Οι ταινίες της εβδομάδας

Ντομ Χέμινγουεϊ / Dom Hemingway

Του Ρίτσαρντ Σέπαρντ.
Με τους Τζουντ Λο, Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ, Εμίλια Κλαρκ
Κομεντί / 2013 / Βρετανία
 Στον ρόλο του άρτι αποφυλακισμένου Ντομ Χέμινγουεϊ, ο οποίος προσπαθεί να αναπληρώσει άμεσα τον χαμένο χρόνο, ο Τζουντ Λο εντυπωσιάζει για την πρώτη μισή ώρα με την ορμή του, την άξεστη, φωνακλάδικη, ανελέητη και άνευ όρων («θα πάρω αυτό που θέλω, όπως θέλω, φτύνοντας, κλοτσώντας, βρίζοντας, γελώντας») συμπεριφορά του. Και τη στιγμή που πιστεύεις ότι μέχρι εκεί πάει, σε διαψεύδει όχι γιατί κατεβάζει τους τόνους, αλλά επειδή στρογγυλεύει τον χαρακτήρα του και τον κάνει αξιαγάπητο. Και σε κάνει σχεδόν να αγνοείς την υπόλοιπη
ταινία (που είναι εξίσου απολαυστική). Βοηθά επίσης ο πάντα αξιόπιστος Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ.

Oldboy

Του Σπάικ Λι.
Με τους Τζος Μπρόλιν, Ελίζαμπεθ Ολσεν, Σάμιουελ Τζάκσον, Σάρλτο Κόπλεϊ
Δραματική / 2013 / ΗΠΑ
Αν κάποιος δεν γνωρίζει ότι ο Σπάικ Λι είναι ένας σκηνοθέτης με ελάχιστη αίσθηση του χιούμορ, μπορεί πολύ εύκολα να θεωρήσει αυτό το, δίχως λόγο ύπαρξης, ριμέικ του ομώνυμου κορεάτικου θρίλερ ως μια camp κωμωδία. Ελα όμως που δεν είναι - το γέλιο δύσκολα το συγκρατείς παρ’ όλα αυτά.

Κυριαρχία / Transcendence

Του Γουόλι Πφίστερ.
Με τους Τζόνι Ντεπ, Ρεμπέκα Χολ, Πολ Μπέτανι, Μόργκαν Φρίμαν
Επιστημονικής φαντασίας / 2014 / Βρετανία, Κίνα, ΗΠΑ
Ή αλλιώς, η... «Δική του». Ο Τζόνι Ντεπ κοιμάται όρθιος σ’ αυτή τη sci fi μπανανόφλουδα, στον ρόλο ενός επιστήμονα που πεθαίνει αλλά επιβιώνει ως ψηφιακό ζόμπι στο Διαδίκτυο, με τη Ρεμπέκα Χολ στον ρόλο της γυναίκας του να παρέχει τις μοναδικές ανάσες αξιοπρέπειας.

Αγόρια της διπλανής πόρτας / That Awkward Moment

Του Τομ Γκόρμικαν.
Με τους Ζακ Εφρον, Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Μάιλς Τέλερ
Κομεντί / 2014 / ΗΠΑ
Υπαρξιακή κομεντί για τρεις φίλους και τα ερωτικά τους μπερδέματα.

Η πεντάμορφη και το τέρας / La belle et la bête

Του Κριστόφ Γκανς.
Με τους Βενσάν Κασέλ, Λεά Σεϊντού, Εντουάρντο Νοριέγκα
Φαντασίας / 2014 / Γαλλία, Γερμανία
Το γνωστό παραμύθι ξανά στο σινεμά, αυτή τη φορά με τη Λεά Σεϊντού και τον Βενσάν Κασέλ. Παρόλο που μερικές δημιουργικές πινελιές έχουν το γούστο τους, δύσκολα μπορεί κανείς να αποφύγει τον σκόπελο της προβλεψιμότητας (άρα της επικείμενης ανίας) αν δεν είναι ο Ζαν Κοκτό ή η Ντίσνεϊ.

Η Τίνκερμπελ και οι πειρατές / Tinkerbell and the Pirate Fairy

Της Πέγκι Χολμς.
Με τις φωνές των Μέι Γουίτμαν, Κριστίνα Χέντρικς, Τομ Χίντλεστον
Κινούμενα σχέδια / 2014 / ΗΠΑ
Η Τίνκερμπελ και οι φίλες της κινούν για να φέρουν πίσω την Μπλε Νεραϊδόσκονη από τα χέρια της Ζαρίνα, που έχει γίνει πλέον πειρατίνα.

