Yin Theatre: Μια νέα θεατρική ομάδα που επενδύει στη συλλογικότητα και την ουσία της επικοινωνίας

Με αφορμή τη νέα τους προσέγγιση στη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο, μιλούν για τη συλλογική δημιουργία, το παράλογο της επικοινωνίας και τον κόσμο που χτίζουν στη σκηνή.

Πώς γεννήθηκε το Yin Theatre και τι σας ενώνει καλλιτεχνικά;
Το Yin Theatre προέκυψε με φυσικό τρόπο, από την επιθυμία μας να συνεχίσουμε να δημιουργούμε μαζί και μετά το τέλος των σπουδών μας. Ήδη είχαμε αναπτύξει μια ισχυρή σύνδεση και είχαμε διαπιστώσει ότι μοιραζόμαστε παρόμοια αντίληψη και αισθητική προσέγγιση στην τέχνη.

Πάνω απ’ όλα, είμαστε φίλες και αποτελούμε τον βασικό πυρήνα της ομάδας. Από την αρχή, στόχος μας ήταν να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς και προκαθορισμένα σχήματα. Αυτό που μας φέρνει κοντά είναι η ανάγκη για συλλογική δημιουργία — να συνδιαμορφώνουμε δηλαδή από κοινού τη διαδικασία, με ανοιχτό πνεύμα και διάθεση για εξερεύνηση.

Πώς λειτουργεί στην πράξη η συλλογική δημιουργία μέσα στις πρόβες;
Η συλλογική δημιουργία βρίσκεται στον πυρήνα της πρακτικής μας. Η διαδικασία βασίζεται σε αυτοσχεδιασμούς και στη συνεχή ανταλλαγή υλικού, όπου κάθε σώμα καταθέτει τη δική του εμπειρία και έναν προσωπικό τρόπο έκφρασης. Μέσα από αυτή τη συνάντηση, επιδιώκουμε να προκύπτει ένα κοινό αποτέλεσμα οργανικά, χωρίς εξωτερικές επιβολές.

Ο σκηνοθέτης διαδραματίζει έναν κομβικό ρόλο, καθώς είναι εκείνος που συγκεντρώνει, επεξεργάζεται και δομεί το υλικό, δίνοντάς του συνοχή και κατεύθυνση. Αντιλαμβανόμαστε την ιεραρχία ως εργαλείο οργάνωσης και όχι ως μορφή επιβολής εξουσίας. Ταυτόχρονα, δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στον χρόνο της πρόβας, αποφεύγοντας τη βιασύνη της γρήγορης παραγωγής, ώστε η δημιουργική διαδικασία να μπορεί να ωριμάζει και να εξελίσσεται ουσιαστικά.

Τι είναι αυτό που σας κέντρισε το ενδιαφέρον στη “Φαλακρή Τραγουδίστρια” ως έργο και ως εμπειρία επί σκηνής;
Αυτό που μας τράβηξε στη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» είναι ο ξεχωριστός τρόπος με τον οποίο ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια βαθιά υπαρξιακή διάσταση. Πρόκειται για ένα έργο που προκαλεί γέλιο, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί μια αίσθηση κενού και ερωτημάτων.

Σε σκηνικό επίπεδο, αποτελεί για εμάς μια απαιτητική εμπειρία, καθώς υπάρχει διαρκώς η αίσθηση ότι πίσω από τα λόγια κρύβεται κάτι ανείπωτο. Ο ηθοποιός καλείται να κινηθεί μέσα στο παράλογο και να το αντιμετωπίσει με απόλυτη σοβαρότητα, χωρίς να επιχειρεί να το ερμηνεύσει ή να το «διορθώσει».
Παράλληλα, το έργο ανοίγει έναν χώρο όπου ο θεατής μπορεί να προβάλλει τη δική του εμπειρία. Μέσα από διαλόγους που μοιάζουν αποσπασματικοί, αναδύονται στοιχεία που μπορούν να αγγίξουν κάτι βαθιά προσωπικό και αναγνωρίσιμο.

