Όλα όσα ζήσαμε στο επετειακό Spetses Mini Marathon

Όπως το Spetses Mini Marathon δεν είναι απλώς μια ακόμα αθλητική διοργάνωση, έτσι και οι Σπέτσες εκτός από το πανέμορφο νησί του Σαρωνικού είναι άμεσα συνυφασμένες με αυτό το ραντεβού που δίνεται απαρεγκλίτως κάθε Οκτώβρη ως ο καλύτερος τρόπος να αποχαιρετήσει κανείς το καλοκαίρι και να ανοίξει αισιόδοξα τη νέα σεζόν: άλλωστε, παρά τη φετινή κακοκαιρία, είχες την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει εδώ με τα αρχοντικά που διατηρούν την ατάραχη αξιοπρέπειά τους, όσο το νησί γεμίζει ασφυχτικά από τη ιδιότυπη, θορυβώδη, πολύχρωμη κοινότητα ανθρώπων που δεν το επισκέπτονται αναζητώντας αποκλειστικά την ομορφιά του, αλλά για να αναμετρηθούν με τον χρόνο, τις αντοχές τους- ενδεχομένως, με μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού τους.

Όλοι όσοι επιμένουμε να τιμάμε τον θεσμό με θρησκευτική ευλάβεια θυμόμαστε πως όταν ξεκινούσε το Spetses Mini Marathon, τέτοιες ημέρες πριν από δεκαπέντε χρόνια, με τη βροχή και τον αέρα να κάνουν και τότε την εμφάνισή τους ως απρόσκλητοι, μάλλον κακότροποι επισκέπτες, ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν ότι εκείνη η φιλόδοξη πρωτοβουλία θα αποκτούσε τέτοια διάρκεια- πολλώ δε μάλλον ότι θα εξελισσόταν σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους θεσμούς του ελληνικού αθλητικού τουρισμού, ανοίγοντας τον δρόμο για δεκάδες αντίστοιχες διοργανώσεις σε ολόκληρη τη χώρα.

Κι όμως, αυτό το κατάφερε η Μαρίνα-Λύδα Κουταρέλλη, η αδιαμφισβήτητη οραματίστρια και ψυχή της διοργάνωσης, που διέκρινε πολύ πριν γίνει τάση, τις δυνατότητες ενός διαφορετικού μοντέλου τουριστικής και αθλητικής ανάπτυξης δημιουργώντας έναν θεσμό που εισχώρησε στις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων, απέκτησε θέση στις οικογενειακές τους αφηγήσεις και μετατράπηκε, σχεδόν ανεπαίσθητα, σε ένα ιδιότυπο ημερολόγιο ζωής. Άνθρωποι που γνωρίστηκαν εδώ, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, απέκτησαν παιδιά και επέστρεψαν φέτος για να τα παρακολουθήσουν να συμμετέχουν στους παιδικούς αγώνες, με την Πέπα να δίνει τον δικό της παιχνιδιάρικο τόνο σε αυτή την τρυφερή διαδοχή γενεών. Άλλοι που ξεκίνησαν αντιμετωπίζοντας το τρέξιμο με καχυποψία, αν όχι με τον τρόμο που προκαλεί οτιδήποτε προϋποθέτει σωματική προσπάθεια, και κατέληξαν να ανακαλύπτουν στον αθλητισμό ένα καινούργιο κίνητρο ζωής.

