Νέες καταθέσεις στη δίκη για τα Τέμπη: «Σκεφτόμουν ότι θα καώ ζωντανή» είπε επιβάτιδα

Οι μνήμες από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ζωντάνεψαν ξανά στην δική για την πολύνεκρη τραγωδία που γίνεται στη Λάρισα. Σήμερα κατέθεσαν 9 επιβάτες από το δεύτερο και τρίτο βαγόνι της αμαξοστοιχίας και περιέγραψαν πως κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από την κόλαση.

Ο Ρομπέρτο Ντρίστι ήταν επιβάτης επιβάτης της επιβατικής αμαξοστοιχίας. «Κάναμε μια στάση στο Παλαιοφάρσαλο. Μετά πήγα στο κυλικείο. Μπήκα μέσα και είχε μεγάλη σειρά. Είχε πολύ κόσμο. Είδα μια θέση στα διπλά τα καθιστά εκεί. Ήμουνα μετά το κυλικείο. Έστειλα μήνυμα στον πατέρα μου για να του πω να μην ξεκινήσει καθώς θα έχουμε καθυστέρηση. Κλείνω τα μάτια και κοιμάμαι. Άκουσα ένα φρενάρισμα και χτυπήσαμε με τον απέναντι. Πρέπει να λιποθύμησα. Αισθάνθηκα να καίγομαι. Ξύπνησα και είδα όλο το βαγόνι πορτοκάλι από τις φωτιές. Έβαλα τα χέρια στο πρόσωπο μου και πήδηξα έξω στα τυφλά. Άκουγα εκρήξεις από συσκευές. Σερνόμουν για να φύγω από το βαγόνι. Μετά κρύωσα και δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Στην αρχή ήταν ακόμη σκοτάδι. Μετά άρχισα να ακούω φωνές. Ο ουρανός έγινε πορτοκάλι. Άκουγα ουρλιαχτά και να καλούν σε βοήθεια. Άκουσα κόσμο να περπατάει τριγύρω μου. Άκουσα μια γυναίκα φωνή να μου λέει πως είσαι μακριά από τον κίνδυνο. Με σήκωσαν με πήγαν σε ένα δενδράκι δίπλα και η Κατερίνα με κρατούσε για να μην χάσω τις αισθήσεις μου. Ήρθαν τα ασθενοφόρα μας πήραν. Θυμάμαι ότι έβλεπα θολά τα φώτα του ασθενοφόρου. Είχα πολλά κατάγματα και εγκαύματα», περιέγραψε στο δικαστήριο.

Ο συγκεκριμένος επιβάτης για 6μέρες ήταν σε κώμα και 10 μέρες στην εντατική. Όπως είπε ο συνήγορος του στο δικαστήριο έφτασε στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση.

Οι φίλες που βγήκαν ζωντανές από την τραγωδία

Τέσσερα νεαρά κορίτσια από το 3ο βαγόνι επιβίωσαν από την πύρινη κόλαση. Ταξίδευαν μαζί για Θεσσαλονίκη. Η Εύλαμπια Τζικοπούλου περίγραψε στο δικαστήριο το χάος μετά την σύγκρουση. «Μετά την Λάρισα το τρένο έκανε στάση. Λίγο μετά αντιληφθήκαμε ότι το τρένο ακινητοποιήθηκε. Είχε πολύ έντονο φως μέσα στο βαγόνι. Έξω το απόλυτο σκοτάδι. Κράτησε λίγα λεπτά ή στάση. Είχα κλείσει τα μάτια μου και ξαφνικά νιώθω ένα απότομο φρενάρισμα, ήταν πολύ έντονο, σε δευτερόλεπτα χάος. Ένιωθα να στροβιλίζομαι. Ένιωθα ότι έπεφτα από αεροπλάνο. Σε κάθε τράνταγμα χτυπούσα δεξιά αριστερά. Ανησυχώ για την αδελφή. Πετάγονταν θραύσματα από παντού. Ήταν μεγάλη η θερμοκρασία εκεί η την στιγμή. Σκέφτηκα ότι θα πεθάνω. Ένιωσα ένα βάρος στο κεφάλι μου. Όταν σταμάτησε το τρένο άνοιξα τα μάτια μου. Έψαξα την αδελφή μου. Ανησυχούσα μήπως έχει σκοτωθεί. Όταν κατάφερα να μιλήσω μαζί της ακούω την Μένη να φωνάζει την αδελφή μου. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, έτσουζε πολύ ο λαιμός μου. Είπα στην αδελφή μου πρέπει να βγούμε θα γίνει έκρηξη. Η φωτιά ήταν κοντά», είπε

