Το πένθος για τα κατοικίδια δημιουργεί μια νέα αγορά

Ένα επίμονο κλάμα τράβηξε την προσοχή μας. Ερχόταν από μια γωνιά του κήπου, ανάμεσα σε μερικές ξεχασμένες, άδειες γλάστρες. Αρχικά, υποθέσαμε πως κάποιο από τα αδέσποτα της γειτονιάς φώναζε τη μαμά του, κάπου στον πεζόδρομο έξω από τον φράχτη μας. Όταν, όμως, το κλάμα δυνάμωσε, αποφασίσαμε να διερευνήσουμε το μυστήριο. Πίσω από τη φυλλωσιά, μέσα σε μια πήλινη ζαρντινιέρα, μας περίμεναν δυο φωτεινά, καταγάλανα μάτια.

Μια μικροσκοπική, κατάμαυρη χνουδωτή μπαλίτσα, με μια λευκή τουφίτσα κάτω από το πηγούνι, ζητούσε λίγη τροφή. Πήραμε στην αγκαλιά μας το πεινασμένο γατάκι, επικοινωνήσαμε με τον κτηνίατρο και αναλάβαμε τη φροντίδα του. Αφού βεβαιωθήκαμε πως δεν ανήκε σε κανέναν από τους γείτονες, αποφασίσαμε να το υιοθετήσουμε.

Έτσι, σχεδόν αναπάντεχα, ο Φέλιξ βρήκε το παντοτινό του σπίτι. Ο Φέλιξ μεγάλωσε ευτυχισμένος, ανάμεσα σε χάδια, παιχνίδια και κάθε λογής μικρές πολυτέλειες που θα ταίριαζαν σε έναν αυτοκράτορα. Δεν άργησε να γίνει κάτι περισσότερο από ένα κατοικίδιο. Έγινε μέλος της οικογένειάς μας. Βρήκε τη θέση του μέσα στο σπίτι και, κυρίως, μέσα στις καρδιές μας. Κάθε γουργουρητό του, κάθε απαλό άγγιγμα με τη ροζ πατούσα του, κάθε τρυφερό «φιλί» με την υγρή μυτούλα του ήταν ένας δικός του τρόπος να μας επικοινωνεί πως ένιωθε την αγάπη μας. Έπειτα από 12 ολόκληρα χρόνια κοινής ζωής, ήρθε η στιγμή που ο Φέλιξ έφυγε από κοντά μας.

Το κενό που άφησε ήταν μεγάλο, πολύ μεγαλύτερο από όσο θα μπορούσαμε να περιγράψουμε με λόγια. Τότε αναρωτηθήκαμε: τι να κάνουμε για να τον τιμήσουμε και να τον κρατήσουμε πάντα κοντά μας. Πέρα από τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις τι άλλο θα μπορούσαμε να έχουμε δίπλα μας για να μας θυμίζει τα 12 χρόνια ανιδιοτελούς αγάπης;

Διαβάστε περισσότερα:  https://www.newmoney.gr/