Η Βαράγκης βλέπει ξανά φως, η Neoset μόνο πλειστηριασμούς

Βαράγκης και Neoset, δύο από τα πιο βαριά ονόματα της ελληνικής αγοράς επίπλου κατά το παρελθόν, με διαφορετικές αφετηρίες, σαφώς διαφορετική ιστορική διαδρομή, παρόμοια περιπέτεια… διά χειρός κρίσης και ανταγωνισμού, με αποτέλεσμα την κατάρρευση, αλλά και διαφορετική κατάληξη.

Στη μεν Βαράγκης, μετά την πρόσφατη επικύρωση του σχεδίου εξυγίανσης, δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία και μπορεί να ατενίζει το μέλλον με σχετική αισιοδοξία, έστω και αν πλέον η τύχη της βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων εκτός της ιστορικής οικογένειας επιπλοποιών.

Για τη Neoset, όμως, οι τίτλοι τέλους έχουν πέσει οριστικά και αμετάκλητα, με συνέπεια οι όποιες εξελίξεις να αφορούν πλειστηριασμούς για τα ιμάτια της εταιρείας ή του ιδιοκτήτη της Κωνσταντίνου Αλεξανδράκη.

Η διαδρομή που ξεκίνησε το 1900
Η αφετηρία της συναρπαστικής διαδρομής της Βαράγκης βρίσκεται στο 1900, όταν ο Ναξιώτης απόφοιτος της Διπλαρείου Θεμιστοκλής Βαράγκης ανοίγει, μαζί με τον Δημήτριο Αθηναίο, ένα μικρό εργαστήρι επίπλων 60 τ.μ. επί των οδών Σόλωνος και Πινακωτών. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα λόγω της ποιοτικής δουλειάς και εκτοξεύτηκε όταν το 1907 οι δύο συνέταιροι ανέλαβαν την επίπλωση των βασιλικών ανακτόρων του Τατοΐου. Το 1917 το εργαστήρι έδωσε τη θέση του στο πρώτο εργοστάσιο στον Βοτανικό και πέντε χρόνια μετά, το 1922, μεταφέρθηκε στην Ιερά Οδό. Εκτοτε και με παρούσα πλέον τη δεύτερη γενιά, τους Δημήτριο Βαράγκη και Νικόλαο Αθηναίο, οι οποίοι έχοντας σπουδάσει στο Παρίσι έφεραν τον ευρωπαϊκό αέρα και τις νέες τάσεις της εποχής, ξεκίνησε μια θεαματική πορεία. Ετσι, οι δημιουργίες της Βαράγκης άρχισαν να κοσμούν όλα τα μεγάλα σαλόνια της Αθήνας, καθώς και άλλα εμβληματικά κτίρια, όπως η Παλιά Βουλή, τα ξενοδοχεία «Μεγάλη Βρεταννία» και «King George», το διαχρονικό στέκι του «Zonar’s», το Μέγαρο Σταθάτου κ.ά.


Το 1922 το εργοστάσιο της Βαράγκης στην Ιερά Οδό
Από το 1955 τα ηνία πέρασαν στα χέρια του εγγονού του ιδρυτή, Θεμιστοκλή Βαράγκη, που έθεσε και τις βάσεις για τη σύγχρονη εξέλιξη της εταιρείας: τη δημιουργία του νέου εργοστασίου στην Πεύκη, το οποίο στη συνέχεια καταστράφηκε από πυρκαγιά, την ίδρυση της Βαράγκης ΑΒΕΠΕ το 1969, αλλά και τα πρώτα βήματα εκτός συνόρων, με το άνοιγμα καταστήματος στο Παρίσι, ενώ το 1975 η εταιρεία ανέλαβε την επίπλωση και του Μεγάρου Μαξίμου.

Στα χέρια της τέταρτης γενιάς της οικογένειας μέσω του Δημήτρη Βαράγκη εγκαινιάστηκε το νέο εργοστάσιο στο Σχηματάρι, η εταιρεία συνέχισε να γράφει ένδοξες σελίδες εντός και εκτός συνόρων –διέθετε πλέον καταστήματα, εκτός από το Παρίσι, στο Λονδίνο και στο Μόναχο- και το 1998 εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Ολα αυτά μέχρι να έρθει η οικονομική κρίση.


Στα χέρια του κ. Δημήτρη Βαράγκη εγκαινιάστηκε το νέο εργοστάσιο στο Σχηματάρι και η εταιρεία συνέχισε να γράφει ένδοξες σελίδες εντός και εκτός συνόρων, μέχρι που ήρθε η κρίση
Μια εικόνα για το πώς έφτασε αυτή η εταιρεία-συνώνυμο του ποιοτικού επίπλου ένα βήμα πριν από τον γκρεμό δίνει η εξέλιξη των πωλήσεων: το 2008 ο κύκλος εργασιών ανήλθε σε 12,4 εκατ. ευρώ, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, το 2013, είχε καταρρεύσει στα 798.216 ευρώ, με τον κ. Βαράγκη να στρέφεται αφενός στις αγορές του εξωτερικού και αφετέρου σε τραπεζικό δανεισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη συμφωνία εξυγίανσης, η αγορά άλλαξε με την είσοδο των μεγάλων ξένων αλυσίδων που λάνσαραν έπιπλα μαζικού σχεδιασμού σε φθηνές τιμές. Ετσι, κατά τη διάρκεια της κρίσης έκλεισε περίπου το 30% των επιχειρήσεων επίπλου και η εγχώρια παραγωγή μειώθηκε κατά 69%.

Περισσότερα: www.newmoney.gr