Η αδελφή της, Πολυξένη Τζικοπούλου αναφέρει πως η ίδια είχε εγκλωβιστεί μετά την σύγκρουση. «Το μόνο που θυμάμαι είναι να έχω κλειστά μάτια μου, ένιωσα έντονο τράνταγμα και ένα δυνατό ήχο. Έκλεισα ξανά τα μάτια μου. Έβαλα το χέρι στο κεφάλι μου καθώς πετάγονταν πάνω μας βαλίτσες, κόσμος. Σκεφτόμουν τους γονείς μου. Ήθελα να σταματήσει αυτό το πράγμα. Δεν ήξερα πως θα βγούμε ζωντανές. Είχε γύρει το βαγόνι. Το μόνο φως ήταν η φωτιά που ήταν δίπλα μας. Είχε κάτω κάτι σαν λάδια, γλιστρούσαμε. Είχε αφόρητη ζέστη, μια μυρωδιά που μας έκαιγε το λαιμό. Το τζάμι δίπλα μου έσπασε κατά την σύγκρουση. Σκεφτήκαμε να βγούμε από εκεί. Αλλά ήταν αρκετά ψηλά με λαμαρίνες και γυαλιά. Δεν θα μπορούσαμε. Σηκωθήκαμε. Αλλά εμένα είχε σφηνώσει το πόδι στο τραπεζάκι και έπεσε. Είπα στα κορίτσια δεν μπορώ να φύγω. Με τράβηξαν και με απεγκλώβισαν. Πήγαμε προς τα πίσω στο βαγόνι. Η φωτιά παρέμενε πίσω μας. Μύριζε ο χώρος παρά πολύ. Όταν κατεβήκαμε η φωτιά ήταν τεράστια», κατέθεσε.

Η Στυλιανή-Μαρία Πλατσά ήταν η τρίτη της παρέας. Στο δικαστήριο μιλούσε για τον εφιάλτη που βίωσε. «Είχα ψιλοκοιμηθει. Ένιωσα φρενάρισμα. Ένιωσα σαν να βγαίνουμε έξω από τις ράγες. Ένας έντονος θόρυβος και ένα μεγάλο μπαμ. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα έξω από το παράθυρο μου μια μεγάλη φωτιά. Ένιωσα σαν να πέσαμε στο γκρεμό. Ήμασταν πολύ κοντά στη φωτιά. Νόμιζα πως έβλεπα εφιάλτη. Άκουγα παντού φωνές. Άρχισα να πιάνω το σώμα μου για να δω αν λείπει κάτι και έψαχνα τις φίλες μου. Έλεγαν πως έπρεπε να βγούμε έξω γρήγορα. Είχε απόλυτο σκοτάδι μόνο η φωτιά φώτιζε. Οι φίλες μου φώναζαν. Έπεσε μια βαλίτσα στο πόδι της Ξένιας. Μόλις κατάφερα να σηκωθώ στο παράθυρο από δίπλα μου ήταν ένα παιδί που προσπαθούσε να δει αν μπορούμε να φύγουμε από εκεί. Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε γιατί θα έκανε έκρηξη. Ήταν δύσκολο να κινηθούμε στο βαγόνι. Οι φίλες μου άρχισαν να βγαίνουν. Έπαθα μια κρίση και φώναζα πως δεν μπορώ να βγω. Μια κοπέλα με έπιασε από το μπράτσο και μου είπε πως αν δεν βγούμε τώρα θα καούμε όλοι. Κατάφερα να κατεβώ», είπε .

Η Βηθλεέμ Κουσίδου ταξίδευε μαζί με τις άλλες τρεις επιβάτιδες και περίγραψε τις αγωνιώδεις προσπάθειες που έκανε με τις φίλες τους για να σωθούν. «Το κάθισμα μου έσπασε και έπεσα σε ένα αγόρι που ήταν απέναντι μου. Έπεφτα πράγματα πάνω μου. Όταν άνοιξα τα μάτια μου άκουσα φωνές κλάματα και ένα κλάμα μωρού που δεν το έχω ξεχάσει έως τώρα. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι ζούσαν οι φίλες μου. Δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Έπαθα κρίση πανικού. Είχα δύο σκέψεις στο μυαλό ή θα ποδοπατηθω ή θα καώ ζωντανή. Χωρίς δεύτερη σκέψη πάτησα στις βαλίτσες και πήδηξα από το παράθυρο. Θυμάμαι να σκαρφαλώνω σε ένα κομμάτι του τραίνου που είχε λάδια και πίσσα. Μύριζα κάτι που δεν είχα ξαναμυρίσει. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω», είπε.

