Το σύγχρονο πρόσωπο του εκρηκτικού χορού της Ισπανίας φέρει το όνομά του και ο ίδιος υπόσχεται πως, μέσα από τις δύο παραστάσεις του στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», θα φύγουμε με την πληρότητα που μόνο η υψηλή τέχνη ξέρει να γεννάει
Η χρυσόσκονη που πέφτει από τα αόρατα φτερά του και κάθε φορά καλύπτει τη σκηνή προφανώς δημιουργεί το μαγνητικό πεδίο που τον κάνει να μην πατάει στο έδαφος. Του δίνει εκείνη την απόσταση από τα γήινα που χρειάζεται για να έρθει πιο κοντά στο θείο. Αλλωστε, το είχε πει ο Αλφρεντ Αϊνστάιν: «Οι χορευτές είναι οι αθλητές του Θεού». Ο Εντουάρντο Γκερέρο, κορυφαίος χορευτής του φλαμένκο, είναι υπεύθυνος για την αναγέννηση του παραδοσιακού σπανιόλικου χορού, που ξεκίνησε στην ηλικία μόλις των 6 ετών και μέχρι σήμερα ο ίδιος ούτε τον έχει προδώσει, ούτε έχει προδοθεί. Γι’ αυτό όλες οι παραστάσεις του ανά τον κόσμο είναι sold out.
GALA: Τι σας τράβηξε αρχικά στο φλαμένκο σε τόσο μικρή ηλικία και τι είναι αυτό που σας κρατά δημιουργικά ανήσυχο μέχρι σήμερα;
ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΓΚΕΡΕΡΟ: Αρχικά, με τράβηξε μια πολύ φυσική περιέργεια, όπως κάθε παιδί που κοιτάζει από ένα παράθυρο και ανακαλύπτει ότι μέσα σε μια σχολή χορού εξερευνώνται η τέχνη και το φλαμένκο. Ηταν μια εντελώς διαισθητική πρώτη επαφή, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω. Σήμερα, με κρατά δημιουργικά ανήσυχο γιατί έχει γίνει τρόπος ζωής. Δεν θα ήξερα να κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να χορεύω, είναι η εμπειρία που με ολοκληρώνει περισσότερο. Κάθε φορά που χορεύω αισθάνομαι απόλυτα ευτυχισμένος, γεμάτος από την απόλαυση που, για μένα, είναι η ίδια η ζωή.
G.: Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα στην αυστηρή πειθαρχία της παράδοσης του φλαμένκο και τη δική σας ανάγκη για προσωπική καλλιτεχνική έκφραση;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Μέσα από όλες τις τέχνες που ανακάλυψα στην πορεία μου. Από μικρός γνώρισα το φλαμένκο, αλλά με τον καιρό ανακάλυψα ότι μου άρεσαν εξίσου ο κλασικός χορός, η λαϊκή παράδοση, ο ισπανικός και ο σύγχρονος χορός. Ολες αυτές οι πειθαρχίες ενσωματώθηκαν φυσικά στον χορό μου. Στην πραγματικότητα, αντί να με ορίζουν ξεχωριστά, όλες μαζί συνθέτουν αυτό που είναι σήμερα ο Εντουάρντο Γκερέρο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι.
G.: Το έργο σας χαρακτηρίζεται συχνά από ένταση και σωματική δύναμη. Πόσο συνειδητή είναι αυτή η επιλογή και τι επιδιώκετε να επικοινωνήσετε μέσα από αυτήν;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Νομίζω ότι εκεί αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένος, όταν φτάνω στα όριά μου και ανταποκρίνομαι στη σωματική απαίτηση που θέτουν ορισμένα έργα μου. Μεγάλωσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον στενά συνδεδεμένο με τον αθλητισμό: ο αδελφός μου ήταν ποδοσφαιριστής και ο πατέρας μου εργαζόταν στη διαιτησία, ενσαρκώνοντας την έννοια της πειθαρχίας και του σώματος που προπονείται ως σώμα αθλητή.
Αυτή η σωματική δύναμη δεν προκύπτει επειδή τη σχεδιάζω συνειδητά σε κάποιο έργο, αλλά επειδή το ίδιο το σώμα την απαιτεί. Παρ’ όλα αυτά, σε όλες μου τις δουλειές επιδιώκω την ισορροπία: υπάρχουν στιγμές έντονης σωματικότητας, αλλά και άλλες όπου εμφανίζεται η ηρεμία και όλα εξισορροπούνται.
G.: Στο φλαμένκο το σώμα λειτουργεί ως φορέας μνήμης και ταυτότητας. Πώς το αντιλαμβάνεστε αυτό στη δική σας καλλιτεχνική πορεία;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Νιώθω ότι το σώμα μου κουβαλά όλα όσα έχω ζήσει: την ιστορία μου, την εκπαίδευσή μου, τις ρίζες μου, αλλά και τις αναζητήσεις μου. Κάθε εμπειρία αφήνει το αποτύπωμά της και εμφανίζεται όταν χορεύω, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιώ πλήρως. Το φλαμένκο έχει αυτή τη δύναμη να μεταδίδει τη μνήμη μέσα από το σώμα και στη δική μου περίπτωση αυτή η μνήμη αναμειγνύεται με όλες τις πειθαρχίες που έχω μάθει και με τις προσωπικές μου εμπειρίες. Η καλλιτεχνική μου διαδρομή είναι γραμμένη στο σώμα μου και από εκεί γεννιέται ο τρόπος που χορεύω.