Και κάποιοι ακόμη-εδώ η εμπειρία γίνεται αναπόφευκτα προσωπική-που κατάλαβαν ότι η μεγαλύτερη νίκη δεν συνίσταται απαραίτητα στη βελτίωση μιας επίδοσης, αλλά στην απόφαση να αλλάξεις συνήθειες, να συμφιλιωθείς με το σώμα σου και να ανακαλύψεις δυνατότητες που μέχρι τότε αγνοούσες. Αυτή είναι, άλλωστε, η βαθύτερη και ουσιαστική ιδιαιτερότητα του Spetses Mini Marathon: ότι ουδέποτε απευθύνθηκε αποκλειστικά στους αθλητές των υψηλών επιδόσεων, στους ανθρώπους που μετρούν σχολαστικά χρόνους, παλμούς και αποστάσεις, αλλά σε όλους όσοι αναγνώρισαν στο ετήσιο ραντεβού των Σπετσών μια αφορμή για να συναντηθούν εκ νέου, παραμένοντας συνεπείς στη μικρή υπόσχεση που έδωσαν κάποτε στον εαυτό τους.

Από τις σπιτικές πίτες στη μεγάλη αθλητική γιορτή

Θυμάμαι ακόμη τα πρώτα χρόνια, όταν η διοργάνωση διατηρούσε κάτι από τον αυθορμητισμό μιας μεγάλης τοπικής γιορτής, με τους Σπετσιώτες να συμμετέχουν όπως μπορούσε ο καθένας, προσφέροντας τον χρόνο, τον ενθουσιασμό και την ανεπιτήδευτη φιλοξενία τους. Θυμάμαι ιδιαίτερα τις γυναίκες του τοπικού συλλόγου, που ετοίμαζαν πίτες και διάφορα σπιτικά καλούδια με εκείνη τη συγκινητική προθυμία που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους οι οποίοι δεν αντιμετωπίζουν μια διοργάνωση ως ξένο γεγονός, αλλά ως προσωπική τους υπόθεση. Τους κατοίκους που χειροκροτούσαν κατά μήκος των διαδρομών, εκείνους που έδιναν κουράγιο στους κουρασμένους δρομείς, όσους αποφάσιζαν να συμμετάσχουν οι ίδιοι, περισσότερο από περιέργεια και ενθουσιασμό παρά από οποιαδήποτε φιλοδοξία διάκρισης.

Αυτή η αυθεντική σχέση με την τοπική κοινωνία υπήρξε εξαρχής ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του θεσμού, ο οποίος, μεγαλώνοντας, δεν έχασε εντελώς την αρχική οικειότητά του, αλλά την ενσωμάτωσε σε μια πολύ πιο σύνθετη, οργανωμένη και πολυπληθή αθλητική γιορτή. Ειδικά φέτος, όμως, η επετειακή διοργάνωση των δεκαπέντε χρόνων βρέθηκε αντιμέτωπη με μια απρόβλεπτη δυσκολία: τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες και το απαγορευτικό απόπλου που ανέτρεψε τα ταξιδιωτικά σχέδια πολλών συμμετεχόντων.

Παρότι, όμως, η φύση δεν είχε καμία πρόθεση να συμμεριστεί τον ενθουσιασμό μας, οι διοργανωτές επέδειξαν αξιοσημείωτα αντανακλαστικά, φροντίζοντας για τη ναύλωση ειδικών πούλμαν με αφετηρία το Ολυμπιακό Στάδιο, προκειμένου να διευκολυνθεί η μετακίνηση όλων όσοι αδυνατούσαν να φτάσουν στο νησί με τον προγραμματισμένο τρόπο, καλύπτοντας, εναλλακτικά, τα έξοδα μετακίνησης για όλους όσοι το επιθυμούσαν ενώ αντίστοιχη μέριμνα υπήρξε και για την επιστροφή, ακόμη και μετά την άρση του απαγορευτικού.

Μια λεπτομέρεια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς-που, ωστόσο, έκρυβε τεράστιο οικονομικό κόστος-αν δεν γνώριζε ότι στις μεγάλες διοργανώσεις η ποιότητα αποκαλύπτεται πρωτίστως στις λεπτομέρειες, στον σεβασμό προς τους συμμετέχοντες και στην ικανότητα αντιμετώπισης των απρόβλεπτων δυσκολιών. Γιατί, τελικά, η οργάνωση δεν κρίνεται μόνο από την πανηγυρική στιγμή της εκκίνησης, αλλά από τη φροντίδα που δείχνει στους συμμετέχοντες.

