Συνέντευξη στη Μαρία Λεμονιά Φωτογράφος Νικόλας Κομίνης
Μέλος της γνωστής οικογένειας αργυροχρυσοχόων, η ταλαντούχα δημιουργός τιμά την ιστορία 100 χρόνων του οίκου και ατενίζει δημιουργικά το μέλλον
Η σχέση της Ουρανίας Βουράκη με το κόσμημα ήταν φυσικό να ξεκινήσει από νωρίς, γι’ αυτό και η ίδια οδηγήθηκε στο Gemological Institute of America όπου εξειδικεύτηκε στη Γεμολογία. Τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα έγιναν σε μεγάλα εργαστήρια κατασκευής κοσμημάτων, όπου εργάστηκε για πέντε χρόνια και γνώρισε σε βάθος τη διαδικασία της δημιουργίας.
Εκτοτε παραμένει ενεργά παρούσα στον διεθνή χώρο του κοσμήματος, συμμετέχοντας σε κορυφαίες εκθέσεις και διοργανώσεις σε Ντόχα, Ριάντ, Μπαχρέιν, Χονγκ Κονγκ, Βιτσέντζα, Γενεύη και Λας Βέγκας. Τέταρτη γενιά της οικογένειας Βουράκη, αποτελεί την άξια συνεχίστρια ενός επιτυχημένου παρελθόντος που μετράει έναν αιώνα.
GALA: Τι σηματοδοτούν τα 100 χρόνια του οίκου Βουράκη; ΟΥΡΑΝΙΑ ΒΟΥΡΑΚΗ: Τα 100 χρόνια είναι ένας φαινομενικά άπιαστος στόχος, που έγινε όμως πραγματικότητα. Ενας αιώνας ολοκληρώνεται, αλλά την ίδια στιγμή ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο. Πιο σημαντικό ακόμη και από τη συμπλήρωση αυτού του κύκλου είναι το πώς στεκόμαστε εμείς οι ίδιοι μέσα σε αυτή τη συγκυρία: με ταπεινότητα, σεβασμό, ευγνωμοσύνη και πάνω απ’ όλα ενωμένοι. Μου αρέσει πολύ να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου τόσο στα κοσμήματα που σχεδιάζω όσο και στη ζωή μου γενικότερα. Ετσι, όταν σκέφτομαι αυτή τη στιγμή, φαντάζομαι ένα αεροπλάνο να σχηματίζει στον ουρανό τον αριθμό «100» και από κάτω όλη την οικογένειά μου αγκαλιασμένη να το κοιτάζει χαμογελώντας.
G.: Ποιοι θεωρείς ότι είναι οι σημαντικότεροι σταθμοί του οίκου; ΟΥ.Β.: Αναμφισβήτητα, είναι η ίδια η Ιστορία που μας καθόρισε. Κάθε στιγμή του παρελθόντος διαμορφώνει και το μέλλον. Εναρκτήριος σταθμός υπήρξε η απόφαση του παππού μου Ιωάννη Α. Βουράκη να έρθει από την Κρήτη στην Αθήνα και να ανοίξει, το 1926, το τότε «Αδαμαντοπωλείον» στη Βουκουρεστίου 8. Στη βιογραφία μας, που πρόκειται να εκδοθεί, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό κεφάλαιο με τίτλο «Από άνθρακα... Διαμάντι» που συνοψίζει αυτή τη διαδρομή. Ο οίκος διατηρεί αδιάλειπτη παρουσία εδώ και έναν αιώνα, περνώντας μέσα από πολέμους και μεγάλες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, εγχώριες και μη. Καθοριστική υπήρξε επίσης η σχέση μας με τη βασιλική οικογένεια ήδη από την εποχή της Φρειδερίκης. Ωστόσο, οι σημαντικότεροι σταθμοί ήταν, είναι και θα παραμένουν οι άνθρωποι που απαρτίζουν και στηρίζουν τον οίκο.
G.: Είναι βάρος η συνέχιση αυτής της κληρονομιάς; ΟΥ.Β.: Δεν θα χαρακτήριζα βάρος κάτι που μου δίνει τη χαρά της δημιουργίας. Υπάρχει μια μεγάλη παρακαταθήκη, την οποία έχω την τιμή να διαχειρίζομαι κι εγώ. Θα έλεγα πως η ευθύνη απέναντι στην οικογένεια, αλλά και στους πελάτες μας, είναι μεγάλη, και αυτό αποτελεί για μένα μια καθημερινή πρόκληση.
G.: Τι θυμάσαι έντονα από τα παιδικά σου χρόνια; ΟΥ.Β.: Ανατρέχω τώρα σε εκείνα τα χρόνια και, σχεδόν αυτόματα, σχηματίζεται ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Θυμάμαι τα καλοκαίρια και τους χειμώνες μας στον οίκο, τον γλυκό παππού μου, τον Δημήτρη, να με χαιρετά πίσω από τη βιτρίνα, και τον πατέρα μου, απέναντι στο εργαστήριο, στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου, να μου δείχνει πώς κάτι μπορεί να δημιουργηθεί από το μηδέν.
G.: Ποιο είναι το πρώτο Vourakis που φόρεσες; ΟΥ.Β.: Δύο μικρά σκουλαρίκια σε σχήμα λουλουδιών με ρουμπίνια και σμαράγδια που μου χάρισε η γιαγιά μου, η Ουρανία, τα οποία έχω μέχρι και σήμερα.
G.: Πότε αποφάσισες να ακολουθήσεις την οικογενειακή παράδοση; ΟΥ.Β.: Από μικρή ακολουθούσα αυτή την παράδοση και υπήρχα κι εγώ μέσα σε αυτήν με τον δικό μου τρόπο, ξεκινώντας ακόμη και από την πιο μικρή βοήθεια που θα μπορούσε να προσφέρει ένα παιδί.
G.: Τι έκανε το brand σας τόσο επιτυχημένο; ΟΥ.Β.: Τα τρία «Α»: Αφοσίωση, Αγάπη και Αρτιότητα. Για να δημιουργήσεις ένα άρτιο κόσμημα χρειάζεται να αφοσιωθείς στη δημιουργία του και να αγαπάς κάθε στάδιο της διαδικασίας - από τη σύλληψη της ιδέας έως και την τελική του μορφή.
G.: Ποιες διασημότητες έχουν φορέσει κατά καιρούς δημιουργίες σας; ΟΥ.Β.: Η σχέση του οίκου με τη βασιλική οικογένεια μετρά πολλές δεκαετίες και αποτελεί ένα ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας του. Δανειζόμενη μια αγαπημένη φράση του πατέρα μου, «ο κοσμηματοπώλης είναι σαν τον γυναικολόγο», θα έλεγα πως η εχεμύθεια είναι θεμελιώδης στη σχέση μας με τους πελάτες. Ενα κόσμημα συχνά συνδέεται με πολύ προσωπικές στιγμές, κι αυτές παραμένουν αυστηρά μεταξύ μας, κάτι σαν ιατρικό απόρρητο.
G.: Ποια ιστορία που έχεις ακούσει για τον οίκο σας κατά το παρελθόν σού έχει κάνει εντύπωση; ΟΥ.Β.: Θυμάμαι πολλές όμορφες ιστορίες που μας διηγούνταν οι παλιοί τεχνίτες - είτε γιατί τις είχαν ζήσει από κοντά είτε γιατί τις παρακολουθούσαν από το εργαστήριο. Τα μέλη της οικογένειας διατηρούσαν στενές φιλίες με γνωστούς καλλιτέχνες και εφοπλιστές της εποχής. Χαρακτηριστικά θυμάμαι τις αφηγήσεις για προσωπικότητες του Χόλιγουντ που επισκέπτονταν τον οίκο και έξω από το κατάστημα συγκεντρωνόταν μια πραγματική λαοθάλασσα για να τις δει, σε σημείο, όπως έλεγαν, που έτριζε η τζαμαρία.
G.: Τι σε δίδαξε ο πατέρας σου; ΟΥ.Β.: Ο πατέρας μου δεν υπήρξε ποτέ διδακτικός. Αντίθετα, θα έλεγα ότι με άφηνε να κάνω τις δικές μου επιλογές, να «λούζομαι» τις κακές και να απολαμβάνω τις καλές. Ετσι έμαθα να αναλαμβάνω και τις ευθύνες μου. Ομως, μαζί του έμαθα τους γραπτούς και άγραφους κανόνες του κοσμήματος, την ηθική και τη συνεργασία, ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει να μου ανοίγει νέους κόσμους, όπως αυτόν του θεάτρου. Είμαστε μαζί στη Θεατρική Συμμαχία και μου μαθαίνει πράγματα και εκεί. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος». Γηράσκω... Τέλος πάντων! (γέλια)
G.: Ποιο είναι όμως το μότο της ζωής σου; ΟΥ.Β.: Θα επέλεγα τη φράση του Νίτσε «ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό», καθώς θεωρώ ευλογημένη τη δύναμη που μπορεί να γεννηθεί μέσα από κάτι δύσκολο και ακατόρθωτο.
G.: Πώς ονειρεύεσαι τη συνέχεια του ιστορικού αυτού οίκου; ΟΥ.Β.: Μου αρέσει πολύ να ονειρεύομαι. Πιστεύω πως τα όνειρα γεννιούνται από την επιθυμία, και αυτό είναι κάτι που θεωρώ ότι μοιράζομαι με την αδελφή μου. Νομίζω πως θα συνεχίσουμε να βάζουμε τα όνειρά μας στο τραπέζι και να επιλέγουμε ποια από αυτά θέλουμε να κάνουμε πραγματικότητα. Για τη συνέχεια, η μεγαλύτερη ευχή μου είναι να είναι ο πατέρας μου καλά στην υγεία του και να μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε μαζί. Να βλέπει τις νέες μας συλλογές και να νιώθει ότι εξελισσόμαστε.
G.: Πώς θα περιέγραφες, τέλος, τις δικές σου σειρές κοσμημάτων; ΟΥ.Β.: Εχω ως στόχο να είναι προσιτές σε όλα τα επίπεδα. Φυσικά, έχω επιρροές από τον οίκο και τις δημιουργίες της Βουκουρεστίου 8, όμως στο δικό μου κατάστημα, στην Αναγνωστοπούλου 27, θέλω να υπάρχουν πιο φρέσκα σχέδια, που ακολουθούν τις τάσεις και μπορούν να φορεθούν τόσο καθημερινά όσο και σε πιο επίσημες περιστάσεις. Σχεδιάζουμε μαζί με την αδελφή μου, τη Δήμητρα, και πολλές φορές η έμπνευση γεννιέται μέσα από τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις μας ◆