Κ. Περτσινίδης: Το disaster story της ΜΑΧΙΜ

Υπάρχουν κάποιες φορές, που η κυκλικότητα της ζωής είναι απίστευτη. Πόσες και πόσες φορές κάποιος αρχίζει τη ζωή του από το μηδέν, κερδίζει τα πάντα και στο τέλος επιστρέφει εκεί από όπου ξεκίνησε. Οπωσδήποτε, ο επιχειρηματίας κ. Κώστας Περτσινίδης δεν ανήκει απόλυτα σε αυτήν την κατηγορία, όμως η περίπτωσή του θυμίζει κάτι από σίκουελ ταινίας του Νίκου Ξανθόπουλου.

Κι αυτό διότι ο businessman, ο οποίος στα δύσκολα χρόνια του ’60 ξεκίνησε να εργάζεται ως αχθοφόρος-φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης σηκώνοντας σακιά στην πλάτη, ενώ διέγραψε μια απίστευτα κερδοφόρα περίοδο σήμερα βρίσκεται εκτός αγοράς. Ηδη από την περασμένη εβδομάδα αυτό που ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα γνώριζε, η πορεία προς το λουκέτο της βιομηχανίας ΜΑΞΙΜ δηλαδή, έγινε πραγματικότητα. Η αναστολή λειτουργίας της εταιρείας ναι μεν δεν ήλθε σαν κεραυνός εν αιθρία, όμως αποτέλεσε ένα ακόμα χαστούκι στη χειμαζόμενη από την ανεργία Μακεδονία.

Σύμφωνα λοιπόν με τα όσα ανακοινώθηκαν, οι εργασίες του εργοστασίου είχαν υποστεί σημαντικότατη μείωση της τάξης του 40% το διάστημα των τριών μηνών, ενώ είχε προηγηθεί τα τελευταία χρόνια αντίστοιχη μείωση κατά 70%.

Επίσης στο διάστημα των τελευταίων δύο περίπου μηνών οι επισφάλειες της εταιρείας (σφραγισμένες επιταγές τρίτων) είχαν εκτιναχτεί, με πρόσφατα παραδείγματα τις επιχειρήσεις «Παπαδημητρίου Γ. & Αικατερίνη», «Sunrise A.E.», «Χάρης ΑΒΕΕΕ», «Βασιλάκη», ΡΑΓΚΣ A.E. Αυτές οι επιχειρήσεις δημιούργησαν ένα κενό στις εισπράξεις της επιχείρησης και αντίστοιχη αδυναμία κάλυψης των εξόδων και υποχρεώσεών της προς τρίτους.

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι την ίδια ώρα δεν εγκρίθηκε νέα τραπεζική χρηματοδότηση για κάλυψη αυτών των αιφνίδιων αναγκών, τότε γίνεται απολύτως κατανοητό για ποιο λόγο η ΜΑΞΙΜ ανέστειλε τις εργασίες της αφήνοντας σε καθεστώς αβεβαιότητας περί τους 120 εργαζομένους. Οι τελευταίοι δεν γνωρίζουν εάν θα πληρωθούν τα δεδουλευμένα τριών μηνών, καθώς είχε υπάρξει στάση πληρωμών ήδη από τον Ιούνιο.

Ο πρώην κυρίαρχος της Θεσσαλονίκης

Κι όμως, ο κ. Περτσινίδης λίγα χρόνια πριν δεν φάνταζε ως το επόμενο θύμα της κρίσης. Θεωρείτο από τους κυρίαρχους επιχειρηματίες του Βορρά, με έντονη οικονομική και χρηματιστηριακή παρουσία (οι μετοχές του ήταν στο ταμπλό του Χ.Α. από το 1995), αλλά και με αυξημένο το αίσθημα της κοινωνικής προσφοράς. Σύμφωνα με τον «μύθο» της Θεσσαλονίκης, ο businessman με την ποντιακή και ταυτόχρονα λαϊκή καταγωγή δεν αρνιόταν να δώσει οικονομική βοήθεια σε όποιον του τη ζητούσε, φυσικά με τον δικό του τρόπο.

Ξεκινώντας από χαμηλά, ως «ξυπόλητος φορτοεκφορτωτής» όπως συνήθιζε να λέει χαρακτηριστικά, μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε να δημιουργήσει μια εταιρεία-πρότυπο στον χώρο της. Ηδη, η ανοδική του επιχειρηματική πορεία σηματοδοτήθηκε μετά τα χρόνια της χούντας, οπότε και βρέθηκε με αρκετά χρήματα στα χέρια για να κάνει επενδύσεις.

Τα θεμέλια της «Μαξίμ-Περτσινίδης» μπήκαν το 1970, ενώ με τη σημερινή της μορφή υφίσταται από το 1987.