Παρά τις δυσκολίες, οι Σπέτσες φόρεσαν επομένως και πάλι τα γιορτινά τους. Η πλατεία του Ποσειδωνίου, αυτή η εμβληματική σκηνή της κοινωνικής ζωής του νησιού, πλημμύρισε από ανθρώπους κάθε ηλικίας, με αθλητικές εμφανίσεις, τα χαρακτηριστικά μπλουζάκια της Garmin και τις επετειακές τσάντες των δεκαπέντε χρόνων να δημιουργούν ένα πολύχρωμο ανθρώπινο μωσαϊκό. Άλλοι συμμετείχαν στις δραστηριότητες των χορηγών, άλλοι προετοιμάζονταν για τους αγώνες, άλλοι αναζητούσαν γνώριμα πρόσωπα μέσα στο πλήθος, ενώ οι πιο μικροί ανακάλυπταν με τον δικό τους τρόπο τη χαρά μιας γιορτής που δεν τους ζητούσε τίποτε περισσότερο από το να είναι παρόντες.

Αυτό, όμως, που μας έφερνε κοντά, ήταν η χαρά γι αυτό το ανέμελο διήμερο, που συνδύαζε την αθλητικότητα των αγώνων με την ομορφιά των Σπετσών. Και αυτή είναι που δεν μπορείς να την ξεχάσεις με τίποτα: το πρωινό ξύπνημα για μια βόλτα στο Παλιό Λιμάνι, η αργή περιπλάνηση μέχρι το καρνάγιο, με τη μυρωδιά του ξύλου και της θάλασσας, οι ακίνητες βάρκες και τα σκαριά που περιμένουν υπομονετικά τη φροντίδα των μαστόρων να συνθέτουν έναν κόσμο ανεξίτηλα γραμμένο στις μνήμες και στο πέρας του χρόνου. Για μένα, αυτή η διαδρομή παραμένει μια προσωπική μορφή ψυχοθεραπείας, μια αναγκαία άσκηση συγκέντρωσης και απομάκρυνσης από τον θόρυβο, προτού επιστρέψω στον εντελώς διαφορετικό ρυθμό των αγώνων.

Ύστερα είναι τα small talks στην Ντάπια, οι προπονήσεις στα στενά δρομάκια με τις λουλουδιασμένες αυλές, οι αυθόρμητοι χαιρετισμοί των κατοίκων, τα τραπέζια στο ιστορικό Ποσειδώνιο, που εξακολουθεί να διατηρεί κάτι από την παλαιά κοσμοπολίτικη αίγλη του νησιού, και, κυρίως, τα πρωινά στην πανέμορφη αυλή του Orloff, ενός μέρους που έμοιαζε να έχει επινοηθεί ειδικά για να προσφέρει εκείνη την πολύτιμη αίσθηση καταφυγίου που αναζητούμε στα ταξίδια μας και το οποίο, ομολογώ, απέκτησε πλέον μια μόνιμη θέση στην καρδιά μου. Γιατί το Spetses Mini Marathon δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν στις αφετηρίες και στους τερματισμούς αλλά όλα όσα συμβαίνουν στο μεταξύ.

