Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στον Δανίκα: «Ένας ηθοποιός μπορεί να είναι εξαιρετικός, αλλά ταυτόχρονα άθλιος άνθρωπος»

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης λοιπόν. Με αφορμή μια ταινιάρα που εξέρχεται στις 23 Απριλίου με τίτλο «I was a Stranger» (Ημουν ένας ξένος), μιας ξένη παραγωγή με σκηνοθέτη τον Αμερικανό Μπραντ Αντερσεν. Σπουδαία περίπτωση παραγωγού, σκηνοθέτη και ακτιβιστή. Μια ιστορία όπως ο Γολγοθάς αθώων θυμάτων του καθεστώτος του Ασαντ στη Συρία. Τρία τα βασικά πρόσωπα. Μια γιατρός, ένας φαντάρος και ο Ελληνας καπετάνιος του Λιμενικού. Αυτόν υποδύεται ο Μαρκουλάκης. Και η περίπτωσή του αναφέρεται στον μακαρίτη παρασημοφορημένο Κυριάκο Παπαδόπουλο.

Από εκεί και πέρα η κουβέντα ξέφυγε. Είπαμε πολλά. Ανάμεσα στα τόσα ο αυτοπροσδιορισμός του «είμαι άθεος χριστιανός ορθόδοξος». Καθώς και ότι υπήρξε ερωτευμένος μέχρι θανάτου, στα πατώματα. Οτι το σώμα είναι μια μηχανή επιθυμίας και ηδονής. Και -το καλύτερο- ότι ένας ηθοποιός μπορεί να είναι εξαιρετικός και ταυτόχρονα άθλιος άνθρωπος.

Ολη την ώρα που ανταλλάσσαμε απόψεις είχα την αίσθηση ότι ξέφευγε, γλιστρούσε. Οτι ακόμα και σε μια συζήτηση πάνω του και μέσα του κυριαρχεί η διπλή «ταυτότητα». Κάτι σαν Μεφιστοφελής. Εκείνος διαρκώς να επιμένει «μα σου λέω αυτό που πιστεύω. Δεν κρύβομαι». Εγώ, όμως, να αμφιβάλλω. Διάολε, έλεγα μέσα μου. Ο Κωνσταντίνος ως πιστός και αφοσιωμένος υπηρέτης της τέχνης της υποκριτικής, διαρκώς παίζει τον ρόλο του. Αραγε ποιος να είναι;

Μπορεί να πέφτω έξω. Σας τον παραδίδω. Οι σκηνοθεσίες του υποδειγματικές. Το ίδιο και οι ερμηνείες του. Οταν τον δείτε ως καπετάνιο του Λιμενικού θα με θυμηθείτε. Το πρόσωπό του ένα τραβηγμένο ζωντανό εκμαγείο. Ισως η καλύτερη στιγμή του. Στο σνεμά. Και το όνειρό του, να αρπάξει τη μηχανή, τώρα στα 56, και να αρχίζει ταινίες να σκηνοθετεί. «Κάπως έτσι δεν άρχισε και ο Κλιντ Ιστγουντ;», μου είπε!

Σκηνή 1η: Ο ρόλος για τον Μάλκοβιτς

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ: Πώς τα προλαβαίνεις όλα, βρε συ Κωνσταντίνε;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ: Δεν κάνω πάρα πολλά μαζί

Δ.Δ.: Πάρα πολλά κάνεις. Σινεμά, θέατρο, τηλεόραση, σκηνοθεσία, παίζεις, τα πάντα κάνεις. Μήπως κάνεις και ραδιόφωνο;

Κ.Μ.: Ραδιόφωνο δεν κάνω, όπως επίσης δεν κάνω και θέατρο σκιών… Το φαγητό σερβίρεται μερικές φορές ταυτοχρόνως, παρ’ όλα αυτά φτιάχνεται σε διαφορετικά διαστήματα. Δηλαδή «Ο γιατρός» ήταν έναν χρόνο πριν, «Ο δικαστής» γυρίστηκε τώρα. Οταν τελείωσε «Ο δικαστής» άρχισα την προετοιμασία των θεατρικών και η ταινία για την οποία μιλάμε γυρίστηκε το καλοκαίρι του 2022.

Δ.Δ.: Ποια θεατρικά κάνεις τώρα;

Κ.Μ.: Ετοιμάζω για τον χειμώνα διάφορα, μεταξύ των οποίων το «Εγκλημα στον Νείλο» και οι «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας».

Δ.Δ.: «Εγκλημα στο Νείλο», Αγκαθα Κρίστι, έτσι; Είναι μια ερωτική ιστορία αυτή.

Κ.Μ.: Ερωτικό τρίγωνο, βέβαια.

Δ.Δ.: Τόνισε το ερωτικό στοιχείο ο Κένεθ Μπράνα που το γύρισε πρόσφατα. Λοιπόν, το «I was a stranger» (Ημουν ξένος), γυρίστηκε από έναν Αμερικανό.

Κ.Μ.: Γυρίστηκε από έναν Αμερικανό με τον οποίο γίναμε πολύ φίλοι. Τον γνώρισα λόγω της ταινίας, τον ρόλο τον πήρα μέσω ακρόασης που έκανα σε agency. Και έχει ενδιαφέρον ότι πριν από μένα για τον ρόλο αυτόν είχε πάει και είχε δει στον πύργο του στη Γαλλία τον Τζον Μάλκοβιτς.

Δ.Δ.: Τι είπες τώρα…

Κ.Μ.: Τον Μπραντ (σ.σ.: Αντερσεν) τον γνώρισα μέσω της ταινίας, γίναμε πολύ φίλοι και κάνουμε και διακοπές μαζί τα καλοκαίρια. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ανθρώπου. Μεταξύ άλλων, και ακτιβιστής. Είναι παραγωγός αμερικάνικων ταινιών, mainstream, στο Χόλιγουντ με τον Τομ Κρουζ και άλλους. Είχε βαθιά προσωπική ανάμειξη με το ζήτημα των προσφύγων, ειδικά την περίοδο της κρίσης στη Συρία. Εχει πάει πολλές φορές στη Συρία και στα κράτη της Μέσης Ανατολής, ενώ πολλές φορές είχε έρθει στην Ελλάδα, στα νησιά μας. Χωρίς να κάνει πολιτική.

Δ.Δ.: Είναι πολιτικό φιλμ;

Κ.Μ.: Ναι, αλλά είναι πολιτικό με έναν τρόπο που για μένα είναι πιο ουσιαστικός. Δεν έχει μια θέση συγκεκριμένη, αλλά έχει μια θέση υπέρ του ανθρώπου.

Δ.Δ.: Είναι ουμανιστική ταινία, αλληλεγγύης. Εγώ καθηλώθηκα που την είδα, σπάνια μου συμβαίνει αυτό. Είναι φοβερή ιστορία και την αφηγείται με πολύ βιωματικό τρόπο, σαν να τη ζει.

Κ.Μ.: Κι είναι πολύ ενδιαφέρον ότι ο άνθρωπος αυτός ήθελε να πει την ιστορία, κάτι που μερικές φορές στην τέχνη το ξεχνάμε. Δηλαδή στο θέατρο και στο σινεμά, επειδή θέλουμε οι σκηνοθέτες ή οι όποιοι δημιουργοί να αφήσουμε μια σφραγίδα, πολλές φορές ασχολούμαστε με τη φόρμα και όχι με αυτό που θέλουμε να πούμε.

Δ.Δ.: Εδώ όμως υπάρχει διαλεκτική σχέση φόρμας και περιεχομένου, δηλαδή το περιεχόμενο οδηγεί τη φόρμα.

Κ.Μ.: Ακριβώς. Ηθελε πολύ να πει την ιστορία, γι’ αυτό δεν έχουμε μια ταινία arthouse, έχουμε μια ταινία της οποίας η αφήγηση είναι στρωτή, κανονική.

Δ.Δ.: Και είναι ένας Γολγοθάς αυτή η ιστορία, μια και μιλάμε τέτοιες μέρες. Οι πρόσφυγες που σηκώνουν τον σταυρό τους.

Κ.Μ.: Βέβαια. Αυτό που κάνει η ταινία και το οποίο είναι η επιθυμία και του ίδιου του Μπραντ, αλλά και δική μου, καθώς τη φτιάχναμε, είναι ένα πράγμα σχετικά απλό: να μπορούμε οι άνθρωποι που βρισκόμαστε σε καλύτερη θέση, όπως εσύ κι εγώ, που ζούμε στις δυτικές κοινωνίες, άσχετα από την πολιτική μας τοποθέτηση, να μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει ανθρώπινη ιστορία.

Σκηνή 2η:  Ο ήρωας λιμενικός

Ποιος είναι ο τρόπος επίλυσης του Προσφυγικού; Να τους πυροβολούμε; Η Καρυστιανού τούς χαρακτήρισε «εισβολείς».

Κ.Μ.: Δεν θα μιλήσω για την Καρυστιανού, δεν ασχολούμαι. Ακου φίλε, έχω κάνει το εξής, το οποίο με έχει γιατρέψει. Από την αρχή της χρονιάς δεν διαβάζω ειδήσεις και social media, τα έχω κόψει. Διαβάζω τα βιβλία μου, διαβάζω πράγματα τα οποία έχουν μια ουσία.

Δ.Δ.: Με την πραγματικότητα επικοινωνείς όμως.

Κ.Μ.: Αν υπάρχει κάτι σημαντικό, θα μου το πουν οι φίλοι μου.

Δ.Δ.: Α, έτσι θα το ακούσεις.

