Ειρήνη Σκυλακάκη: London Calling

Η Irene Skylakaki, ή Ειρήνη Σκυλακάκη επί το ελληνικότερον, δηλώνει ευγνώμων καθημερινά που μπορεί να φτιάχνει τραγούδια, να τα τραγουδά και να τα ηχογραφεί. «Ποτέ δεν αμφισβητώ αν πρέπει να το κάνω. Είναι το μόνο που ξέρω ότι πρέπει να κάνω όσο είμαι εδώ!», λέει. Πριν από λίγες ημέρες, στις 18 Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ της με τίτλο «Matterless» και το βαρύ σαν ιστορία όνομα -εξαιτίας των συνεργασιών του με τους Coldplay,  τον Ιαν Μπράουν, τον Μορισέι,, την Πάτι Σμιθ και τους Doves- του Danton Supple στην παραγωγή.



Η Ειρήνη Σκυλακάκη λογικά θα έπρεπε να νιώθει ευτυχία, ενθουσιασμό ή τουλάχιστον χαρά. Στο κάτω-κάτω της γραφής της αξίζει. Ομως η ίδια λέει ότι το αίσθημα της ανακούφισης είναι εκείνο που κυριαρχεί μέσα της. Είναι, λέει, σαν να έφυγε ένα μεγάλο, σχεδόν δυσβάσταχτο, βάρος από πάνω της. Γιατί; «Οταν γράφω μουσική δεν ξέρω από πού εμπνέομαι και πώς ακριβώς καταλήγω με ένα νέο άλμπουμ στα χέρια μου. Νιώθω κατά κάποιον τρόπο ότι μεταφέρω τα τραγούδια στο κοινό και το “Matterless” έχει τραγούδια που κουβαλάω καιρό μέσα μου. Ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των τραγουδιών και της κυκλοφορίας τους νιώθω μεγάλη ανακούφιση όταν βγαίνουν στο φως και νιώθω ελεύθερη να ξαναγράψω», εξηγεί με τον αφοπλιστικά απλό και ήρεμο τρόπο της. Δεν είναι κάποιο facade που έχει επινοήσει για την επικοινωνία της με το κοινό ή με τον Τύπο. Είναι έτσι ακόμα και τις στιγμές της έμπνευσης, όταν αυτό που σκέφτεται και νιώθει... μεταφράζεται στα ακόρντα της κιθάρας της. Λέει μάλιστα ότι για το «Matterless», ένα τραγούδι τόσο αιθέριο όσο θα περίμενες από τη Σκυλακάκη, αλλά και αρκετά ρυθμικό για να σε εκπλήξει, χρειάστηκαν μόλις τέσσερα λεπτά της ώρας. «Αλήθεια, δεν ξέρω πώς γίνεται! Είναι κάτι πέρα από τη λογική. Μια διαδικασία μαγική. Συνήθως απλά πιάνω την κιθάρα, παίζω μια συγχορδία και μετά μία ακόμη και το τραγούδι γράφεται μόνο του. Σαν να με χρησιμοποιεί. Ετσι ακριβώς έγινε και με το “Matterless”». 

Πριν από τρία χρόνια η Σκυλακάκη έκανε την πρακτική άσκησή της στη δικηγορία σε γραφείο των Αθηνών και έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός ως το ανερχόμενο τότε υβρίδιο που συμπυκνώνεται στο «νέα Ελληνίδα τραγουδοποιός με αγγλικό στίχο». Ελεγε τότε ότι το όφειλε στον εαυτό της να τολμήσει να δοκιμάσει την απήχηση της μουσικής της σε εκτός της Ελλάδας κοινό. Το τόλμησε. Πλέον η δικηγορία είναι μακρινό παρελθόν για εκείνη, όπως λέει, ενώ η Μεγάλη Βρετανία έχει γίνει κάτι σαν δεύτερο σπίτι της. Αναρωτιέμαι τι έχει καταφέρει όσο βρίσκεται εκεί. «Ηχογράφησα τον τρίτο μου δίσκο με έναν παραγωγό του οποίου το έργο θαυμάζω ιδιαίτερα, γνώρισα πολύ κόσμο από τον χώρο, έπαιξα τα περισσότερα live που έχω παίξει μέχρι στιγμής και έκανα ένα σωρό λάθη από τα οποία έμαθα πολλά. Είμαι πλέον έτοιμη», συνοψίζει τη διαδρομή της ως καλλιτέχνης της Διασποράς. Γιατί όμως άφησε την έδρα της; Ποιος ήταν ο λόγος, το δέλεαρ ή, έστω, η αφορμή για την απόφασή της; «Η μουσική. Δεν μπορώ να ησυχάσω αν δεν νιώσω ότι η μουσική μου έφτασε εκεί που μπορεί. Και το Λονδίνο είναι μουσικά το κέντρο του κόσμου. Είναι η πόλη όπου ένας καλλιτέχνης έχει την ευκαιρία να ακουστεί σε μεγαλύτερο κοινό. Χρειάζεται βέβαια τύχη και πολλή προσπάθεια, αλλά αξίζει τον κόπο». Η σκέψη ότι η μουσική της μπορεί να φτάσει μακριά, να απευθυνθεί και σε κοινό εκτός Ελλάδος, είναι, όπως εξηγεί, και ο λόγος για τον οποίο επιμένει να γράφει αγγλόφωνους στίχους. «Εχω επιχειρήσει να γράψω και στα ελληνικά, αλλά δεν μου βγαίνει. Κομμάτι του μηνύματος της μουσικής μου είναι ότι είμαστε όλοι ένα, όλοι το ίδιο, και τα αγγλικά είναι μια γλώσσα που μας συνδέει όλους».



