Βίκυ Βολιώτη: Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, ήταν πολύ σκληρό

Για τον θάνατο του πατέρα της μίλησε η Βίκυ Βολιώτη, επισημαίνοντας πως τον έχασε όταν εκείνη ήταν 16 ετών και ήταν πολύ σκληρό.

Η ηθοποιός αποκάλυψε πως ταλαιπωρούνταν για περίπου δύο χρόνια πριν φύγει από τη ζωή και τόνισε πως αυτά τα χρόνια ήταν και τα πιο δύσκολα για την ίδια. Πέρα, όμως, από τον πατέρα της, στη συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή «Happy Day» την Παρασκευή 6 Μαρτίου, μίλησε και για τη σχέση που έχει με την κόρη της, αλλά και για τις φοβίες που είχε.

Η Βίκυ Βολιώτη, αρχικά, εξομολογήθηκε για την απώλεια του πατέρα της: «Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Δεν χάθηκε ξαφνικά. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια που ασθενούσε ήταν τα πιο δύσκολα. Δεν ξέρει κανείς αν το ξαφνικό είναι πιο εύκολο, είναι μεγάλη κουβέντα. Αλλά είναι μέσα στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μπορούμε να μιλάμε για αυτό και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι».

Δείτε το βίντεο


Όσον αφορά στην κόρη της, Άννα, η οποία είναι 11,5 χρονών, η ηθοποιός ανέφερε πως μεγαλώνοντας βλέπει μεγάλη αλλαγή στον χαρακτήρα της και στη συμπεριφορά της: «Νομίζω ότι η προεφηβεία μας έχει χτυπήσει την πόρτα τους τελευταίους μήνες. Βλέπω ξαφνικά να γίνεται μια αλλαγή. Μπορεί να είναι δική μου αίσθηση, αλλά οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ, και νοητικά και σωματικά. Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα βήμα μεγάλο. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Τη βλέπω περισσότερο να κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και να σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική».

Για τις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε, σε άλλο σημείο, δήλωσε: «Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Ήρθαν όλα μαζί. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά για αυτά τα πράγματα. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Οπότε στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου, γιατί δεν ήξερα τι είναι όλο αυτό με τις κρίσεις πανικού. Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος είχε τα ίδια πράγματα, το αναγνώρισε πάνω μου, ήρθε και μου μίλησε και με βοήθησε πάρα πολύ. Δοκίμασα και την ομοιοπαθητική, η οποία επίσης με βοήθησε πάρα πολύ ως προς αυτό το κομμάτι. Νομίζω ότι έχει να κάνει πολύ με την ηλικία και την εμπειρία».