Πού συναντάτε το χιούμορ στο έργο;
Δεν προσεγγίσαμε το χιούμορ ως κάτι που πρέπει να “παιχτεί”. Αντίθετα, προκύπτει οργανικά μέσα από τη σοβαρότητα των καταστάσεων. Όταν προσπαθείς να κάνεις κάτι αστείο, συχνά χάνει τη δύναμή του. Δουλέψαμε, λοιπόν, με ειλικρίνεια πάνω στο παράλογο, αντιμετωπίζοντάς το με απόλυτη σοβαρότητα. Μέσα από τον παραλογισμό, την αναγνώριση στοιχείων της καθημερινότητας και τη διαρκή ανατροπή των προσδοκιών, αναδύεται ένα χιούμορ πιο υπόγειο, σχεδόν σαρκαστικό. Είναι ένα χιούμορ που δεν λειτουργεί επιφανειακά, αλλά συνδέεται βαθύτερα με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τις αντιφάσεις της.

Το έργο αναδεικνύει την αποτυχία της επικοινωνίας. Πώς συνδέεται αυτό το θέμα με τη σημερινή πραγματικότητα;;

Ζούμε σε μια εποχή που όλα τρέχουν πολύ γρήγορα και έχουμε την ανάγκη να μιλάμε συνεχώς, αλλά πολλές φορές δεν ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Η τεχνολογία έχει γίνει τεράστιο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και συχνά λειτουργεί σαν ένα σημείο πίσω από το οποίο κρυβόμαστε. Δείχνουμε κάτι, αλλά εννοούμε κάτι άλλο. Μπορεί να γνωρίζουμε ανθρώπους μέσα από τα social media, αλλά στην ουσία δεν ξέρουμε τίποτα για αυτούς πέρα από αυτό που επιλέγουν να προβάλλουν. Και κάπως έτσι, όπως και στο έργο, όλοι μιλάνε, αλλά η επικοινωνία δεν είναι αληθινή.

Πώς μεταφράζεται σκηνικά αυτή η μη-επικοινωνία;
Οι χαρακτήρες συνυπάρχουν διαρκώς στον ίδιο χώρο, όμως ο καθένας παραμένει εγκλωβισμένος στον δικό του «μικρόκοσμο», χωρίς να επιτυγχάνεται ουσιαστική επαφή. Ένας περιορισμός, τόσο σε επίπεδο σώματος όσο και επικοινωνίας, τους κρατά σε απόσταση και δεν τους επιτρέπει να συναντηθούν πραγματικά.

Οι πτώσεις λειτουργούν ως μια επαναλαμβανόμενη προσπάθεια: οι ήρωες καταρρέουν και ξανασηκώνονται, σαν να προσπαθούν κάθε φορά να συνεχίσουν την πορεία τους, ακόμη κι αν δεν είναι σαφές προς τα πού ή για ποιο λόγο.

Η παράσταση μοιάζει να κινείται σε ένα ρευστό, σχεδόν υπνωτικό σύμπαν, όπου η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται και θυμίζει όνειρο. Πώς δουλέψατε πάνω σε αυτή την αίσθηση και πώς τη βιώσατε σκηνικά;

Η ονειρική διάσταση αποτέλεσε βασικό άξονα που εισήγαγε η σκηνοθέτριά μας, Δέσποινα Ρεμεδιάκη. Δημιουργείται ένας ενδιάμεσος χώρος, κάπου ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο, όπου τα όρια της πραγματικότητας μετατοπίζονται. Σε αυτό το πλαίσιο, ο θεατής έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τη δική του οπτική, μέσα από τον χαρακτήρα με τον οποίο συνδέεται, καθώς οι επιμέρους ιστορίες δεν εξελίσσονται γραμμικά αλλά συνυπάρχουν.

