Οι πατεράδες “σπάνε” δώδεκα μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού τους, αλλά κανένας δεν τους κοιτάζει

Στις φωτογραφίες των μαιευτηρίων είναι όρθιοι, χαμογελαστοί, ελαφρώς “χαζοχαρούμενοι” από την ευτυχία. Δώδεκα μήνες αργότερα, οι μισοί απ’ αυτούς έχουν σπάσει. Και κανείς δεν τους έχει ρωτήσει. Οι μπαμπάδες σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ήταν πριν 3-4 δεκαετίες. Στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον σίγουρα. Αλλά και πάλι, η «ρουτίνα» κι η πραγματικότητα του ερχομού του παιδιού τους, τους βρίσκει «κομπάρσους». Λογικότατα.

Φέρτε στο μυαλό σας την «κλασική» μετα-γενετική σκηνή. Η μητέρα στο νοσοκομειακό κρεβάτι, εξαντλημένη, με το νεογέννητο στην αγκαλιά. Ο πατέρας δίπλα, όρθιος, με την κάμερα του κινητού, χαμογελαστός, πιθανότατα με ένα χαμόγελο-«φιόγκο» αυτή την ώρα γιατί δεν ξέρει τι ακριβώς υποτίθεται ότι αισθάνεται. Στα χαρτιά του μαιευτηρίου που θα του δώσουν, το όνομά του δεν αναφέρεται πουθενά -το επώνυμο του υπάρχει, εκείνος όχι. Στα ραντεβού της λοχείας, στο πεντηκοστό έβδομο τηλεφώνημα της παιδιάτρου, στις συμβουλές των γιαγιάδων, στα κουτιά με τις «αναμνηστικές δραστηριότητες», παντού η μητέρα. Ο πατέρας, είναι ένα «φάντασμα» κάπου στις άκρες της κορνίζας. Έτσι ζούμε χρόνια. Κι έτσι θα συνεχίσουμε, αν δεν ακούσουμε αυτό που μόλις μας είπε ένας μεγάλος όγκος επιστημονικών δεδομένων.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr