Μικρή ήθελε να γίνει ηθοποιός ή ντετέκτιβ. Ο χρόνος κύλησε, τα Μαθηματικά και η μουσική την κέρδισαν. Σήμερα, η κόρη του κιθαρίστα των Last Drive κυκλοφορεί το νέο της άλμπουμ «Σινεμά Βεριτέ» γεμάτο από φωτεινές ιστορίες
Η Αριάννα Κ μιλά σχεδόν ψιθυριστά, φαίνεται πιο νέα από την ηλικία που γράφει η ταυτότητά της, χαμογελά εύκολα. Το τραγούδι της «Ψηλά Βουνά» είναι φιλικό στο ραδιοφωνικό airplay, έχει ρεφρέν που μένει στη μνήμη. Το τραγουδάς στο αμάξι, ψωνίζοντας στο σούπερ μάρκετ, μόλις μπαίνεις σπίτι μετά από κουραστική μέρα στη δουλειά. Τα καλά νέα είναι πολλά. Κυρίως το ότι ακούγοντας τα κομμάτια της καταλαβαίνεις πως υπάρχει ελληνικός ακουστικός ποπ-φολκ ήχος που δεν χωρά στο πατρόν του «έντεχνου» τραγουδιού. Ο νέος δίσκος της «Σινεμά Βεριτέ» κυκλοφορεί ψηφιακά από τη Veego Records, ενώ στις 30 Μαΐου θα κυκλοφορήσει σε βινύλιο και την παραγωγή υπογράφει ο πατέρας της, Γιώργος Καρανικόλας, ιδρυτικό μέλος και κιθαρίστας των Last Drive.
Gala: Ο πατέρας σου είναι συνυφασμένος με μία από τις μεγαλύτερες underground μπάντες της Ελλάδας. Πώς ήταν να μεγαλώνεις ανάμεσα στις κιθάρες του; Aριάννα Κ: Τις έβλεπα, αλλά μου απαγόρευε να τις ακουμπάω και έτσι το έριξα στο πιάνο.
G.: Γιατί ήταν τόσο αυστηρός που δεν σε άφηνε να παίξεις μαζί τους; A.K: Εχει τα δικά του. (γέλια) Πάντως εγώ παίζω κυρίως με ακουστικές και κλασικές κιθάρες που έχω σπίτι. Μου αρέσουν περισσότερο από τις ηλεκτρικές.
G.: Ηδη από τα 16 σου έγραφες τα δικά σου κομμάτια. Καλλιτεχνικά, εκείνη η εποχή ήταν αποκλειστικά δική σου ή τη σκέπαζε η επιρροή του μουσικού πατέρα σου; A.K: Στα 16 είσαι τέρμα εφηβεία, δεν μπορείς να πολυκαταλάβεις τις ροές που κατακλύζουν όσα σκέφτεσαι, όσα κάνεις. Νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς ισχύουν και τα δύο. Γράφεις τραγούδια που αντανακλούν αναμνήσεις ή προσωπικά βιώματα την ίδια στιγμή που οι ορμόνες βράζουν. Πες το τεχνική ή καλλιτεχνική αίσθηση: εκείνες τις φορές που χάνω το μιλητό, που είναι λες και οι λέξεις τελειώνουν, ακριβώς εκεί έρχεται η μουσική να συμπληρώσει την έκφρασή μου. Οι μελωδικές γραμμές, οι στίχοι έρχονται για να περιγράψουν φωτεινές, έγχρωμες ιστορίες.
G.: Πότε έβγαλες το πρώτο σου άλμπουμ; A.K: Το 2018. Είχε τίτλο «Early Landed», ήμουν 21 ετών και ήταν αγγλόφωνο.