«Όταν είδα τα συντρίμμια πάγωσα»

Ο Δημήτρης Κωσταρέλος συνταξίδευε με τον φίλο του Κωνσταντίνο Τοπουζίδης. «Άκουσα το μπαμ. Κατάλαβα πως έγινε εκτροχιασμός. Μέσα στον πανικό μου σκέφτηκα πως δεν θα τελειώσει ποτέ, θα πεθάνω τελικά αναρωτήθηκα. Χτυπούσα παντού, αιμορραγούσα από την μύτη. Ένιωθα πως πάει γύρω - γύρω το βαγόνι και το κουπέ. Γυρνούσα σαν μπάλα στον αέρα. Αφού κατάλαβα ότι έχω τις αισθήσεις μου γλιστρούσα πάνω στο κουπέ. Θυμάμαι την φωτιά είχε αρπάξει το μπακ πακ μου. Είχα πέσει πάνω στον Κώστα Τουπουζιδη και βλέπαμε τις φλόγες. Φύσηξε ένας αέρας και μπήκε ο καπνός μέσα δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Εκείνη την στιγμή είδα ένα παιδί ο οποίος πέρασε από κάποια χαραμάδα και βγήκε από το παράθυρο. Η Ελευθερία είχε βγει εντελώς έξω, από το σοκ της. Την στιγμή που είναι να κατέβω εγώ ακούω μια κυρία που ζητούσε βοήθεια. Πάρε το παιδί μου είπε. Έδωσα το παιδί σε κάποιον που είχε βγει. Δεν έβλεπα κάτω τι υπήρχε. Έπρεπε να κρεμαστώ από το παράθυρο για να βγω και να μην χτυπήσω. Πήδηξα πάνω στις λαμαρίνες. Ήταν θερμά τα συντρίμμια. Στην προσπάθειά μου να περπατήσω, υπήρχε φωτιά γύρω μου και μικροεστίες», κατέθεσε.

Ο Κωνσταντίνος Τοπουζίδης επίσης επιβάτης του δεύτερου βαγονιού περιέγραψε πώς κατάφερε με τον φίλο να βγει από το βαγόνι που επέβαιναν. «Ήρθε η σύγκρουση. Κατάλαβα ότι μάλλον φρενάρουμε. Ακολούθησε χαμός. Τρία άτομα σε ένα κουπέ χτυπούσαμε παντού. Αφού σταμάτησε το βαγόνι ήταν σε κλήση. Είχαν συμπιεστεί και είχαν γίνει ένα. Αναρωτιόμουν αν οι άλλοι ζούσαν. Αφού σηκώθηκαν τα παιδιά. Από το παράθυρο είδα εστία φωτιά έξω από τον βαγόνι. Καπνό μέσα και έξω από το βαγόνι. Με κυρίευσε το αίσθημα επιβίωσης. Είπα στον Δημήτρη και την Ελευθερία να προσπαθούν να μην αναπνέουν. Προσπάθησα να σβήσω τις μικροεστίες της φωτιάς. Υπήρχαν συντρίμμια, πράγματα. Προσπάθησα να φτάσω στο παράθυρο του δικού μου κουπέ που είχε σπάσει. Συνειδητοποίησα πως ο φίλος μου ο Δημήτρης προσπάθησε να βοηθήσει κάποιους από το άλλο κουπέ. Βγήκε η Ελευθερία και μετά ο Δημήτρης. Κοντοστάθηκα για να βρω τα παπούτσια μου. Ήδη καταλάβαινα πως η φωτιά δυνάμωνε και είπα πρέπει να φύγω. Όταν είδα τα συντρίμμια πάγωσα με όλο το θέαμα. Άκουγα φωνές», περίγραψε στο δικαστήριο.

Κατά την διαδικασία κατέθεσαν και η Χέιζελ Λορραίν Χάγγινς, με τον σύζυγό της Σταυρόπουλο
Πέτκο που έβγαιναν στην επιβατική αμαξοστοιχία. Πολλοί από τους επιβάτες στάθηκαν στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μετά την τραγωδία καθώς αντιμετωπίζουν μετατραυματικό στρες, κρίσεις πανικού και άλλα προβλήματα.

Η δίκη θα συνεχιστεί σε 15 ημέρες.