Η εταιρεία, στις καλές εποχές της κλωστοϋφαντουργίας-ένδυσης, απασχολούσε 800 άτομα, ενώ, εκτός από το βαφείο-φινιριστήριο, παρήγε και εξήγε πλεκτά ενδύματα, κατασκεύαζε βαφικές μηχανές και είχε επενδύσει και σε τυπωτήριο.

Μέσα σε 6 μήνες…

Το αρνητικό κλίμα στην οικονομία είχε ως αποτέλεσμα τη δραστική μείωση του όγκου παραγγελιών της εταιρείας και την άσκηση ολοένα μεγαλύτερων πιέσεων το τελευταίο διάστημα. Μόνο στο α’ εξάμηνο του 2009 η ΜΑΞΙΜ έχασε 1 εκατ. ευρώ από ακάλυπτες επιταγές, που συνέτειναν στην επιδείνωση της ήδη δύσκολης κατάστασης.

Η άρνηση των τραπεζών να προεξοφλούν τις επιταγές πελατείας και η αύξηση του πλαφόν παρακράτησης αυτών, που έφτασε το 20% της αξίας τους, οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών της. Παράλληλα οι προσπάθειες για τη σύναψη δανείου με την πιστώτρια τράπεζα που συνεργάζεται η ΜΑΞΙΜ απέβησαν άκαρπες, μια και από την πλευρά της τράπεζας υπήρξε απροθυμία για μια νέα σύμβαση δανείου. Ετσι ο κ. Περτσινίδης έχανε τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Ο άλλοτε βοηθός κάθε αναξιοπαθούντος, αυτός που χρηματοδοτούσε κάθε σωματείο του ποντιακού ελληνισμού ή τις πλέον τυχάρπαστες ομάδες του Βορρά, βρισκόταν ένα βήμα πριν από την από κατάρρευση, όπως και έγινε δηλαδή.

Το τελευταία διάστημα η εταιρεία έκανε ενέργειες για τη σύναψη δανείου με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, με τον επιχειρηματία να ζητά βοήθεια από πολιτικούς κυρίως της Μακεδονίας, όμως τα γεγονότα των τελευταίων ημερών κάνουν τη συνέχεια αυτή μη δυνατή.

Δάνεισε 2 εκατ. στην εταιρεία του, εις μάτην

Θα πρέπει να σημειώσουμε πως οι συνολικές υποχρεώσεις της εταιρείας (τράπεζες, προμηθευτές και προσωπικό) ξεπερνούν τα 10 εκατ. ευρώ, ενώ τα περιουσιακά στοιχεία ξεπερνούν τα 20 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος ο κ. Περτσινίδης μάλιστα ήδη από τις αρχές του καλοκαιριού έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη «δανείζοντας» περί τα 2 εκατ. ευρώ στην εταιρεία του. Ούτε όμως αυτή η αιμοδοσία στάθηκε ικανή να αποτρέψει τις μοιραίες εξελίξεις.

Η εισηγμένη «ΜΑΞΙΜ Περτσινίδης», με ένα εργοστασιακό συγκρότημα (στην ε.ο. Θεσσαλονίκης - Σερρών) που μπορούσε να επεξεργαστεί 60 τόνους υφασμάτων την ημέρα, τα τελευταία χρόνια είχε περάσει σε ζημιογόνες χρήσεις, λόγω της κρίσης που ταλαιπωρεί τον κλάδο, ενώ και η μετοχή της είχε τεθεί σε επιτήρηση. Κάπως έτσι όλα τα παραπάνω θεωρούνταν μοιραία.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η εταιρεία το 2008 εμφάνισε σημαντικά αυξημένες ζημίες, οι οποίες στα αποτελέσματα προ φόρων ανήλθαν σε 4,510 εκατ. ευρώ, όταν τον προηγούμενο χρόνο, που είχε κλείσει πάλι «στο κόκκινο», ήταν 744.000 ευρώ. Το 2008 ήταν χρονιά μείωσης του κύκλου εργασιών κατά 20%, με τις πωλήσεις να διαμορφώνονται στα 7,414 εκατ. ευρώ.

Στο α τρίμηνο του 2009, οι πωλήσεις ήταν 1,463 εκατ. ευρώ, μειωμένες κατά 31,3%, ενώ τα μικτά κέρδη 840.107 ευρώ, έναντι επίσης ζημιών του α τριμήνου του 2008, που ήταν 929.749 ευρώ.

Δεν τον έσωσαν τα ακίνητα

Θα πρέπει να σημειώσουμε πως ο ίδιος ο κ. Περτσινίδης, σε μεγάλο βαθμό είχε εφησυχάσει, καθώς θεωρούσε πως η βάση του ήταν η μεγάλη ακίνητη περιουσία του. Μάλιστα είχε προχωρήσει στη δημιουργία ανώνυμης εταιρείας με αντικείμενο το real estate και με επωνυμία «Μαξπέρ». Στόχο της «Μαξπέρ» αποτελούσε η αξιοποίηση της μεγάλης οικοπεδικής περιουσίας του ιδιοκτήτη της. Συγκεκριμένα, στα περιουσιακά στοιχεία της νέας εταιρείας είχαν περάσει τα οικόπεδα στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης (70 στρέμματα), στη Σάρτη (36 στρέμματα) και στην Αμμουλιανή Χαλκιδικής (22 στρέμματα).