Τα ολυμπιακά μετάλλια και οι ιστορίες πίσω από τη λάμψη τους

Η φετινή επέτειος είχε, ωστόσο, και μια ιδιαίτερη συμβολική διάσταση, καθώς η διοργάνωση επέλεξε να τιμήσει όχι μόνο τη δική της ιστορία, αλλά και εκείνη των ανθρώπων που έχουν εκπροσωπήσει τον ελληνικό αθλητισμό στο υψηλότερο επίπεδο. Η έκθεση Gold & Glory, που φιλοξενήθηκε στον ιστορικό χώρο του Δημαρχείου των Σπετσών, συγκέντρωσε Ολυμπιακά μετάλλια και προσωπικές ιστορίες διακεκριμένων αθλητών, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τη λάμψη του πολύτιμου μετάλλου κρύβονται χρόνια σιωπηλής προσπάθειας, πειθαρχίας, απογοητεύσεων, προσωπικών θυσιών και μιας σχεδόν πεισματικής προσήλωσης σε έναν στόχο. Ιδιαίτερη επιβλητικό τόνο προσέδωσε στα εγκαίνια, παρουσία της δημάρχου Σπετσών Ευγενίας Φραγγιά, του προέδρου των Ευρωπαϊκών Ολυμπιακών Επιτροπών και μέλους της ΔΟΕ Σπύρου Καπράλου, του προέδρου της Επιτροπής Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας Θωμά Τόκα, του γενικού γραμματέα Αθλητισμού Γιώργου Μαυρωτά και της Μαρίνας-Λύδας Κουταρέλλη, η παρουσία σημαντικών Ελλήνων Ολυμπιονικών.

Ο Απόστολος Χρήστου, η Σοφία Μπεκατώρου, η Βιργινία Κραβαριώτη, η Βούλα Κοζομπόλη, η Εύη Μωραϊτίδου, ο Δημήτρης Μούγιος, η Ζωή Φίτσιου, ο Πέτρος Γκαϊδατζής και ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου βρέθηκαν στο Δημαρχείο, ενώ τη συλλογή συμπλήρωναν μετάλλια των Ντίνου Γενηδουνιά, Γιάννη Φουντούλη, Τάκη Μάντη και Παύλου Καγιαλή. Η παρουσία αυτών των αθλητών δίπλα στους ερασιτέχνες δρομείς και κολυμβητές αποκτούσε μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς υπογράμμιζε τη συνέχεια ανάμεσα στον πρωταθλητισμό και στον μαζικό αθλητισμό, ανάμεσα στη μοναχική, απαιτητική πορεία προς μια ολυμπιακή διάκριση και στην εξίσου προσωπική απόφαση να μπορείς να ξεπερνάς διαρκώς τον εαυτό σου.

Η μικρή προσωπική επανάσταση του καθενός

Το Σάββατο, η αγωνιστική δράση μεταφέρθηκε αρχικά στην παραλία της Αγίας Μαρίνας, όπου πραγματοποιήθηκαν οι κολυμβητικοί αγώνες των 1,5 και 3 χιλιομέτρων, με εκατοντάδες συμμετέχοντες να αναμετρώνται με το υγρό στοιχείο, σε μια διοργάνωση όπου η θάλασσα δεν αποτελεί απλώς το εντυπωσιακό σκηνικό, αλλά έναν ζωντανό, απρόβλεπτο πρωταγωνιστή. Η κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης έχει, άλλωστε, μια εντελώς διαφορετική ψυχολογία από εκείνη της πισίνας: πέρα από την απόλυτη προβλεψιμότητα ενός ελεγχόμενου περιβάλλοντος, καλείσαι σε μια διαρκή διαπραγμάτευση με το νερό, τον προσανατολισμό, την αναπνοή και τις προσωπικές αντοχές.

