«Tuner»: Ντάστιν Χόφμαν και Λίο Γούνταλ σε μια ταινία για την απώλεια και την ελπίδα της αναγέννησης

Πως συνεχίζει κανείς τη ζωή του όταν έχει χάσει το στοιχείο εκείνο που την καθόριζε; Μπορεί να υπάρξει ευτυχία μετά από μια τέτοια μεγάλη απώλεια; Στα παραπάνω εξαιρετικά ευαίσθητα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει η νέα ταινία «Tuner» του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Ντάνιελ Ρόερ, με πρωταγωνιστές τον Λίο Γούνταλ και τον Ντάστιν Χόφμαν, που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 9 Ιουλίου.

Ο Νίκι είναι ένας χαρισματικός πιανίστας που εγκαταλείπει το πιάνο όταν εμφανίζει υπερευαισθησία στην ακοή, μια επώδυνη διαταραχή της ακοής που έχει να κάνει με την αντίληψη της έντασης των ήχων. Με την άλλοτε πολλά υποσχόμενη μουσική του καριέρα να έχει τελειώσει, εργάζεται ως χορδιστής πιάνου σε όλη τη Νέα Υόρκη μαζί με τον μέντορά του, Χάρι Χόροβιτς, και συναντά μια σειρά από ανθρώπους, ανάμεσά τους τη φοιτήτρια μουσικής σύνθεσης Ρούθι, με την οποία αναπτύσσει μια απρόσμενη σχέση.

Όταν ο Ούρι ένας εργολάβος υπηρεσιών ασφαλείας, ανακαλύπτει ότι η εξαιρετικά ευαίσθητη ακοή του Νίκι είναι πολύτιμη για το άνοιγμα χρηματοκιβωτίων, του προτείνει να αναλάβει μια επικίνδυνη παράνομη αποστολή. Η αμοιβή θα μπορούσε να βοηθήσει τον Χάρι και την σύζυγό του, Μάρλα, να αντιμετωπίσουν την ολοένα και πιο δύσκολη ιατρική τους περιπέτεια.
Όμως η δουλειά του Νίκι στο άνοιγμα χρηματοκιβωτίων απειλεί το ειδύλλιό του με τη Ρούθι και τον παρασύρει σε ολοένα και πιο δύσκολα μονοπάτια. Παγιδευμένος ανάμεσα στην αγάπη, την αφοσίωση και την παρανομία, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα επικίνδυνο δίλημμα που θα ανατρέψει οριστικά τη ζωή του.

«Το Tuner είναι μια ταινία για τη δημιουργική παράλυση. Για εκείνη τη στιγμή που αυτό που σε καθορίζει σταματά να λειτουργεί. Για το κενό ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και σε αυτό που ίσως γίνεις, όταν η ίδια σου η ταυτότητα μοιάζει να καταρρέει. Αν η αξία ενός ανθρώπου είναι άρρηκτα δεμένη με την τέχνη του, τι συμβαίνει όταν δεν μπορεί πια να δημιουργήσει; Αυτό το ερώτημα στριφογύριζε συνεχώς στο μυαλό μου όταν γνώρισα τον Πίτερ Γουάιτ, έναν χορδιστή πιάνων στο Λος Άντζελες. Η ποιητική, σχεδόν πνευματική σχέση του με τον ήχο με γοήτευσε και έγινε η άμεση έμπνευση για τον χαρακτήρα του Νίκι. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα τη συγγραφή» εξηγεί ο σκηνοθέτης – σεναριογράφος της ταινίας Ντάνιελ Ρόερ και προσθέτει: «Η ταινία εξερευνά δύο βασικά θέματα: την εύθραυστη φύση της ταυτότητας και τον αγώνα να ξαναβρεί κανείς τη χαρά ύστερα από μια μεγάλη απώλεια…μιλά για τη δυσκολία της αλλαγής, για την απώλεια, αλλά και για την ελπίδα της αναγέννησης. Για τις αόρατες μάχες που δίνουμε καθημερινά και για τους απρόσμενους τρόπους με τους οποίους τελικά συνεχίζουμε να προχωράμε.»

Ο επίσης βραβευμένος με Όσκαρ Ντάστιν Χόφμαν δηλώνει πως σ΄αυτόν τον ρόλο βρήκε κάτι πολύ οικείο: «Ο ρόλος του χορδιστή πιάνων με άγγιξε αμέσως σε προσωπικό επίπεδο. Έχοντας περάσει όλη μου τη ζωή παίζοντας πιάνο και κάνοντας μαθήματα από μικρή ηλικία με δασκάλους που ήταν ταυτόχρονα και χορδιστές πιάνων, είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτοί οι δεξιοτέχνες είναι συχνά εξαιρετικά ικανοί πιανίστες, κι όμως το έργο τους σπάνια αναγνωρίζεται όσο του αξίζει.»

Το «Tuner» σχεδιάστηκε ως μια ταινία που αγκαλιάζει πλήρως την αισθητηριακή φύση του κινηματογράφου - όχι μόνο οπτικά, αλλά και ως μια βαθιά ακουστική εμπειρία, όπου ο ήχος είναι εξίσου καθοριστικός για την αφήγηση όσο και η εικόνα.

Ο ήχος στο «Tuner» αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της συναισθηματικής και ψυχολογικής υφής της ιστορίας, όπως εξηγεί ο Ντάνιελ Ρόερ:“Σχεδίασα αυτή την ταινία με επίκεντρο τον ήχο. Ήθελα η ταινία να είναι καθηλωτική. Ήθελα ο σχεδιασμός του ήχου να μας βυθίζει στην υποκειμενική οπτική του Νίκι Γουάιτ. Ήθελα να ακούμε ό,τι ακούει κι εκείνος.”

Ο ηχητικός σχεδιασμός κορυφώνεται σε μια ακουστική εμπειρία, που επιτρέπει στο κοινό να νιώσει ό,τι βιώνει και ο πρωταγωνιστής, είτε στις στιγμές απόλυτης σιωπής είτε μέσα στον καταιγισμό του θορύβου
Τον σχεδιασμό του ήχου υπογράφει ο βραβευμένος με Όσκαρ Johnnie Burn, γνωστός κυρίως για τη δουλειά του στην ταινία «The Zone of Interest».