Τα πάθη του Τζουντ Λο

Ο Βρετανός ηθοποιός κρεμά τους καλούς του τρόπους και μας χαρίζει την πιο απολαυστική ερμηνεία του μέσα από τη σατανική γοητεία του Ντομ Χέμινγουεϊ

«Πάντα πίστευα πως ο ρόλος του πρίγκιπα στη Σταχτοπούτα ήταν ο πιο βαρετός. Προτιμώ να παίξω την κακιά μάγισσα», έχει πει στο παρελθόν ο Τζουντ Λο. Και μπορεί ο Ντομ Χέμινγουεϊ να μην είναι ακριβώς κακιά μάγισσα, αλλά ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό που εννοούσε ο ηθοποιός: έναν ρόλο με ζουμί, απολαυστικό μέσα στη σατανική γοητεία του. Φαίνεται άλλωστε ξεκάθαρα το πόσο απολάμβανε ο Βρετανός τα γυρίσματα της ταινίας του Ρίτσαρντ Σέπαρντ - η ερμηνεία του δεν είναι απλώς μελετημένη, ξεχειλίζει από την αγάπη που έχει για τον χαρακτήρα του. Και τα κιλά (λίγα, μην τρελαθούμε) που έβαλε για τις ανάγκες του ρόλου είναι το λιγότερο αξιοσημείωτο στοιχείο του. Η στάση, τα τικ, το περπάτημα, η τρέλα, διεκδικούν πολύ περισσότερο την προσοχή σου.

«Η ταινία έχει κάποια οικεία στοιχεία, τον κόσμο του εγκλήματος, τη λονδρέζικη αλαζονεία, το χιούμορ, την προσπάθεια ενός ανθρώπου να ανακαλύψει τον εαυτό του, τα οποία έρχονται και δένουν μεταξύ τους, όμως με έναν αυθεντικό τρόπο. Ο καλύτερος τρόπος δε να περιγράψει κανείς την ταινία είναι ο τίτλος της και αφορά έναν απερίγραπτο άνθρωπο, τον Ντομ Χέμινγουεϊ. Στη μιάμιση ώρα που περνάς μαζί του θα σε σοκάρει, θα σε κάνει να γελάσεις, θα σε ξελογιάσει, θα σε συναρπάσει. Θα είναι σαν να έχεις περάσει ένα βράδυ μαζί του στην παμπ. Και το αξίζει», επισημαίνει ο ίδιος.

Εκτός από διασκεδαστικό, ήταν τρομερά απελευθερωτικό για τον Λο να υποδυθεί τον Χέμινγουεϊ, «σχεδόν καθαρτικό», όπως δηλώνει. Ο Ντομ δεν ντρέπεται ούτε στο παραμικρό. Πίνει, καταβροχθίζει, καπνίζει, βρίζει, δέρνει, γελάει, μιλάει για το πέος του σαν να είναι ένα από τα θαύματα του κόσμου («θα μπορούσε να κερδίσει βραβείο Νόμπελ», όπως λέει στον σαρωτικό εισαγωγικό μονόλογό του). «Σε έναν κόσμο πολιτικής ορθότητας δεν βρίσκεις συχνά μια τόσο ντόμπρα και αγενή συμπεριφορά, αλλά ταυτόχρονα είναι κάτι που όλοι θα θέλαμε να μπορούμε να κάνουμε πού και πού», σημειώνει ο Λο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι η πρώτη φορά που ο ταλαντούχος ηθοποιός τσαλακώνει την εικόνα του. Ο πρώτος ρόλος που τον ανέδειξε, εκείνος του εραστή του Στίβεν Φράι στο (Οσκαρ) «Γουάιλντ», μπορεί να μας τον σύστηνε γυμνό και όμορφο, αλλά κανείς δεν έφευγε από την αίθουσα συμπαθώντας τον. Λίγοι θυμούνται επίσης την τρομακτική εμφάνισή του στον «Δρόμο της απώλειας» στον ρόλο του σκοτεινού πληρωμένου δολοφόνου/φωτογράφου Χάρλεν Μαγκουάιρ. Ηταν συγκλονιστικός, αλλά πολύ πιο διακριτικός και σιωπηλός από τον Ντομ Χέμινγουεϊ για να τραβήξει την προσοχή. «Είναι ωραίο, αφού έχεις ξεπεράσει το ναρκοπέδιο της ηλικίας των 20 και 30 στο Χόλιγουντ, να μπορείς να σηκώσεις το δάχτυλο και να πεις “η ματαιοδοξία έχει πετάξει μακριά, οι χαρακτήρες έρχονται στη θέση της”», είπε στο Indiewire και συνέχισε: «Δεν ήμουν ποτέ υπέρμαχος της πεποίθησης ότι πρέπει να βασίζεσαι στην εικόνα σου για να επιβιώσεις. Για μένα σημασία έχει η δουλειά».

Αναγνωρίζει βέβαια πως η εικόνα του τον έχει βοηθήσει στην αρχή της καριέρας του. Ξέρει πολύ καλά πώς λειτουργεί το παιχνίδι και δεν ντρέπεται να το παραδεχτεί. «Ας είμαστε ρεαλιστές, δεν έγινα διάσημος μέχρι τη στιγμή που έβγαλα τα ρούχα μου», είχε πει παλιότερα στο «People». Οι προκλήσεις θα συνεχιστούν για τον Τζουντ Λο. Ακόμα μια «αντρική» ερμηνεία τον περιμένει στο «The Black Sea», το δράμα σε υποβρύχιο του Κέβιν ΜακΝτόναλντ, μία ακόμη συνέχεια στον «Σέρλοκ Χολμς» με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., αλλά και μια κωμωδία με τη Μελίσα ΜακΚάρθι («Spy»). Εμείς θα είμαστε εκεί να τον παρακολουθούμε, «τσαλακωμένο» ή μη.