G.: Ο νέος δίσκος σου που κυκλοφορεί τώρα έχει ελληνικό στίχο. Γιατί; A.K: Τα ελληνικά μού βγήκαν αβίαστα και απροσχημάτιστα. Σήμερα έχω την αίσθηση ότι στο πρώτο μου άλμπουμ οι στίχοι λειτουργούσαν επικουρικά, δεν πρωταγωνιστούσαν δηλαδή.
G.: Δώσε μου ένα παράδειγμα, πες μου τον στίχο που σου έρχεται πρώτος στο μυαλό από τη νέα σου δουλειά. A.K: «Αντιδράσεις σαν σπασμός, κρυφός χορός, πέντε λέξεις και λυγμός».
G.: Από ποιο κομμάτι είναι; A.K: Από το «Στάση Λωτός». Είναι ένα περίεργο τραγούδι αυτό. Εχει εικόνες δρόμου, αλλά και κάτι πολύ δικό μου. Σαν να είμαι μέσα σε κόσμο αλλά ταυτόχρονα μόνη μου. Σαν να κάνω διαλογισμό μέσα στο πλήθος.
G.: Παιδί, τι απαντούσες στην ερώτηση «Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;». A.K: Κάποιες φορές ηθοποιός, κάποιες άλλες ντετέκτιβ.
Τοπ Toteme, attica, Τhe Department Store
G.: Ντετέκτιβ; Γιατί ντετέκτιβ; A.K: Μου άρεσε να βρίσκω λύσεις ερευνώντας προβλήματα. Ηταν μια τάση που τελικά ακολούθησα σπουδάζοντας Μαθηματικά.
G.: Μαθηματικά; Είσαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν πως η λογική μπορεί να τα εξηγεί όλα; A.K: Πολλές φορές βιώνουμε πολλά συναισθήματα και ο λόγος είναι ένας και ξεκάθαρος, υπάρχει ένα «γιατί», οπότε υπάρχει μια λογική ακρίβεια. Είναι Μαθηματικά, Χημεία, Φυσική, δράση - αντίδραση, σώμα, αλλά υπάρχουν και εκείνες οι φορές που οι αισθήσεις είναι δυνατότερες. Η μουσική έχει να κάνει με τα Μαθηματικά -αρμονία, αντίστιξη, αφαίρεση-, όμως έχει και κάτι που δεν χωράει σε αριθμούς. Ναι, υπάρχουν στιγμές που τα πάντα δεν είναι Μαθηματικά, αλλά αισθήσεις, συναισθήματα και ουσία που ξεπερνούν τη μουσική.
G.: Μέχρι σήμερα, στα 29 σου χρόνια, έγραφες μουσική, σπούδαζες. Μετά τα 30, τι θα ήθελες να κάνεις; A.K: Νομίζω αυτή είναι και κοινή και μόνιμη αγωνία για όλους, το άγχος για το μέλλον. Εχω όνειρα στοιβαγμένα τα οποία κυνηγάω ένα-ένα και λίγο-λίγο, ωστόσο στη βάση αυτό που θα ήθελα είναι απλά πράγματα: μια ζωή με ισορροπία, σύνδεση, μαγεία, μουσική, κοντά στους ανθρώπους που αγαπώ. Θα ήθελα η μουσική μου να ακουστεί παντού, σε ετερόκλητους χώρους, χωρίς να διακόψω το ταξίδι που ξεκίνησα στα Μαθηματικά.
G.: Τι πιστεύεις ότι οφείλει η γενιά σου στον εαυτό της; A.K: Σε λίγο θα γίνω 30 ετών και πιστεύω ότι η γενιά μου, ειδικά στην Ελλάδα, έπεσε σε fucked up χρόνια. Υπάρχουν πολύ ικανά και ταλαντούχα άτομα που έχουν βρεθεί σε τελείως λάθος συνθήκες. Δεν οφείλουμε μόνο να αλλάξουμε όσα μας ενοχλούν, ίσως το πιο δύσκολο είναι να μη νιώθουμε ενοχές όταν παίρνουμε τις δικές μας πρωτοβουλίες. Πρέπει να μη φοβηθούμε να κοιτάξουμε πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων.
G.: Θέλω να πάμε στο παρόν. Οι έφηβοι ακούν trap. Μισογυνισμός και πατριαρχία… A.K: Σόρι που διακόπτω, αλλά μην πας να το θεωρητικοποιήσεις. Είναι τρελό που η trap έχει τόση απήχηση.
G.: Τρελό; Γιατί; A.K: Συχνά έχω την αίσθηση ότι τα παιδιά που την ακούν δεν καταλαβαίνουν καν τι λένε αυτά τα τραγούδια. Ελπίζω, δηλαδή, να μην καταλαβαίνουν τους στίχους τους.
Τζάκετ AllSaints και φούστα Sandro Paris, attica, Τhe Department Store
G.: Πέρα από αυτό, πιστεύεις ότι η trap είναι η επικαιροποίηση της πατριαρχίας σε ιδανικό αμπαλάζ για εφήβους; A.K: Σ’ αυτό το θέμα διαλέγω να δω τη μεγάλη εικόνα. Ενα ζήτημα που ξεπερνά τη μουσική και απλώνεται σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Είναι απίστευτο πως όλη αυτή η έμφυλη βία δεν έχει αποβληθεί.
G.: Ο μισογυνισμός παραμένει αμετακίνητος στον χρόνο; A.K: Νομίζω πως η μόνη διαφοροποίηση σήμερα ίσως να έρχεται από τον φόβο της ποινής, όχι επειδή υπάρχει πραγματική μετατόπιση. Δηλαδή κάποιος δεν θα κάνει κάτι απεχθές ή εγκληματικό επειδή φοβάται την τιμωρία, όχι γιατί άλλαξε μέσα του. Γενικά είναι πολύ μακριά μου όλο αυτό, δεν είναι καθόλου ο κόσμος μου.
G.: Τι μουσική ακούς; A.K: Δεν είμαι πολύ στην pop τύπου Dua Lipa. Μου αρέσει όμως μια άλλη pop, πιο παλιά, πιο ζεστή. Λατρεύω και σίγουρα με έχουν επηρεάσει καλλιτεχνικά από τους Sonic Youth και Joy Division μέχρι Beach Boys και Bee Gees, έως τα γκρουπ της Motown.
G.: Πώς συνομιλούν οι Bee Gees με την εποχή μας; A.K.: Πολύ απλά, κάποια κομμάτια τους είναι τόσο καλά που δεν γίνεται να τα αγνοήσεις. Υπάρχουν τραγούδια που μένουν για πάντα.
G.: Εχει έντονο ρομαντισμό αυτό που λες. A.K: Ισως. Αλλά δεν βλέπω λόγο να αρνηθώ κάτι που στα αφτιά μου ακούγεται υπέροχα. Μου αρέσει η ιδέα εκείνης της εποχής. Στα 70s δεν ήταν μόνο τα τραγούδια που είχαν οι δίσκοι, ήταν και ο τρόπος που η μουσική συνδεόταν με άλλες τέχνες. Με μαγεύει αυτό.
G.: Αν κοντράραμε το παρόν με τη δεκαετία που ανέφερες, το παρελθόν σε ποια σημεία θα κέρδιζε; A.K: Είχε αλληλεγγύη, λιγότερη εμπορικότητα, πιο ρομαντική προσέγγιση. Ποιος νορμάλ άνθρωπος θα μπορούσε να τα αρνηθεί όλα αυτά; Σήμερα έχει μπει πολύ το χρήμα μέσα στη σκέψη. Ο κόσμος ζορίζεται και σκέφτεται αλλιώς.
G.: Σε επηρεάζει αυτό; A.K: Ναι. Με ξενερώνει κάποιες φορές. Εχω μάθει να βλέπω τη μουσική πιο συναισθηματικά, σαν κάτι που το κάνεις από αγάπη.