G.: Ποιος είναι ο ρόλος της μουσικής και της ανθρώπινης φωνής στη διαμόρφωση του συναισθηματικού αποτελέσματος μιας παράστασης;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Αισθάνομαι σαν μια ανθρώπινη καρδιά που πάλλεται πάνω στη σκηνή και επιτρέπει στη μουσική να εισχωρήσει μέσα μου. Από εκεί δημιουργούνται δεσμοί ώστε όλα να αναπνέουν μαζί. Συναισθηματικά, καμία παράσταση δεν είναι ίδια με την άλλη, γιατί το φλαμένκο είναι μια ζωντανή τέχνη σε διαρκή εξέλιξη. Υπάρχουν δομές μέσα στο έργο, αλλά και ανοιχτά σημεία όπου το συναίσθημα μπορεί να εκφραστεί ανά πάσα στιγμή. Η μουσική και η φωνή σε μεταφέρουν κάθε μέρα σε διαφορετικά μέρη κάνοντας κάθε παράσταση μοναδική.
G.: Ζούμε σε μια εποχή ταχύτητας και εικόνας. Πιστεύετε ότι το φλαμένκο μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως χώρος εσωτερικής εμπειρίας και στοχασμού;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Πιστεύω ότι το φλαμένκο είναι μία από τις λίγες τέχνες που, παρά την τεχνολογία και τον γρήγορο ρυθμό της ζωής μας, διατηρεί την ουσία και τη δύναμή του να προκαλεί συγκίνηση. Το φλαμένκο δεν είναι γραμμένο· συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, στον συγκεκριμένο τόπο, σε μια ανεπανάληπτη στιγμή. Δεν υπάρχει κλειστή παρτιτούρα. Εχει την ικανότητα να σε μεταφέρει σε μοναδικές εμπειρίες και μέσα από αυτή την εσωτερική διεργασία να δημιουργεί μια ιστορία που συνδέεται με το κοινό. Κάθε μέρα συμβαίνει κάτι διαφορετικό.
G.: Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σας που θεωρείτε καθοριστική για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σας ταυτότητας;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Χωρίς αμφιβολία, το 2013, όταν κέρδισα το Βραβείο Desplante στο Φεστιβάλ Cante de las Minas στη La Unión. Μετά από αυτή τη διάκριση αποφάσισα να δημιουργήσω τη δική μου ομάδα και να αρχίσω να αναπτύσσω τα δικά μου έργα. Αυτό σήμαινε ότι αποχώρησα από τις ομάδες με τις οποίες συνεργαζόμουν και άρχισα να διαμορφώνω τη δική μου γλώσσα, αφηγούμενος τις εμπειρίες και την προσωπική μου ιστορία μέσα από την τέχνη μου.
G.: Πώς ορίζετε σήμερα την έννοια της καλλιτεχνικής αλήθειας και πώς προσπαθείτε να τη διατηρείτε πάνω στη σκηνή;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Είναι ο μόνος τρόπος για να παραμένω ενεργός σε αυτή την τέχνη. Οταν κάποιος εκφράζει την αλήθεια του από ένα τόσο ειλικρινές πεδίο όσο το φλαμένκο, δεν υπάρχουν μάσκες ή περιττές επιφάνειες που να θολώνουν αυτό που κάνει. Η ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου και το κοινό είναι θεμελιώδης. Δεν πρόκειται για αυτοκριτική, αλλά για επίγνωση ότι όλα πηγάζουν από ένα ξεκάθαρο κέντρο, που είναι το φλαμένκο, και ότι μέσα από αυτό μπορείς να συγκινήσεις και να αγγίξεις τις καρδιές όσων σε παρακολουθούν.
G.: Τι σημαίνει για εσάς η εμφάνισή σας στην Αθήνα - και ειδικά η παρουσίαση του έργου σας στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας»;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Σημαίνει πάρα πολλά. Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι στην Αθήνα και το να το κάνω σε έναν τόσο εμβληματικό χώρο με ένα έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», είναι ιδιαίτερα συγκινητικό. Το να ξεκινώ το 2026 με αυτό τον τρόπο με γεμίζει θετική ενέργεια. Φροντίζω τα έργα που μόλις γεννιούνται με ιδιαίτερη αγάπη επειδή κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Η εμφάνιση στην Αθήνα θα μείνει χαραγμένη στην καρδιά μου.
G.: Τι να περιμένουν οι Ελληνες θεατές από αυτές τις δύο παραστάσεις και τι θα θέλατε να πάρουν μαζί τους φεύγοντας από το θέατρο;
ΕΝΤ.ΓΚ.: Θα ήθελα να έρθουν με ενθουσιασμό και με διάθεση να ανακαλύψουν ένα φλαμένκο διαφορετικό από αυτό που ίσως έχουν δει μέχρι σήμερα. Να έρθουν με ανοιχτό μυαλό, ώστε να φύγουν παίρνοντας μαζί τους έντονα συναισθήματα και μια δυνατή εμπειρία. Είναι μια παράσταση που ξεκινά από ένα άμεσο και παραδοσιακό φλαμένκο, αλλά έχει και μια σύγχρονη πινελιά που αποτελεί κομμάτι της ταυτότητάς μου. Πιστεύω ότι το κοινό δεν θα μείνει αδιάφορο. Η παράσταση πηγάζει από μια βαθιά ειλικρινή αλήθεια και από αυτό το σημείο τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Το μόνο που εύχομαι είναι ο κόσμος να έρθει, να τη ζήσει, να την απολαύσει και, πάνω απ’ όλα, να αισθανθεί ότι ο Εντουάρντο Γκερέρο ήρθε στην Αθήνα για να ανανεώσει το φλαμένκο μέσα στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας»