Λίνα Ροδοπούλου: Όνειρα φτιαγμένα από νότες

Η Λίνα Ροδοπούλου είναι σαν αερικό. Μακριές κόκκινες μπούκλες, νεραϊδένια φορέματα, θετική αύρα πάνω και κάτω από τη σκηνή, είτε χαϊδεύει την κέλτικη άρπα της, είτε κρατάει το φλιτζάνι του καφέ στη διάρκεια της συνέντευξης. Πίσω όμως από το εύθραυστο παρουσιαστικό της κρύβεται μια ήρεμη δύναμη.

Αυτή που την ώθησε να αφήσει μια σταθερή, καλά αμειβόμενη δουλειά για να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό που αγαπούσε από τότε που θυμάται τον εαυτό της: τη μουσική και το τραγούδι. Αυτά και άλλα πολλά θα μου διηγηθεί με γλαφυρές λεπτομέρειες, αφού πρώτα μου απαντήσει στην ερώτηση που βάζω στοίχημα ότι της έχουν κάνει πολλοί πριν από εμένα.



GALA: Σου έχουν πει ότι μοιάζεις με τη Λορίνα Μακένιτ;
ΛΙΝΑ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ: Μου το έχουν ξαναπεί. Είναι το μεγάλο μου ίνδαλμα. Ετυχε τα χρώματά μας να είναι πολύ κοντά και η αλήθεια είναι ότι από εκείνη επηρεάστηκα για την κέλτικη άρπα. Την προτελευταία φορά που είχε έρθει στο Ηρώδειο, πριν από περίπου πέντε ή έξι χρόνια, είχε κάνει ένα καταπληκτικό πρόγραμμα που συνδύαζε τις παγκόσμιες μελωδίες με τις δικές της και είχε μαζί της και κάποιους Ελληνες μουσικούς που σύμπραξαν ως guest stars. Μου είχε αρέσει τόσο πολύ αυτό που είδα, που αποφάσισα ότι κι εγώ θα ήθελα να συνοδεύω τα τραγούδια μου με την άρπα.

G.: Αληθεύει ότι την πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή ήσουν 15 ετών;
Λ.Ρ.: Ναι. Είχα την τύχη να είμαι σε ένα σχολείο, το Δεύτερο Γυμνάσιο Βούλας, που έκανε πάρα πολλές συναυλίες και θεατρικά δρώμενα και αγκάλιαζε τους φιλότεχνους μαθητές. Οπότε το βάπτισμα του πυρός το πήρα στα 15 μου, με συναυλίες την άνοιξη στο σχολείο και το καλοκαίρι στο ανοιχτό θεατράκι στη Βούλα, πάνω στην Παραλιακή. Ηταν μια πολύ ωραία εμπειρία για εμάς τα παιδιά. Δημιουργήθηκε μάλιστα μια ομάδα, από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα, που εγώ τη λέω «αλυσίδα της αγάπης».

G.: Εκτός από σένα, υπάρχουν άλλοι από εκείνα τα χρόνια που να ασχολήθηκαν με το τραγούδι;
Λ.Ρ.: Εχω να σου πω, για παράδειγμα, ένα πολύ αγαπημένο παιδί του σχολείου που είχα τη χαρά να τον ακούσω να λέει τα πρώτα του τραγούδια όταν ήταν 12 χρόνων και τώρα είναι μεγάλος και τρανός τραγουδιστής: ο Γιώργος Περρής. Ηταν κι εκείνος μέλος αυτής της ομάδας και μάλιστα είχε ξεκινήσει να ασχολείται με τη μουσική από πολύ μικρός.

G.: Εχετε συνεργαστεί ποτέ;
Λ.Ρ.: Οχι, δεν έτυχε, αλλά ελπίζω να συμβεί κι αυτό κάποια στιγμή.

G.: Πότε κατάλαβες ότι έχεις ωραία φωνή;
Λ.Ρ.: Ισως από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια όταν οι συγγενείς και οι φίλοι μού ζητούσαν να τραγουδήσω. Κάπως έτσι κατάλαβα τότε ότι αυτό που αγαπώ και θέλω να το επικοινωνώ κάποιοι θέλουν να το ακούνε. Θα έλεγα ότι το τραγούδι υπήρχε από πάντα στη ζωή μου. Δεν έχω μνήμη να ζω χωρίς να τραγουδάω.

G.: Πότε ήταν όμως που αποφάσισες να ασχοληθείς επαγγελματικά;
Λ.Ρ.: Πολύ δύσκολα πήρα αυτή την απόφαση και σε μεγάλη ηλικία, γιατί για μένα το τραγούδι ήταν η μεγάλη μου αγάπη και δεν ήθελα να το μετατρέψω σε κάτι που θα με γεμίζει άγχος για τον βιοπορισμό. Επομένως το έκανα ως χόμπι για πολλά χρόνια, έχοντας κάνει κι άλλες σπουδές κι έχοντας ασκήσει κι άλλο επάγγελμα παράλληλα. Ημουν τοπογράφος μηχανικός και ήταν και κάτι που μου άρεσε, παρόλο που φαινομενικά ήταν εντελώς άσχετο με το τραγούδι. Αλλά θα σου πω το εξής: πολλοί που ασχολούνται με τη μουσική, εάν έχει τύχει να κάνουν σπουδές σε άλλο αντικείμενο, κατά 90% αυτό θα έχει σχέση με τα μαθηματικά. Η μουσική έχει πάρα πολλά μαθηματικά μέσα της.

G.: Εσύ γράφεις στίχους. Εχεις γράψει ποτέ και μουσική;
Λ.Ρ.: Εχω γράψει κάποιες μουσικές, αλλά προς το παρόν είναι στο συρτάρι μου, γιατί για μένα δεν είναι αυτοσκοπός να γράψω κάτι, είναι θέμα στιγμής και έμπνευσης. Στο πρώτο μου σινγκλ, για παράδειγμα, το «Κόκκινη Βροχή», ένιωσα την ανάγκη να γράψω στίχους στη μουσική που μου είχε στείλει ο αγαπημένος μου φίλος Αντώνης Καρατζίκης.

G.: Για να επιστρέψω στην προηγούμενη ερώτησή μου, ήταν σοκ για το περιβάλλον σου η απόφασή σου να ασχοληθείς επαγγελματικά με το τραγούδι;
Λ.Ρ.: Ναι, γιατί έκανα μια στροφή 180 μοιρών, όχι μόνο από επαγγελματική άποψη, αλλά και ως τρόπο ζωής και φιλοσοφία.

G.: Ποια είναι η φιλοσοφία σου;
Λ.Ρ.: Η φιλοσοφία μου είναι ότι τη ζωή πρέπει να τη φέρνουμε στα μέτρα μας. Θέλω να λέω ότι χαίρομαι για κάθε μέρα που περνάει, έχοντας δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ και ζώντας μέσα στη μουσική, που είναι και το επάγγελμά μου και το χόμπι μου και η διασκέδασή μου και η κοινωνικοποίησή μου.

G.: Ησουν πάντα εξωστρεφής;
Λ.Ρ.: Νομίζω πως ναι, αν και σε κάποια πράγματα παραμένω ντροπαλή. Πάνω στη σκηνή, όμως, νιώθω άνετα και ότι μπορώ να διαχειριστώ οτιδήποτε στραβό μπορεί να συμβεί - από προβλήματα στη μικροφωνική πριν ξεκινήσει το live μέχρι να μου βγει το παπούτσι ενώ τραγουδάω ή να πάθω σεντόνι, όπως λένε οι ηθοποιοί, και να ξεχάσω τους στίχους.

G.: Πώς το διαχειρίζεσαι λοιπόν;
Λ.Ρ.: Ψύχραιμα. Θυμάμαι μια φορά ενώ ερμήνευα ένα τραγούδι που το έχω χιλιοτραγουδήσει, είχα αφήσει το αναλόγιό μου με τους στίχους για να πάω προς τον κόσμο, να νιώσω πιο κοντά του, κι όπως πλησίασα τα σκαλάκια συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν ούτε μία λέξη. Γύρισα λοιπόν προς τους μουσικούς μου και τους είπα «συνεχίστε, εσείς αγόρια». (γέλια) Και έκανα μεταβολή, πήγα στο αναλόγιό μου και διάβασα τους στίχους για να συνεχίσω. Αυτή ήταν μια ενστικτώδης αντίδραση. Δεν σου κρύβω βέβαια ότι στα επόμενα live φρόντιζα να έχω πάντα όλα τα λόγια, για καλό και για κακό.

