Το λιμάνι που ξέμεινε από νερό

Αν αναζητήσετε ποτέ στο διαδίκτυο πληροφορίες για την πόλη Μοϊνάκ στο Ουζμπεκιστάν, η πρώτη φωτογραφία που θα έλθει στην οθόνη του υπολογιστή σας είναι ένα σκουριασμένο αλιευτικό πλοίο σφηνωμένο σε μια θάλασσα από άμμο. Δεν πρόκειται ούτε για τεχνητή νοημοσύνη, ούτε για κάποιο τουριστικό αξιοπερίεργο, αλλά για τη σκληρή πραγματικότητα: Πριν από λίγα χρόνια εκεί υπήρχε θάλασσα που τώρα δεν υπάρχει πια.

Στην άκρη μιας απέραντης ερήμου

Το Μοϊνάκ, στο βορειοδυτικό Ουζμπεκιστάν, λειτουργούσε μέχρι και πριν από λίγα χρόνια ως λιμάνι, στις όχθες της τεράστιας λίμνης Αράλης. Τόσο τεράστιας, που οι χάρτες της περιοχής την ονόμαζαν «θάλασσα», όπως την Κασπία. Για δεκαετίες, οι κάτοικοί του έβγαιναν στα νερά της Αράλης για ψάρεμα, τα εργοστάσια επεξεργάζονταν την παραγωγή και τα αλιευτικά σκάφη έφερναν καθημερινά τον πλούτο μιας από τις μεγαλύτερες εσωτερικές λίμνες του πλανήτη. Σήμερα, η θάλασσα που συντηρούσε το Μοϊνάκ έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Η Αράλη ήταν μια τεράστια κλειστή υδάτινη έκταση ανάμεσα στο σημερινό Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο, με επιφάνεια περίπου 68.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σχεδόν όσο η μισή Ελλάδα. Τροφοδοτούνταν κυρίως από δύο μεγάλους ποταμούς, τον Αμού Ντάρια και τον Συρ Ντάρια, που μετέφεραν τα νερά τους από τις ορεινές περιοχές της Κεντρικής Ασίας.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr