Τα πορτρέτα της ισορροπούν ανάμεσα στη νοσταλγία, τη θεατρικότητα και την απόλυτη κομψότητα
Η Signe Vilstrup δηλώνει φωτογράφος μόδας, στην πραγματικότητα όμως είναι μια σκηνοθέτις της φαντασίας, μια δημιουργός εικόνων που μοιάζουν να ξεπηδούν από ξεχασμένα όνειρα, μια γυναίκα που αιχμαλωτίζει το φως και το μετατρέπει σε αφήγηση. Με μια αισθητική που ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία, στη θεατρικότητα και την απόλυτη κομψότητα, τα πορτρέτα της μοιάζουν με ποιήματα.
Οι φωτογραφίες της σε περιοδικά όπως «Vanity Fair», «Elle», «Grazia» και «Costume» είναι φορτισμένες με συναισθήματα που στροβιλίζονται ανάμεσα στο μυστήριο και την άχρονη ομορφιά. Αυτές τις μέρες, όπου η ίδια βρίσκεται στην Αθήνα για να φωτογραφίσει τη νέα καμπάνια του οίκου Made Bride By Antonea, σπεύσαμε να τη συναντήσουμε στα παρασκήνια και η έμπνευσή της παλλόταν στον αέρα.
«Οι γάμοι πάντα με συγκινούσαν», λέει με τη χαρακτηριστικά γαλήνια φωνή της. «Οχι ως γεγονός, αλλά ως σύμβολο. Είναι μια στιγμή μετάβασης, μια στιγμή όπου μια γυναίκα στέκεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον της. Το νυφικό δεν είναι απλώς ένα ρούχο. Είναι μια σιωπηλή υπόσχεση, μια αφήγηση που χαράσσεται στο ύφασμα», εξηγεί. Eτσι βλέπει και τη φωτογραφία. Ως ένα σημείο συνάντησης ανάμεσα στο φευγαλέο και στο αιώνιο. Και κάθε της λήψη είναι ένα παράθυρο προς αυτόν τον κόσμο.
Η Δανή φωτογράφος δημιουργεί ονειρικές εικόνες με μια μικρή δόση μελαγχολίας
«Το ήξερα από παιδί ότι οι εικόνες μπορούσαν να μιλούν», αναφέρει αλλάζοντας φιλμ στην αναλογική μηχανή της. Ηταν μια στιγμή αποκάλυψης. Ενα καρέ που άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο: «Ημουν 13 ή 14 χρόνων όταν έπεσε στα χέρια μου ένα τεύχος του “Press Magazine”», θυμάται. «Στο εξώφυλλο υπήρχε μια φωτογραφία της Σάλι Μαν - η κόρη της, με ένα τσιγάρο στο στόμα και ένα βλέμμα που έκρυβε χιλιάδες ιστορίες.
Δεν ήξερα γιατί, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι μια φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα. Είναι ένα συναίσθημα. Είναι μια ιστορία που δεν λέγεται με λόγια, αλλά με σκιές, βλέμματα, υφές. Από τότε, ήξερα. Αρχισα να δημιουργώ τα δικά μου σκηνικά, να ντύνω τις αδελφές μου, να αναζητώ το φως. Δεν το ξεκίνησα ως επάγγελμα. Ηταν απλώς ένας τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο. Και με τον καιρό, έγινε η ζωή μου», λέει.
Η Signe Vilstrup λατρεύει τη νυφική φωτογραφία και θεωρεί ότι τα νυφικά είναι μια σιωπηλή υπόσχεση
Το στυλ της είναι μοναδικό, όπως και κάθε κλικ που έχει πατήσει. Οι φωτογραφίες της μοιάζουν σαν να έχουν βγει από ένα παλιό κινηματογραφικό φιλμ, εκείνο που έχει ξεχαστεί σε ένα μπαούλο και όταν το ανακαλύπτεις, σε πλημμυρίζει η αίσθηση ότι ανήκει σε έναν κόσμο που έχει χαθεί. «Το φως είναι η πρώτη ύλη μου και το σκοτάδι το μυστικό συστατικό. Λατρεύω τις αντιθέσεις», λέει. «Το φως και το σκοτάδι, το εφήμερο και το αθάνατο. Μου αρέσει να δημιουργώ εικόνες που μοιάζουν ονειρικές, αλλά έχουν και μια υποδόρια ένταση.
Μια μικρή δόση μελαγχολίας. Γιατί η ομορφιά δεν είναι ποτέ μόνο χαρά. Είναι και το πέρασμά της. Είναι αυτό το δευτερόλεπτο πριν εξαφανιστεί». Με τα χρόνια το βλέμμα της έχει ωριμάσει. Οι τεχνικές της έχουν τελειοποιηθεί. Αλλά η ψυχή της φωτογραφίας της παραμένει ίδια: η ανάγκη να διηγηθεί μια ιστορία, να φυλακίσει μια αίσθηση μέσα σε ένα καρέ. «Δεν φωτογραφίζω ρούχα, φωτογραφίζω συναισθήματα». Εχει δουλέψει για τα μεγαλύτερα περιοδικά. Εχει συνεργαστεί με ιστορικούς οίκους.
Η Vilstrup έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα περιοδικά σε φωτογραφίσεις διασήμων και editorials μόδας
Αλλά αυτό που την κινεί δεν είναι η μόδα. Είναι η ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτή. «Η μόδα είναι ένα υπέροχο μέσο, αλλά δεν με ενδιαφέρει να φωτογραφίζω ρούχα. Θέλω να φωτογραφίζω την αίσθηση που έχουν πάνω στο σώμα. Θέλω να βλέπω πώς μεταμορφώνουν τον άνθρωπο που τα φοράει». Γι’ αυτό αποκαλύπτει ότι λατρεύει τη νυφική φωτογραφία. «Είναι από τα λίγα είδη όπου η σχέση του ρούχου με τον άνθρωπο είναι τόσο ισχυρή. Το νυφικό δεν είναι απλώς ένα ρούχο. Είναι η ενσάρκωση μιας στιγμής. Κι αυτό ήθελα να αποτυπώσω στη φωτογράφηση για τον οίκο Made Bride by Antonea».
Η Ελλάδα, με το αρχαίο της φως και τα ερείπια που συνομιλούν με τη σύγχρονη ζωή μοιάζει να είναι το τέλειο σκηνικό για το έργο της. Λατρεύει τη χώρα επειδή είναι γεμάτη αντιθέσεις. «Είναι το φως που σε τυφλώνει, αλλά και τα χαλάσματα που ψιθυρίζουν ιστορίες. Είναι η αιωνιότητα και το εφήμερο μαζί. Και αυτό ήθελα να αιχμαλωτίσω». Η επιλογή της τοποθεσίας για τη νυφική φωτογράφηση δεν ήταν τυχαία.
Η Vilstrup επέλεξε ένα λοφτ στον Κεραμεικό, με βιομηχανικό σχεδιασμό και βερολινέζικο αέρα, σε μια μέρα όπου ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα. «Στην αρχή σκεφτόμασταν κάτι πιο παραδοσιακό - ένα κλασικό ατελιέ, ένα αρχοντικό ίσως. Αλλά όταν είδα αυτό το ημιτελές κτίριο, με τα πλαστικά καλύμματα να κρέμονται σαν πέπλα, ήξερα ότι είχα βρει το σκηνικό μου. Ηταν σαν να έβλεπα μια γλυπτική σύνθεση σε εξέλιξη. Και αυτό ταίριαζε απόλυτα με την ιδέα του γάμου. Μια γυναίκα που αλλάζει, που μεταμορφώνεται, που προχωρά προς το άγνωστο».
Το μέλλον; Ακόμα μια φωτογραφία που δεν έχει τραβήξει. Γελάει όταν τη ρωτώ. «Δεν ξέρω. Και αυτό είναι το ωραίο. Η φωτογραφία είναι σαν το ταξίδι. Δεν ξέρεις πάντα τι θα βρεις. Ξεκινάς με μια ιδέα, αλλά το πραγματικά μαγικό είναι αυτό που δεν μπορείς να προβλέψεις. Κάποια μέρα, ίσως θα ήθελα να συγκεντρώσω τις φωτογραφίες και τις σκέψεις μου σε ένα βιβλίο. Αλλά προς το παρόν θέλω απλώς να συνεχίσω να φωτογραφίζω. Να εξερευνώ. Να αναζητώ εκείνη τη μία εικόνα που ακόμα δεν έχω βρει». Και ξέρουμε πως όταν τη βρει, θα είναι κάτι παραπάνω από μια εικόνα. Θα είναι μια ιστορία, ένας ψίθυρος, ένα συναίσθημα που θα μείνει χαραγμένο στο φως.