Στη διαδρομή των 1,5 χιλιομέτρων πρώτευσαν ο Ιάσων Ρούτουλας και η Άρτεμις Βασιλάκη, ενώ στα 3 χιλιόμετρα επικράτησαν ο Άγγελος Χριστοδούλου και η Σοφία Καρρά, με τις επιδόσεις των αθλητών της Εθνικής Ομάδας Κολύμβησης να προσδίδουν ιδιαίτερο αγωνιστικό ενδιαφέρον στη διοργάνωση. Εξίσου σημαντική, ωστόσο, υπήρξε η επιβράβευση εκείνων που τερμάτισαν τελευταίοι, με το χαρακτηριστικό Commitment Award της Vichy να αναδεικνύει μια από τις ωραιότερες αρχές του θεσμού: ότι η αξία της συμμετοχής δεν μετριέται αποκλειστικά με τη θέση στην κατάταξη. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά μηνύματα που μπορεί να μεταδώσει σήμερα μια αθλητική διοργάνωση, σε μια εποχή όπου η εμμονή με την αποτελεσματικότητα και τη διαρκή αυτοβελτίωση κινδυνεύει συχνά να μετατρέψει ακόμη και την άσκηση σε μια ακόμη εξαντλητική υποχρέωση-γι αυτό είναι πολύ σημαντικό το να μπορεί να τιμά ακόμα και όλους όσοι τερμάτησαν τελευταίοι.

Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήραν οι παιδικοί αγώνες, ίσως το πιο συγκινητικό κομμάτι ολόκληρου του τριημέρου. Μικροί δρομείς, με την αδημονία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, γονείς που παρακολουθούσαν με συγκίνηση, παιδιά που ανακάλυπταν για πρώτη φορά τη χαρά του τερματισμού και άλλα που επέστρεφαν ήδη ως μικροί βετεράνοι μιας διοργάνωσης η οποία μεγαλώνει μαζί τους. Δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσει κανείς σε αυτές τις εικόνες την πιο αισιόδοξη εκδοχή του αθλητισμού: εκείνη που δεν συνδέεται με τη νίκη επί των άλλων, αλλά με την ανακάλυψη της χαράς της κίνησης, της συντροφικότητας και της συμμετοχής δικαιώνοντας με τον πιο ωραίο τρόπο το διαρκές μότο των αγώνων, ότι νίκη είναι η συμμετοχή.

Ακολούθησε ο αγώνας των 10 χιλιομέτρων, με τους δρομείς να ακολουθούν τη χαρακτηριστική διαδρομή μέσα στο πευκόφυτο τοπίο των Σπετσών, εκεί όπου η φυσική ομορφιά του νησιού γίνεται μέρος της αγωνιστικής εμπειρίας, άλλοτε προσφέροντας την απαραίτητη ψυχολογική ανάσα και άλλοτε υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και το ωραιότερο τοπίο δεν μπορεί να εξαφανίσει την κόπωση. Στην κορυφή της κατάταξης βρέθηκαν ο Παναγιώτης Πετρουλάκης, της Team Garmin Greece, και η Αναστασία Μαρινάκου, επιβεβαιώνοντας το υψηλό αγωνιστικό επίπεδο της διοργάνωσης.

Η Κυριακή, από την άλλη, ανήκε στους δύο τελευταίους μεγάλους αγώνες δρόμου, τα 25 και τα 5 χιλιόμετρα της Garmin Run Series. Τα 25 χιλιόμετρα, μια από τις πλέον απαιτητικές διαδρομές του Spetses Mini Marathon, αποτέλεσαν τη μεγάλη δοκιμασία αντοχής για τους πιο προετοιμασμένους δρομείς, με τον Δημήτρη Τσάκαλο, της Team Under Armour, και τη Γιώτα Βλαχάκη, της Team Garmin Greece, να κατακτούν τις πρώτες θέσεις. Στα 5 χιλιόμετρα, όπου η συμμετοχή ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και επιπέδων αποτυπώνει ίσως καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο αγώνισμα τη δημοκρατική φυσιογνωμία του θεσμού, πρώτευσαν ο Γιώργος Σταμούλης, της Team Arla Protein, και η Ντενίσα Μπάλλα, της Team Vichy.

