Ευσταθία Λαγιόκαπα: Η σκηνή κρύβει πολλή ματαιοδοξία, που είναι δύσκολο να τη διαχειριστείς

Είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ανήσυχες φωνές της νέας γενιάς ηθοποιών και μουσικών. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» και ιδρυτικό μέλος της δραστήριας θεατρικής ομάδας Β.p.m. (Beats per minute), η Ευσταθία έχει ήδη ξεχωρίσει μέσα από σημαντικές συνεργασίες με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, συμμετέχοντας σε εμβληματικές παραστάσεις.

Τώρα συμμετέχει στην αντιπολεμική μουσικοθεατρική παράσταση «Χρυσός Δίσκος», στον χώρο τέχνης Πλύφα. Ενα έργο άκρως επίκαιρο, με έμπνευση από την αληθινή ιστορία του Χρυσού Δίσκου που έστειλε η NASA στο Διάστημα ως ένα μήνυμα προς ενδεχόμενους εξωγήινους πολιτισμούς και μια προσπάθεια να συστηθεί η ανθρωπότητα μέσα από τη μουσική, τις εικόνες και τους ήχους της.

GALA: Προτού μιλήσουμε για την παράσταση, αποτελεί κύριο στόχο σου ως ηθοποιού και μουσικού να διασκεδάζεις το κοινό;
ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΛΑΓΙΟΚΑΠΑ: Εννοείται! Στη σκηνή, όταν ερμηνεύεις, νιώθεις τη διάθεση του θεατή, αν του αρέσει αυτό που βλέπει, αν διασκεδάζει, αν συγκινείται. Και, δυστυχώς, πολλές φορές νιώθεις και πότε βαριέται ή το ενδιαφέρον του φεύγει από τη δράση που εκτυλίσσεται στη σκηνή. Αυτό μπορεί να εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ακόμα και από τη μέρα - μπορεί να είναι μια κακή μέρα για κάποιον θεατή ή και ηθοποιό, δεν είναι όλες οι παραστάσεις το ίδιο καλές κάθε μέρα. Το θέμα είναι πώς θα τον κερδίσεις πίσω και η αλήθεια είναι ότι όλοι οι ηθοποιοί αποσκοπούν στο να κρατούν το κοινό καρφωμένο στο έργο. Σε μια δύσκολη καθημερινότητα, αν καταφέρεις έστω έναν θεατή να ταυτιστεί και ξεχαστεί, τότε τα έχουμε καταφέρει και φεύγουμε και οι δύο πιο ανάλαφροι.

G.: Η πρόκληση είναι κάτι που ανεβάζει την αδρεναλίνη σου στην υποκριτική;
ΕΥΣ.Λ.: Ως νέα ηθοποιός, μου αρέσουν τα απαιτητικά πρότζεκτ. Νιώθω περισσότερο παραγωγική, ότι εξελίσσομαι, αναπτύσσω καλύτερα τα εργαλεία μου. Αυξάνεται και η αδρεναλίνη όταν το ζητούμενο αποτέλεσμα είναι έξω από τη ζώνη ασφαλείας σου. Σε κάποιες παραστάσεις όπου οι μουσικές απαιτήσεις είναι αρκετά υψηλές, η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο. Το αντιλαμβάνομαι πιο έντονα στη μουσική, γιατί είναι πιο ρευστή από την υποκριτική. Η μουσική τρέχει, δεν σταματάει, δεν μπορείς να τη γυρίσεις πίσω, πρέπει απλώς να την προλάβεις. Αυτό με ιντριγκάρει, λατρεύω τα μουσικά σύνολα στις παραστάσεις!

G.: Ποια είναι η σχέση σου με τη μουσική, λοιπόν;
ΕΥΣ.Λ.: Στον «Χρυσό Δίσκο» τραγουδάω και παίζω πλήκτρα, αν και το βασικό μου μουσικό όργανο είναι το ακορντεόν. Παράλληλα, έχω δημιουργήσει το δικό μου μουσικό σχήμα με το όνομα Mise en plis.