Στο Λονδίνο η Σκυλακάκη ζει μαζί με την αγαπημένη της σκυλίτσα, τη Μελίνα. «Κάθε πρωί βγάζω βόλτα τη Μελίνα και παίζουμε το παιχνίδι των κλαδιών. Τις πετάω κλαδιά και μου τα φέρνει πίσω. Μετά γυρνάω σπίτι και αφού την ταΐσω, φτιάχνω καφέ. Η Μελίνα κοιμάται εξαντλημένη και εγώ απολαμβάνω τον καφέ μου. Ιεροτελεστία!», λέει περιγράφοντας τη μικρή αλλά σημαντική ρουτίνα με την οποία ξεκινά την ημέρα της. Κόρη του πρώην ευρωβουλευτή και νυν προέδρου της Δράσης Θεόδωρου Σκυλακάκη, η τραγουδοποιός λέει ότι οι ερωτήσεις σχετικά με την ιδιότητα του πατέρα της δεν είναι οι αγαπημένες της. Ειδικά όταν της ζητούν να απαντήσει, όπως ο υποφαινόμενος, αν η ιδιότητα του μπαμπά της βοήθησε ή ήταν τροχοπέδη για την καριέρα της στη μουσική. «Οντως έχω βαρεθεί να με ρωτάνε, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω. Πραγματικά, όμως, δεν το νομίζω. Ελπίζω ο κόσμος να με ακούει για τη μουσική μου», επισημαίνει. Πάντως, σε παλαιότερη κουβέντα μας είχε παραδεχτεί ότι τα μουσικά γούστα του πατέρα της προφανώς και διαμόρφωσαν και όρισαν έως έναν βαθμό το folk/pop στυλ της. Στα οικογενειακά road trips το ραδιόφωνο έπαιζε σταθερά country, όταν δηλαδή δεν έπαιζε Σαββόπουλο, τον οποίο και η ίδια λατρεύει. Αν και θα περίμενε κανείς ότι η νεαρή τραγουδοποιός θα κατέφευγε στη γνώμη ή τη συμβουλή του πατέρα της, όταν έρχεται στη θέση να ζητήσει τη... βοήθεια του κοινού λέει ότι καταφεύγει στη μητέρα της. Σε κάθε περίπτωση, οι γονείς της ήταν οι άνθρωποι που την προέτρεψαν να ασχοληθεί με τη μουσική, όταν στην εφηβεία της τής αγόρασαν την πρώτη ηλεκτρική κιθάρα της. Ετσι άρχισαν όλα. «Εννοείται ότι την έχω ακόμα αυτή την κιθάρα. Αντιστάθηκα σθεναρά όταν η μητέρα μου ήθελε να τη χαρίσει στον γιο μιας φίλης της», λέει χαμογελώντας. 



Σε λίγες ημέρες, με το «Matterless» στις αποσκευές της, η ταλαντούχα μουσικός θα ανέβει στη σκηνή του «Gazarte» και συγκεκριμένα στις 28 Δεκεμβρίου. Την επαναφέρω κάπως πρόωρα στην ελληνική πραγματικότητα και με αφορμή το πρόσφατο «Μποφίλιου-gate» τη ρωτώ αν θεωρεί ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να τοποθετείται πολιτικά και να εκφράζει τη γνώμη του για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. «Δεν γνωρίζω για το “Μποφίλιου-gate”, αλλά πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης έχει μια σπάνια δυνατότητα και συγχρόνως υποχρέωση: να εκφράσει και να προσπαθήσει να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους μέσα από την τέχνη του”. 







Info: Στο Gazarte στις 28/12 στο roof stage του Gazarte