Από το street performance και τη θητεία της ως θεατρική κλόουν, τώρα θα παίξει στην πρώτη της εμπορική παράσταση. Η καινούρια Λίζα των «Συμπέθερων από τα Τίρανα» είναι μια ηθοποιός φρέσκια, χαρισματική, ταλαντούχα, αντισυμβατική και απολύτως άκαυτη
Η Χριστίνα Πετρολέκα είναι σχεδόν άγνωστη στο πλατύ κοινό, αν και μπορεί παλιότερα να την είχαμε πετύχει στον δρόμο ως street performer. Το όνομά της είναι πιο οικείο στους ψαγμένους θεατρόφιλους, αφού πέντε χρόνια από τη ζωή της τα έχει περάσει σε μικρά θέατρα και φεστιβάλ εξωτερικού παίζοντας σε παραστάσεις θεατρικών κλόουν με την ομάδα MayBe A Company. Οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα», που μετά το φετινό τηλεοπτικό σουξέ τους επιστρέφουν στο θέατρο και θα περιοδεύσουν σε όλη την Ελλάδα, είναι η ευκαιρία και για εμάς τους υπόλοιπους να γνωριστούμε με ένα κορίτσι με ιδιαίτερο ταλέντο και άφθονο χιούμορ, που δεν περιορίζεται μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά είναι και το προσωπικό σήμα κατατεθέν της.
Η Χριστίνα είναι αστεία και της αρέσει να γελάει -στη διάρκεια της συνέντευξης γελάσαμε πολύ-, αλλά είναι και ένα σκεπτόμενο κορίτσι, που δεν σταματά να ψάχνεται και να προσπαθεί να βελτιώνεται - και ως άνθρωπος και ως ηθοποιός. Για όλα αυτά, βέβαια, έχει πολύ χρόνο μπροστά της, γιατί είναι μόνο 28 χρόνων.
GALA: Θα έλεγες πως οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» είναι η πιο συμβατική δουλειά που έχεις κάνει μέχρι τώρα; ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΕΤΡΟΛΕΚΑ: Μπορείς να το πεις κι έτσι. Εχω πολύ μεγάλη χαρά γι’ αυτή τη συνεργασία και ανυπομονώ να ξεκινήσουμε. Ο θίασος είναι εξαιρετικός και μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και το ταξίδι, το ότι θα πηγαίνουμε κάθε μέρα σε άλλη πόλη. Αυτό μου θυμίζει λίγο τα μπουλούκια και πάντα ήθελα να είμαι σε ένα μπουλούκι. Μου αρέσει πολύ ο ρόλος της Λίζας της νύφης, που υποδύομαι, αλλά και η υπόθεση του έργου και όλοι οι χαρακτήρες που είναι γκροτέσκ. Μου αρέσει αυτό το ταμπεραμέντο που είναι εκρηκτικό. Πιστεύω ότι θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.
Φόρεμα Poppy, DNA Stars
G.: Πώς εντάχθηκες σε μια έτοιμη παρέα, αφού οι περισσότεροι συνάδελφοί σου παίζουν και στην τηλεοπτική σειρά; Χ.Π.: Προς το παρόν, πολύ ομαλά. Στην πρώτη γνωριμία μας ήταν όλοι πολύ ευγενικοί, οπότε μου έφυγε έτσι και το πρώτο άγχος. Γιατί σαφώς είχα άγχος για το πώς θα μπω σε μια ομάδα ηθοποιών όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και λόγω των γυρισμάτων, αλλά και από προηγούμενες δουλειές. Ευτυχώς όμως είναι ιδανικές οι συνθήκες, τους ένιωσα όλους πολύ οικείους και είμαι πολύ έτοιμη να ζήσω αυτή την περιπέτεια, ακόμα κι αν συμβούν αναποδιές στη διάρκεια του ταξιδιού.
G.: Είσαι γενικά της περιπέτειας; Χ.Π.: Ναι, μου αρέσει η περιπέτεια, μου αρέσει να ρισκάρω, μου αρέσουν αυτά τα απρόβλεπτα που μπορούν να συμβούν σε ένα ταξίδι και γενικά στη ζωή. Οταν συμβαίνει κάτι που ανατρέπει την καθημερινότητά μου, προσπαθώ να το διακωμωδώ. Αλλωστε θεωρώ ότι θα ήταν πολύ βαρετό αν πήγαιναν πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε. Και μετά, όταν εξιστορώ τα στραβά που μου συνέβησαν, πάντα το κάνω με κωμικό τρόπο.
G.: Είσαι η αστεία της παρέας; Χ.Π.: Ναι, θα το έλεγα, αν και γενικά κάνω παρέα με αστείους ανθρώπους. Γελάμε πάντα πολύ με τους φίλους μου.
G.: Γιατί έγινες ηθοποιός; Χ.Π.: Είναι κάτι που είχα εκφράσει από πολύ μικρή. Μου άρεσε πολύ που παίζαμε με την αδερφή μου και τις ξαδέρφες μου και κάναμε κάτι σαν παιδικά σόου. Νομίζω πως από εκεί ξεκίνησε η αγάπη μου για την υποκριτική. Βέβαια, ανά περιόδους, άλλαζα και σκέψεις για το τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Ηθελα να γίνω αρχιτέκτονας, δασκάλα, πιλότος, τέτοια πράγματα. Πάντα όμως επέστρεφα στην επιθυμία μου να γίνω ηθοποιός.
G.: Σπούδασες κατευθείαν υποκριτική; Χ.Π.: Οχι, έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στη σχολή Περιβαλλοντολογίας στη Μυτιλήνη. Πήγα για έναν χρόνο και μετά επέστρεψα στην Αθήνα και γράφτηκα στη δραματική σχολή «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη. Οι γονείς μου με πίεζαν να τελειώσω την Περιβαλλοντολογία για να έχω ένα πτυχίο στα χέρια μου, αλλά εγώ είχα καταλάβει από την αρχή ότι δεν μου άρεσε και θεωρούσα χαμένο χρόνο τα τέσσερα χρόνια σπουδών σε κάτι που δεν ήθελα να κάνω. Δεν φανταζόμουν με τίποτα ότι θα είμαι σε ένα γραφείο να κάνω έρευνα για το περιβάλλον. Δεν είχα αυτό ως όραμα και όνειρο.
G.: Πότε έκανες την πρώτη σου δουλειά; Χ.Π.: Ξεκίνησα να δουλεύω με το που τελείωσα τη δραματική σχολή, το 2014, γιατί η παράσταση που είχαμε κάνει ως τελειόφοιτοι, η «Τερεζίν», πήγε στο θέατρο, οπότε τη συνεχίσαμε σε επαγγελματικό πλέον επίπεδο.
Σετ Pois de Senteur, Madame Shoushou
G.: Πώς ένιωσες εκείνη την πρώτη φορά μπροστά σε κοινό; Χ.Π.: Γενικώς αισθάνομαι πολύ ελεύθερη πάνω στη σκηνή. Είναι κάπως εθιστική η αδρεναλίνη που ανεβαίνει πριν βγω μπροστά στον κόσμο. Είναι το συναίσθημα που νιώθεις πολύ αγχωμένος, αλλά ταυτόχρονα σου αρέσει πολύ το πώς νιώθεις.
G.: Και ποια ήταν η συνέχεια; Χ.Π.: Μετά άρχισα να παρακολουθώ πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα με θέμα το θέατρο και κάπου εκεί άρχισα να ασχολούμαι με τις παραστάσεις στον δρόμο. Μου άρεσε πολύ εκείνη η περίοδος και νομίζω πως έμαθα πολλά πράγματα μέσω αυτής της διάδρασης με τον κόσμο. Στις παραστάσεις του δρόμου ο κόσμος είναι ελεύθερος να κάτσει να σε δει ή να φύγει. Δεν είναι όπως στο θέατρο που έχει πληρώσει εισιτήριο και θα δει την παράσταση αναγκαστικά. Στο street performance, για να κρατήσεις τον θεατή χρειάζεται να είσαι πολύ μέσα σε αυτό που κάνεις. Οπότε θεωρώ ότι ο δρόμος είναι μεγάλο σχολείο για έναν ηθοποιό, γιατί εκεί μαθαίνεις πώς να κερδίζεις τους θεατές σου. Κάπως έτσι είναι και ο θεατρικός κλόουν, που τον ξεκίνησα κατά τη διάρκεια της σχολής. Είχα πάει σε μια ακρόαση των «Κλόουν χωρίς σύνορα» από τη Σουηδία. Ηθελαν να φτιάξουν μια ομάδα για να κάνουν αποστολές σε μέρη όπου υπάρχουν πρόσφυγες και να παίζουμε παραστάσεις τσίρκου. Μου άρεσε πολύ και το συνέχισα και μετά τη σχολή. Θεωρώ ότι η προϋπηρεσία μου ως θεατρική κλόουν με βοήθησε πάρα πολύ στη σταδιοδρομία μου και νομίζω πως όλοι οι ηθοποιοί πρέπει να το δοκιμάσουν. Θα έπρεπε να υπάρχει και ως μάθημα στη σχολή.