G.: Ποιο είναι συνήθως το ρεπερτόριό σου;
Λ.Ρ.: Πιο πολύ αγαπώ τα τραγούδια της Μεσογείου, από την Κάτω Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία (σ.σ.: έχει κυκλοφορήσει και έναν δίσκο με υπέροχες διασκευές γαλλικών τραγουδιών, το «Nouvelle Passion» το 2018), αλλά τραγουδώ και πολλά ελληνικά έντεχνα και τζαζ κομμάτια.

G.: Γιατί ασχολείσαι κατά βάση με διασκευές; Δεν σε ενδιαφέρει να έχεις περισσότερα δικά σου τραγούδια;
Λ.Ρ.: Με ενδιαφέρει και σκοπεύω να το κάνω, απλά είναι τόσα πολλά αυτά που μου αρέσουν και θέλω να διασκευάσω, οπότε προτιμώ να μη βομβαρδίζω τον κόσμο με πολλά τραγούδια, να του δίνω χρόνο να αναπνεύσει. Θέλω κι εγώ να κάνω τα πράγματα με πιο αργούς ρυθμούς. Σίγουρα όμως θα βγουν στο μέλλον και δικά μου πρωτότυπα τραγούδια.

G.: Ποιο είναι το επόμενο live σου;
Λ.Ρ.: Εχουμε ετοιμάσει ένα πολύ μυσταγωγικό project με την άρπα μου, πιάνο και κοντραμπάσο, στο «Concerto Cafe Artistic» στην Αθήνα στις 30 Μαΐου. Θα ταξιδέψουμε από την Ελλάδα στη Μεσόγειο, αυτή τη διαδρομή που αγαπώ πολύ, με ένα ρεπερτόριο ατμοσφαιρικό με ελληνικά παραδοσιακά και δικά μου τραγούδια και αγαπημένα πιο διεθνή ακούσματα.

G.: Είσαι πολύ αιθέρια και παραμυθένια ως εικόνα. Πρόκειται για ένα image που εναρμονίστηκε με την άρπα;
Λ.Ρ.: Η εικόνα μου προϋπήρχε της άρπας και ταίριαξε μαζί της. Θα έλεγα ότι η άρπα είναι ένα όργανο που διάλεξα και με διάλεξε. Ηρθε στη ζωή μου πολύ φυσικά, δεν χρειάστηκε να αλλάξω κάτι στο στυλ μου για να τη συναντήσω.

G.: Εχω την αίσθηση ότι σε βοηθάει και στη σκηνική παρουσία σου όμως.
Λ.Ρ.: Στη σκηνή έχω ανάγκη και να κάθομαι με την άρπα μου, να την αγκαλιάζω και να βυθίζομαι στη μαγεία της, αλλά και να σηκώνομαι για να τραγουδήσω κοντά στον κόσμο για να επικοινωνήσω μαζί του. Νομίζω ότι και ο κόσμος θέλει και τα δύο.

G.: Είσαι μητέρα δύο έφηβων αγοριών. Είναι περήφανοι για τη μανούλα;
Λ.Ρ.: Ετσι πιστεύω. Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι με έχουν παρακολουθήσει από την αρχή της πορείας μου, πώς ξεκίνησα από το μηδέν, αφήνοντας μια σταθερή δουλειά με καλά χρήματα. Πρόλαβαν να δουν την εποχή με τις ελάχιστες συναυλίες, τις οικονομικές δυσκολίες, αργότερα την απόφασή μου να ασχοληθώ με την άρπα και να μάθω να παίζω αυτό το όργανο. Αρχισαν να βλέπουν την εξέλιξη, τις εμφανίσεις μου να πληθαίνουν, τα οικονομικά μου να βελτιώνονται, το πρόγραμμά μου να γεμίζει τόσο που να μην προλαβαίνω... Ολα αυτά είναι ένα μάθημα ζωής, γιατί ό,τι και να πούμε στα παιδιά, αυτά βλέπουν τις πράξεις μας. Σε εμένα είδαν ότι αποφάσισα να αλλάξω τη ζωή μου για να κάνω αυτό που αγαπώ ◆