Για εμάς, αυτή η συνθήκη λειτούργησε ιδιαίτερα δημιουργικά — σαν μια κατάσταση εγρήγορσης μέσα στο όνειρο. Είχαμε τον χώρο να πειραματιστούμε και να αναζητήσουμε διαφορετικές διαδρομές χωρίς περιορισμούς ή φόβο, κάτι που θεωρούμε καθοριστικό για τη διαμόρφωση αυτού του ιδιαίτερου σκηνικού σύμπαντος.

Οι ήρωες του έργου μοιάζουν να παίζουν ρόλους. Πιστεύετε ότι αυτό αντικατοπτρίζει μια σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα;
Ναι, πρόκειται για κάτι που συναντάμε έντονα και στη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι άνθρωποι συχνά υιοθετούν διαφορετικούς ρόλους, είτε για να ανταποκριθούν σε κοινωνικές απαιτήσεις είτε για να νιώσουν ότι ανήκουν κάπου.

Για εμάς ως ηθοποιούς, αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς κινούμαστε συνεχώς ανάμεσα σε πολλαπλές ταυτότητες. Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να διακρίνουμε πότε ένας ρόλος αποτελεί συνειδητή επιλογή και πότε λειτουργεί ως ένας μηχανισμός προστασίας.

Το έργο φωτίζει ακριβώς αυτή τη λεπτή γραμμή, ανάμεσα σε αυτό που είμαστε ουσιαστικά και σε αυτό που προβάλλουμε ή υποδυόμαστε προς τα έξω.

Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του το κοινό φεύγοντας από την παράσταση;
Δεν μας ενδιαφέρει τόσο να περάσει στο κοινό ένα συγκεκριμένο μήνυμα, όσο να του μείνει μια αίσθηση που συνεχίζει να δουλεύει μέσα του και μετά την παράσταση. Να έχει προκληθεί μια εσωτερική κίνηση — είτε ως σκέψη, είτε ως συναίσθημα, είτε ως ένα νέο ερώτημα.

Ιδανικά, ο θεατής να φεύγει λίγο πιο «ανοιχτός», έχοντας στραφεί έστω και για λίγο στο τι τον γεμίζει πραγματικά και στο πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις που τον περιβάλλουν. Ή να έχει αφεθεί στη ροή αυτού του ονειρικού κόσμου και να βγει από την αίθουσα με την αίσθηση μιας αφύπνισης, σαν να επέστρεψε από κάτι αλλόκοτα οικείο.

Και στο τέλος, αυτό που ίσως να μένει πιο έντονα είναι ένα προσωπικό, σχεδόν υπαρξιακό ερώτημα: «ποιος είμαι;»

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια της YIN THEATRE;
Τα μελλοντικά σχέδια της YIN THEATRE κινούνται γύρω από τη συνέχιση μιας θεατρικής πορείας που αναζητά νέους τρόπους έκφρασης και ουσιαστικής επικοινωνίας με το κοινό. Μετά τη Φαλακρή Τραγουδίστρια, βρισκόμαστε ήδη σε διαδικασία έρευνας και προετοιμασίας για την επόμενη παραγωγή μας, μια νέα δουλειά με πιο σωματικό και performative χαρακτήρα, που θα δίνει έμφαση στη δύναμη του σώματος, του ρυθμού και της συλλογικής ενέργειας επί σκηνής.

Μας ενδιαφέρει ένα θέατρο ζωντανό, σύγχρονο και βαθιά βιωματικό, που συνομιλεί με τις ρίζες, τη μνήμη και τα προσωπικά και συλλογικά μας ίχνη. Στη νέα αυτή δημιουργία θα συνυπάρχουν στοιχεία μουσικότητας, κίνησης και δημιουργικής σύνθεσης, μέσα από μια διαδικασία έρευνας που εκφράζει απόλυτα την ταυτότητα της ομάδας μας.

Στόχος μας είναι η YIN THEATRE να συνεχίσει να δημιουργεί παραστάσεις με καλλιτεχνικό ρίσκο, ειλικρίνεια και ουσιαστική σχέση με τον θεατή.