G.: Τι ακριβώς κάνει ο θεατρικός κλόουν; Χ.Π.: Καταρχήν δεν έχει καμία σχέση με τον κλόουν στα παιδικά πάρτυ. Ο θεατρικός κλόουν λειτουργεί με τις παρορμήσεις του και δουλεύει με το εδώ και τώρα. Ναι μεν υπάρχει ένας μπούσουλας για το πώς πηγαίνουν τα βήματα σε μια παράσταση, αλλά στην ουσία είναι καθαρός αυτοσχεδιασμός. Πρέπει να είσαι συνέχεια σε επιφυλακή και να αφουγκράζεσαι τις αντιδράσεις των θεατών και του παρτενέρ σου, αλλά και τα δικά σου συναισθήματα. Ο θεατρικός κλόουν είναι ένας ταξιδιώτης συναισθημάτων, είναι σαν το παιδί που βλέπει κάτι και θέλει να το μοιραστεί με τους άλλους. Αυτό μου έδινε μεγάλη ελευθερία, γιατί όταν είσαι πάνω στη σκηνή ως κλόουν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Το έκανα για πέντε χρόνια, ανάμεσα σε άλλα πράγματα, και αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.
Σετ Paloma, Madame Shoushou. Πέδιλα, Ria Labrinoudi
G.: Τι άλλα πράγματα έχεις κάνει; Χ.Π.: Κάτι μικροπράγματα στην τηλεόραση και λίγο κινηματογράφο. Επαιξα σε μια ταινία μεγάλου μήκους του Δημήτρη Παναγιωτάτου, το «Deadly Casting», και έκανα και τρεις ταινίες μικρού μήκους.
G.: Πώς είσαι στην καθημερινότητά σου; Είσαι χύμα ή φιλάρεσκη; Χ.Π.: Προσέχω την εμφάνισή μου τόσο όσο. Δεν θα σπαταλήσω πολύ χρόνο για να σκεφτώ τι θα φορέσω το βράδυ, ούτε θα κάνω δύο ώρες να βαφτώ. Γενικά τα έχω καλά με την εικόνα μου. Εχω μια ψιλοωραιοπάθεια, αλλά δεν αγχώνομαι να είμαι πάντα τέλεια και για το πώς με βλέπουν οι άλλοι.
G.: Θα άλλαζες κάτι πάνω σου; Χ.Π.: Εξωτερικά είμαι ικανοποιημένη. Μέσα μου θα άλλαζα κάποια πράγματα. Θα ήθελα να νιώθω πιο σίγουρη. Νομίζω πως έχω να δουλέψω πολύ ακόμα με ανασφάλειες, να μάθω να είμαι πιο συγκεντρωμένη στους στόχους μου. Σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας, κάπως έμαθα να το διαχειρίζομαι όλο αυτό, γιατί μικρότερη ήμουν αρκετά χαοτική - και στο πώς σκεφτόμουν, αλλά και σε αυτά που έκανα. Είχα την τάση να ξεκινάω κάτι και να το αφήνω γιατί έβρισκα κάτι άλλο. Πάντα ενθουσιάζομαι με το καινούριο.
G.: Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έχεις κάνει μέχρι τώρα; Χ.Π.: Είχα ερωτευτεί κάποιον σε ένα σεμινάριο και όταν αυτό τελείωσε, μετά από δύο εβδομάδες πήγα και τον βρήκα και κάναμε ένα road trip από Ισπανία μέχρι Ιταλία. Η τρέλα ήταν ότι ζούσαμε σε ένα βαν για τρεις μήνες και γυρίζαμε από μέρος σε μέρος. Η ακόμα μεγαλύτερη τρέλα ήταν ότι δεν γνωριζόμασταν καν. Τον γνώρισα στο ταξίδι.
G.: Είσαι ικανοποιημένη με τη ζωή σου; Χ.Π.: Σήμερα, ναι. Αύριο μπορεί όχι. Είμαι πολύ κυκλοθυμική. Δεν θα σου πω ότι, επειδή κάνω από τα 19 μου τα πράγματα που θέλω, είμαι πολύ ικανοποιημένη από τη ζωή μου και από τις δουλειές μου. Υπάρχουν φορές που μετανιώνω για πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά, για πράγματα που άφησα και δεν τα συνέχισα, για τα λάθη μου. Κάνω πολύ αυστηρή αυτοκριτική. Αλλες φορές, όπως σήμερα, βλέπω τα πράγματα πιο θετικά. Εχω καταλήξει ότι δεν χρειάζεται πάντα να πηγαίνουν τα πράγματα καλά για να νιώθω εγώ καλά. Μπορεί να νιώσω καλά και από τον τρόπο που διαχειρίζομαι κάποιες καταστάσεις, βλέποντας τον εαυτό μου να μεγαλώνει και να αντεπεξέρχομαι καλύτερα στις δυσκολίες χωρίς να με παίρνει από κάτω. Παλιότερα ήμουν πιο drama queen. Τώρα έχω μάθει να παίρνω και την απόστασή μου και να παρατηρώ λίγο τα αισθήματά μου, να μην τα βιώνω 100%.
Φόρεμα Melanouri, DNA Stars
info: Το έργο «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» κάνει πρεμιέρα στις 26 Ιουνίου στο Faliro Summer Theater και θα ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.