Αλλά οι αριθμοί, οι αποστάσεις και οι κατατάξεις, όσο απαραίτητα κι αν είναι σε ένα αθλητικό ρεπορτάζ, δεν μπορούν να αποδώσουν ολόκληρη την εμπειρία, που έχει να κάνει με εκείνη την υπέροχη στιγμή πριν την εκκίνηση, όπου βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τη σκέψη σου αλλά και με την ομορφιά της συν-ύπαρξης, ενός κοινού αγώνα και δεν μπορώ να πω ότι δεν συγκινήθηκα βλέποντας ανθρώπους όλων των ηλικιών να συμμετέχουν με την ίδια προσδοκία. Και φυσικά, πάντα υπάρχει τερματισμός, αυτή η τόσο απλή και συγχρόνως βαθιά συμβολική πράξη, που για κάποιους αποτελεί την επιβεβαίωση μιας επίδοσης και για άλλους μια προσωπική νίκη πολύ μεγαλύτερη από όσα μπορεί να καταγράψει ένα χρονόμετρο.
Ένα τραγούδι κόντρα στη βροχή

Η γιορτή, ωστόσο, δεν τελείωνε με τους αγώνες. Το Race Village στην πλατεία του Ποσειδωνίου διατηρούσε καθ' όλη τη διάρκεια του τριημέρου τον χαρακτήρα ενός ζωντανού σημείου συνάντησης, με δράσεις όπως το Golden Yoga Flow, το Technogym Spetses Challenge, προγράμματα αποκατάστασης, διαδραστικά παιχνίδια και δραστηριότητες που απευθύνονταν όχι μόνο στους αθλητές αλλά και στους συνοδούς τους. Το Σάββατο, το Shake Out Party με την Ευαγγελία Τσιορλίδα στα decks έδωσε τον ρυθμό, πριν από το καθιερωμένο Melissa Pasta Night, αυτή την ιδιότυπη γαστρονομική τελετουργία των δρομέων, όπου η κατανάλωση ζυμαρικών αποκτά χαρακτήρα συλλογικής προετοιμασίας, συνδυάζοντας τη χαρά του φαγητού με την αναμονή της επόμενης αγωνιστικής ημέρας.

Η βραδιά κορυφώθηκε με τη συναυλία του Ηλία Μπόγδανου και των INCO, με την πλατεία κατάμεστη και τον κόσμο να τραγουδά, να χορεύει και να παραδίδεται σε εκείνη την απελευθερωτική αίσθηση που γεννά η μουσική όταν καταργεί, έστω προσωρινά, τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους-όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί δεν καταλάβαμε καν το ψιλόβροχο που έπεφτε στην αρχή της συναυλίας ή το κρύο που ήταν αρκετά πιο τσουχτερό για την εποχή. Και κάπου εκεί, μέσα στην ψύχρα, με τη βροχή να επιμένει πεισματικά και το παγωτό πρωτεΐνης της Arla Protein να αποτελεί μια σχεδόν σουρεαλιστική επιλογή για τις καιρικές συνθήκες, βρεθήκαμε να τραγουδάμε «Κι όμως είμαι ακόμα εδώ αυτό το καλοκαίρι», χορεύοντας σαν να μπορούσαμε πράγματι να παρατείνουμε την εποχή που είχε ήδη τελειώσει.

Ήταν μία από εκείνες τις μικρές, απροσδόκητες στιγμές που δεν αποτυπώνονται στις επίσημες ανακοινώσεις και στα αποτελέσματα των αγώνων, αλλά παραμένουν στη μνήμη με μια παράξενη επιμονή. Ίσως επειδή συνοψίζουν καλύτερα από οποιαδήποτε πανηγυρική διακήρυξη την ουσία μιας διοργάνωσης που έχει καταφέρει να μετατρέψει την άσκηση σε αφορμή χαράς και τη συλλογική προσπάθεια σε εμπειρία συντροφικότητας. Αξίζει, επίσης να σημειώσουμε πως ανάμεσα στις παράλληλες δράσεις ξεχώρισε και η συνεργασία με το Όραμα Ελπίδας, με τη στήριξη του Ομίλου Motor Oil Hellas, που έδωσε στους επισκέπτες τη δυνατότητα να ενημερωθούν για τη δωρεά μυελού των οστών και να εγγραφούν ως εθελοντές δότες, διευρύνοντας την έννοια της προσφοράς πέρα από τα στενά όρια του αθλητισμού.