G.: Το φυσικό χάρισμα είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης για έναν καλλιτέχνη, απαιτείται επίσης σκληρή δουλειά, σωστά;
ΕΥΣ.Λ.: Το φυσικό χάρισμα σε οδηγεί στην επιλογή να ασχοληθείς με τις τέχνες. Ομως δεν είναι προϋπόθεση ή λόγος να επαναπαύεσαι. Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες είναι και αυτοί που παθιάζονται περισσότερο όταν δουλεύουν. Τους απασχολεί πιο πολύ η δουλειά από το αν έχουν χάρισμα. Η δουλειά μας κρύβει πολλή ματαιοδοξία, που είναι δύσκολο να τη διαχειριστούμε. Η πίστη και η προσπάθεια φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα από το ταλέντο. Βοηθάει αναμφισβήτητα, αλλά η εξέλιξή του είναι το σημαντικό.

G.: Στο Πλύφα παραδίδετε μια εμπειρία που δημιουργεί αίσθηση πάντως.
ΕΥΣ.Λ.: Αυτή είναι η ελπίδα κάθε παράστασης. Η συγκεκριμένη μάς πηγαίνει στο 1977, όταν η NASA δημιουργεί έναν δίσκο με μουσική, εικόνες και ήχους και τον στέλνει στο Διάστημα με την αποστολή Voyager, για να συστήσει τη ζωή στη Γη σε έναν άγνωστο εξωγήινο παραλήπτη. Ο «Χρυσός Δίσκος» επιστρέφει σε αυτό το γεγονός, ξαναβλέποντάς το σε μια εποχή πολέμου και καταστροφής. Είμαστε κομμάτι αυτής της εποχής, η ιστορία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

G.: Πού ψάχνεις για νέα πράγματα, πώς προσπαθείς να εξελιχθείς;
ΕΥΣ.Λ.: Σημαντική είναι η εξέλιξη και του εσωτερικού κόσμου του ηθοποιού. Πρέπει να δεχόμαστε ερεθίσματα που θα εμβαθύνουν τον ψυχισμό μας γιατί από εκεί θα αντλήσουμε υλικό.

G.: Επιλέγεις τους ρόλους σου επειδή θέλεις να σχολιάσεις την παγκόσμια πραγματικότητα;
ΕΥΣ.Λ.: Προσπαθώ να είμαι σε ομάδες που θέλουν καλλιτεχνικά να αφήσουν κοινωνικό αποτύπωμα. Ρόλος του θεάτρου είναι να σχολιάζει τα γεγονότα, ως ένα μέσο παρακίνησης και αφύπνισης του κοινού προς έναν καλύτερο κόσμο.

G.: Τι είδους πρακτικές σε βοηθούν να μπεις στη νοοτροπία των πιο σκοτεινών χαρακτήρων;
ΕΥΣ.Λ.: Η έρευνα. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με ρόλους που στέκουν απέναντί μας και όχι δίπλα μας. Προσπαθώ να γεφυρώσω την απόσταση με άλλα υλικά. Χαρακτήρες από βιβλία, ταινίες, αναζήτηση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης της εποχής του ήρωα... Σαν να συνδημιουργείς με τον συγγραφέα. Αλλά αναγνωρίζοντας και τη δική μου σκοτεινή πλευρά, όχι μόνο μπορώ να τη «γιατρέψω» αλλά και να αντλήσω υλικό.

G.: Από πού πηγάζει η αποφασιστικότητά σου να δημιουργείς;
ΕΥΣ.Λ.: Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ηθοποιός στην Ελλάδα, οι ευκαιρίες είναι λίγες, το οικονομικό πλαίσιο είναι χάλια, για να ασχοληθείς με το θέατρο πρέπει να το αγαπάς πολύ. Νιώθω κάπως ότι έχω αναλάβει αυτόν τον κοινωνικό ρόλο: να είμαι ηθοποιός, να λέω ιστορίες που, ποιος ξέρει, μπορεί να αλλάξουν σιγά-σιγά τον κόσμο. Και μου αρέσει πάρα πολύ να εκφράζομαι μέσα από τη μουσική, λατρεύω το κέφι και το γλέντι. Αν μπορώ να τραγουδάω και ο κόσμος να διασκεδάζει, είμαι ικανοποιημένη.

G.: Ετοιμάζεις και κάτι άλλο μέσα στη σεζόν;
ΕΥΣ.Λ.: Μετά τον «Δίσκο» θα είμαι στο Εθνικό Θέατρο, στην παράσταση «Το σπίτι της Μπερνάλντα Αλμπα», στον ρόλο της Αδέλα, μαζί με έναν υπέροχο γυναικείο θίασο, σε σκηνοθεσία της Ιώς Βουλγαράκη. Η παράσταση ξεκινάει τον Γενάρη και ανυπομονώ γι’ αυτή τη συνεργασία! ◆