα αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές του καιρού. Ομως κάποια στιγμή ήταν αδύνατο να αγνοήσω το τραύμα. Την παραμονή των πέμπτων γενεθλίων μου, η μαμά, ο μπαμπάς κι εγώ βλέπαμε τον θείο Μίλτι (σ.σ.: Μίλτον Μπερλ) στη νέα μας τηλεόραση τρώγοντας κολοκυθόπιτα. Ημουν ξαπλωμένη στον καναπέ φορώντας την καουμπόικη στολή μου και μπότες. Ημουν αδέξιο παιδί. Οταν τινάχτηκα προς τα πίσω κουνώντας τα πόδια μου, μία από τις μπότες μου χτύπησε κατά λάθος το κεφάλι της μαμάς.

Ξαφνικά άρχισε να μου ουρλιάζει. Ο μπαμπάς την πήγε επάνω και τελικά την ηρέμησε. Από εκείνη τη στιγμή, ο φόβος που μου προκαλούσε δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Είχα πληγώσει την πολύτιμη μητέρα μου. Και δεν θα το ξεπερνούσα ποτέ, ούτε θα σταματούσα να πιστεύω ότι έπρεπε να την προστατεύω. Δεν μου φάνηκε λοιπόν περίεργο που η μαμά άρχισε να μου εκμυστηρεύεται τους φόβους, τις πικρίες και τον θυμό της.

Το ποιος ήταν υπεύθυνος (σ.σ.: για τα νεύρα της) δεν ήταν μυστικό για κανέναν: όπως μου είπαν, ακόμη και η γιαγιά μου, τα αφεντικά της βιομηχανίας του θεάματος την είχαν δηλητηριάσει με διεγερτικά και ηρεμιστικά από τότε που ήταν παιδί-σταρ. Της έδιναν χάπια για να έχει ενέργεια στις ατελείωτες ώρες δουλειάς και άλλα για να μπορεί να κοιμηθεί και να συνεχίσει την επόμενη μέρα. Το πλήρωσε ακριβά. Στα 13 μου ήμουν η νοσοκόμα της μητέρας μου: νοσηλεύτρια, γιατρός, φαρμακολόγος και ψυχίατρος ταυτόχρονα.

Κάποια στιγμή στη ζωή τους, μητέρες και κόρες περνούν μια περίοδο ανταγωνισμού. Συνήθως χρειάζονται χρόνια για να ξεπεραστεί. Η μαμά κι εγώ τα ζήσαμε όλα αυτά μέσα σε δύο ώρες, πάνω σε μια σκηνή στο Λονδίνο το 1964. Στο τέλος του πρώτου μου τραγουδιού την άκουσα να φωνάζει: “Ναι, μωρό μου! Πάμε!”. Οταν τελείωσα το τελευταίο τραγούδι, κουνούσε το κεφάλι της, ενώ ταυτόχρονα ξαναέβαζε κραγιόν. Την άκουσα να ψιθυρίζει στον παραγωγό μας: “Χάρολντ, βγάλ’ την από τη γ*μένη μου σκηνή”. Χρειάστηκα χρόνια -όχι, δεκαετίες- για να καταλάβω πως το ότι εκείνη ανταγωνίζεται μαζί μου ήταν στην πραγματικότητα ένα κομπλιμέντο για την καλλιτέχνιδα που γινόμουν».

Το κεφάλαιο «έρωτες» δεν θα μπορούσε να λείπει για να σκιαγραφήσει την πολυτάραχη προσωπική της ζωή, δίνοντας έμφαση σε δύο άντρες: τον Σαρλ Αζναβούρ και τον Πίτερ Αλεν. «Επαιξα στο “Ολύμπια” του Παρισιού, στην αίθουσα όπου είχαν εμφανιστεί η Εντίθ Πιαφ και άλλες Γαλλίδες σούπερ σταρ. Ηταν μια υπέροχη βραδιά, ακόμη περισσότερο επειδή ήταν εκεί ο Σαρλ Αζναβούρ. Αμέσως, νιώσαμε έλξη ο ένας από τον άλλον.