Αντίστοιχα, η παρουσία της HELMEPA και των Youth Ambassadors της, σε συνεργασία με τον Δήμο Σπετσών, ανέδειξε τη σημασία της περιβαλλοντικής ευθύνης, της ανακύκλωσης και της φροντίδας του δημόσιου χώρου, σε ένα νησί του οποίου η φυσική ομορφιά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας της διοργάνωσης-τι ωραίο να βλέπεις τη νεολαία όχι μόνο να μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε αλλά να μαζεύει τα μπουκαλάκια με νερό που άφηναν στο διάβα τους οι αθλητές.
Η σημασία της συμμετοχής

Η Μαρίνα-Λύδα Κουταρέλλη, αποτιμώντας τη συμπλήρωση των δεκαπέντε χρόνων, επέλεξε μια εικόνα που, πέρα από τη συγκινησιακή της φόρτιση, αποδίδει με ιδιαίτερη ακρίβεια όσα έχουν συμβεί στο μεταξύ: «Πριν από 15 χρόνια βάλαμε το πρώτο λιθαράκι για να δημιουργηθεί ένας νέος δρόμος για τον αθλητικό τουρισμό στη χώρα. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, νιώθω ότι δεν χτίσαμε απλώς έναν αγώνα, αλλά ένα ολόκληρο δίκτυο ανθρώπων που αγαπούν και στηρίζουν αυτή τη διοργάνωση. Είναι σαν να έχουμε σπείρει ένα δάσος αγάπης και συμμετοχής, που συνεχίζει να μεγαλώνει κάθε χρόνο». Στην ίδια δήλωση ευχαρίστησε τους εθελοντές, τους χορηγούς, τους καπετάνιους, τους κατοίκους και τη δήμαρχο Ευγενία Φραγγιά για τη διαχρονική υποστήριξή τους, αναγνωρίζοντας ότι η επιτυχία του θεσμού δεν αποτελεί αποκλειστικά προσωπικό επίτευγμα, αλλά αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συλλογικής προσπάθειας.

Και πράγματι, αν αναζητούσε κανείς μια εικόνα ικανή να συνοψίσει τη διαδρομή αυτών των δεκαπέντε χρόνων, δύσκολα θα έβρισκε κάτι πιο ταιριαστό από αυτή τη φανταστική, υπέροχη κοινότητα. Γιατί, παρά την εντυπωσιακή ανάπτυξη της διοργάνωσης, τη σταθερή παρουσία σημαντικών υποστηρικτών όπως η bwin, η Eurobank, η Garmin, η Under Armour και δεκάδες ακόμη εταιρείες, παρά την οργανωτική της αρτιότητα και την ολοένα μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητά της, το Spetses Mini Marathon εξακολουθεί να αντλεί την πραγματική του δύναμη από την εμπιστοσύνη που έχουν στο θεσμό οι συμμετέχοντες.

Δεκαπέντε χρόνια είναι αρκετά για να αλλάξει κανείς πολλές φορές ζωή, να χάσει και να ξαναβρεί τον εαυτό του, να αναθεωρήσει βεβαιότητες, να εγκαταλείψει συνήθειες και να αποκτήσει άλλες αλλά και για να καταλάβει ότι ορισμένες σταθερές έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από όσο φανταζόταν. Και το Spetses Mini Marathon είναι μία από αυτές δείχνοντας ότι ο αθλητισμός, όταν απαλλάσσεται από την τυραννία της επίδοσης, μπορεί να γίνει μια βαθιά ανθρώπινη πράξη αισιοδοξίας και μια μικρή επανάσταση απέναντι στην αδράνεια, στον φόβο και στη συνήθεια. Αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα όλοι-περισσότερο από ποτέ.