Ο επιχειρηματίας ήθελε μάλιστα να δημιουργήσει συγκρότημα από μεζονέτες, ενώ είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον συμμετοχής και στον διαγωνισμό για την αγορά του ξενοδοχειακού συγκροτήματος του «Πόρτο Καρράς» στη Χαλκιδική, ωστόσο τελικώς δεν προέβη στην κατάθεση προσφοράς, επικαλούμενος «ανεπαρκή χρόνο για τη μελέτη του project».

Συγγενικές εταιρείες του ομίλου ΜΑΞΙΜ υπήρξαν οι «Synccotex», «Time Fashion», «Private Ltd.». Οι περισσότερες από αυτές ιδρύθηκαν στα τέλη του ’90 και αποτέλεσαν ιδέες του κ. Μάξιμου Περτσινίδη, γιου του επιχειρηματία. Ομως όλα αυτά τα σχήματα βρίσκονται πλέον σε δίνη.

Οι 50 εικόνες της Παναγίας και τα «ψαράκια»

Για τους Θεσσαλονικείς, ο κ. Κώστας Περτσινίδης παρέμεινε μια γνωστή μορφή, αν και μετά το κάζο με τον Ηρακλή έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας σε πανελλαδικό επίπεδο. Κυκλοφορώντας στο εργοστάσιο της ΜΑΞΙΜ πάντοτε με παντόφλες, έχοντας περί τις 50 εικόνες της Παναγίας στο γραφείο του και μιλώντας λαϊκά με το προσωπικό του, υπήρξε μια ξεχωριστή φυσιογνωμία.

Οσοι τον γνώριζαν έκαναν αναφορά για έναν «μάγκα και ντόμπρο» επιχειρηματία, για ένα «παιδί της πιάτσας» που συχνά πυκνά έβαζε το χέρι στην τσέπη για να «σπρώξει» τις δουλειές του. Πολλοί είναι αυτοί εξάλλου που γεύτηκαν τα περίφημα «ψαράκια» του. Τους φακέλους δηλαδή με τα πεντοχίλιαρα που ο ίδιος έδινε σε όποιον ήθελε να επιβραβεύσει ή να τον φέρει στα δικά του νερά όταν αντιμετώπιζε πρόβλημα.

Η ορολογία «ψαράκι» προερχόταν από την πάγια φράση που ακολουθούσε αυτά τα φιλοδωρήματα: «Αφού δεν προλαβαίνεις να φάμε ένα ψαράκι παρέα, σ’ το κερνάω σε χρήμα»! Ετσι απλά και λαϊκά… Με βάση αυτές τις δημόσιες σχέσεις, η εταιρεία κατάφερε να μείνει σταθερή μετά το κάζο του Χρηματιστηρίου και να περάσει τους κάβους των δυσχερειών που έφερε η κρίση της κλωστοϋφαντουργίας στις αρχές του 2000. Ομως δεν είναι κάθε ημέρα Κυριακή, ακόμα και για όσους αρέσκονται στην… ψαροφαγία.

Το «σκάνδαλο» του Ηρακλή

Η πρώτη δημόσια εμφάνισή του έμελλε να είναι αναντίστοιχη της οικονομικής πορείας του. Λάτρης του ποδοσφαίρου, στα τέλη του ’70, και ενώ έχει κερδίσει αρκετά χρήματα, αποφάσισε να μπλεχτεί με τα διοικητικά της ομάδας του Ηρακλή. Τότε το όνομά του συνδέθηκε με τη μελανότερη σελίδα της ιστορίας του Γηραιού. Επρόκειτο για την περίπτωση δωροδοκίας του ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ Φιλώτα Πέλλιου.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ο σέντερ μπακ του Δικέφαλου του Βορρά είχε προσεγγιστεί από τον κ. Περτσινίδη προκειμένου να έχει μειωμένη απόδοση στο ματς με τον Ηρακλή. Η υπόθεση αυτή κόστισε στην ομάδα τον υποβιβασμό της στη Β’ Εθνική Κατηγορία και στον κ. Περτσινίδη μακρόχρονες δικαστικές περιπέτειες. Τελικά απαλλάχθηκε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Βέβαια δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε πως η διοίκηση Περτσινίδη ήτανε αυτή η οποία με νύχια και με δόντια βοήθησε στο να έλθει στη χώρα μας ο μεγαλύτερος Ελληνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Οπως και να έχει, όμως, έμεινε το στίγμα στον επιχειρηματία.