Με έχουν ρωτήσει αν ερωτευτήκαμε στα χρόνια που γνωριζόμασταν. Ο Σαρλ ήταν παντρεμένος. Για εκείνον η ειλικρίνεια ήταν το παν. Με αγαπούσε, αλλά μου είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν είχε καμία πρόθεση να αφήσει τη γυναίκα του. Επρεπε να το δεχτώ. Και το δέχτηκα. Το 1964, όταν αρραβωνιάστηκα τον Πίτερ Αλεν μετά τη συναυλία μου με τη μητέρα μου στο London Palladium, πίστευα ότι είχα βρει τον έρωτα της ζωής μου. Μοιραζόμασταν τα πάντα, τα καλύτερα και τα χειρότερα. Και οι δύο ήμασταν παιδιά αλκοολικών. Μια μέρα, γυρίζοντας νωρίτερα από τα ψώνια, βρήκα τον Πίτερ να κάνει έρωτα με έναν άντρα. Στο κρεβάτι μας. Ο κόσμος μου κατέρρευσε.

Οταν ο άλλος έφυγε, ο Πίτερ με αγκάλιασε σφιχτά και αρχίσαμε να κλαίμε.“Λάιζα, σ’ αγαπώ περισσότερο από οποιονδήποτε στον κόσμο, αλλά είμαι γκέι”. Ηταν σαν να ξαναζούσα το τραύμα που είχα νιώσει στα πέντε μου, όταν είχα χτυπήσει τη μαμά (σ.σ.: με την μπότα) κατά λάθος. Σκεφτόμουν συνέχεια: τι έκανα λάθος; Μήπως φταίω εγώ; Ο Πίτερ με βοήθησε τελικά να καταλάβω και να αποδεχτώ την πραγματικότητα της παιδικής μου ηλικίας».

Η Λάιζα Μινέλι συνεχίζει τη διήγησή της με αναφορές στις σχέσεις της με τον Ντέζι Αρνάζ Τζούνιορ, τον Πίτερ Σέλερς, τον Μάρτιν Σκορσέζε, τους γάμους της, τις αποβολές που υπέστη, τις εξαρτήσεις και τις επανειλημμένες μάχες με τον αλκοολισμό και τα φάρμακα. Στα τελευταία κεφάλαια γράφει: «Ηθελα να ζήσω χωρίς ναρκωτικά και χωρίς αλκοόλ. Και, σαν από θαύμα, μπορώ να πω ότι είμαι νηφάλια εδώ και 11 χρόνια. Το μόνο που επιθυμούσα περισσότερο μεγαλώνοντας, ήταν να μπορώ -για πρώτη φορά πραγματικά- να επιλέξω πώς θα ζήσω τη ζωή μου. Τώρα μπορώ. Μέσα από όλα αυτά έφτασα να αποδεχτώ ότι είμαι γριά. Και αυτό είναι ευλογία. Οχι “ηλικιωμένη”. Γριά! Αγκαλιάζω τον χρόνο που περνά γιατί δεν έχουν όλες οι ζωές αυτό το δώρο».

Εννοείται πως η αυτοβιογραφική ψυχανάλυσή της φτάνει μέχρι τα τελευταία χρόνια. Ετσι, κάνει αναφορά στη Lady Gaga κατά την παρουσίαση των Οσκαρ του 2022, όταν, όπως λέει, τελευταία στιγμή τής επέβαλαν να εμφανιστεί καθισμένη πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο και όχι σε καρέκλα σκηνοθέτη όπως ήταν συμφωνημένο. Αποτέλεσμα; Δεν μπορούσε να δει στην οθόνη απέναντί της το κείμενο όσων έπρεπε να πει, οπότε τα έχασε και μπέρδεψε τα λόγια της.

Η Λάιζα υποστηρίζει πως η Lady Gaga το ήξερε από πριν και της είπε σε ζωντανή σύνδεση, ενώπιον εκατομμυρίων θεατών, «είμαι εδώ για σένα» μόνο και μόνο για να φανεί καλή εκείνη. Στα παρασκήνια, κατόπιν, το μόνο που είπε στη Lagy Gaga ήταν ένα «είμαι μεγάλη θαυμάστριά σου». Βλέπετε, ένα από τα καλά που της κληροδότησαν οι γονείς της ήταν και η συμβουλή: «Να παραμένεις ευγενική σε στιγμές έντονου στρες».