Κ.Μ.: Ναι, γι’ αυτή την περίοδο. Ακριβώς για να κρατήσω μια απόσταση. Λοιπόν, τι κάνει η ταινία; Παίρνει μια γυναίκα που είναι γιατρός, χειρούργος στη Συρία, και τη μεταφέρει στο Σικάγο, όπου τη βλέπουμε στην αρχή της ταινίας και νομίζουμε ότι και εκεί στο Σικάγο είναι χειρούργος. Αυτό που κάνει η ταινία είναι ότι βοηθάει εμάς τους Δυτικούς να μπορούμε αυτούς τους ανθρώπους να τους δούμε. Να ξέρουμε ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που βλέπουμε στο δρόμο υπάρχει μια ιστορία συγκεκριμένη, υπάρχει ένας άνθρωπος που αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα του για λόγους πολύ συχνά πολύ σημαντικούς, υπάρχει κάτι στο οποίο πρέπει να γυρίσουμε την ματιά μας.

Δ.Δ.: Μα, τους πυροβολούσαν. Οι ενωτικοί…

Κ.Μ.: Γι’ αυτό σου λέω, δεν γίνεται να μην εμπλακεί το ιδεολογικό κομμάτι, γιατί εδώ μιλάμε για τον πόλεμο στη Συρία. Ο Μπραντ στο προηγούμενο καθεστώς της Συρίας, δεν ήταν καλοδεχούμενος.

Δ.Δ.: Με τον Ασαντ, λες.

Κ.Μ.: Ναι, γιατί ζωγραφίζει πάρα πολύ αρνητικά το καθεστώς του Ασαντ μέσα στην ταινία. Η «κακή πλευρά» είναι η πλευρά του Ασαντ.

Δ.Δ.: Τους πυροβολούν, τους καθαρίζουν.

Κ.Μ.: Ακριβώς. Απλώς, ένας Ευρωπαίος που δεν γνωρίζει, μπορεί να πει «όχι δεν τους θέλουμε, μας παίρνουν τις δουλειές, μας κλέβουν, μας κάνουν, μας δείχνουν. Να μείνουν στις χώρες τους». Αυτό λοιπόν που πρέπει να μπορεί να κάνει κανείς είναι να δει τον άνθρωπο πίσω από μια ιστορία. Και βλέποντας την ταινία δεν γίνεται να μη δεις τους ανθρώπους, δεν γίνεται να μη σε νοιάζει.

Δ.Δ.: Γι’ αυτό είπα ότι είναι ένας Γολγοθάς.

Κ.Μ.: Φυσικά είναι Γολγοθάς. Και μάλιστα, να σου πω την αλήθεια, δεν είναι πρόβλημα το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι επιλύσιμο με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί θα μεγαλώνει συνέχεια, θα βρίσκει κάθε φορά άλλες αιτίες κι άλλες ρίζες. Ας πούμε, θα υπάρχουν αργότερα και πολύ πιο έντονα οι κλιματικοί πρόσφυγες. Είναι μέσα στην ανθρώπινη κατάσταση και στην ανθρώπινη φύση η μετακίνηση έτσι κι αλλιώς.

Δ.Δ.: Μα τα προσφυγικά ρεύματα είναι από την αρχαιότητα, ασταμάτητα.

Κ.Μ.: Αυτό που προσπαθεί, λοιπόν, να κάνει η ταινία είναι να δώσει την προσοχή της σε αυτούς τους ανθρώπους και στο πώς θα τους κοιτάξουμε εμείς. Τώρα ως προς τους Ελληνες - γιατί έχει μια ελληνική πλευρά.

Δ.Δ.: Ναι, τη δική σου πλευρά. Εσύ υποδύεσαι κάποιον, ο οποίος παρασημοφορήθηκε.

Κ.Μ.: Αυτός ο άνθρωπος, που δεν ζει πια, λεγόταν Κυριάκος Παπαδόπουλος. Είχε πάρει παράσημο από την Προεδρία της Δημοκρατίας ήταν ένας λιμενικός από τη Λέσβο, ο οποίος έκανε πολύ σημαντικό έργο. Εσωζε τους ανθρώπους κατά χιλιάδες. Εγινε και μια ταινία ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν, το «4.1 Miles» που έφτασε μέχρι τις υποψηφιότητες για τα Οσκαρ μικρού μήκους. Δεν υποδύομαι αυτόν, παίζω έναν λιμενικό βασισμένο σε αυτόν. Η έμπνευση του Μπραντ ήταν αυτός ο άνθρωπος, ο ήρωας. Ενας άνθρωπος ο οποίος με αυταπάρνηση, μαζί με το πλήρωμά του έσωζε ανθρώπους από τη θάλασσα. Το πολύ ενδιαφέρον με αυτόν, το οποίο φαίνεται και στο «4.1 Miles» και προσπάθησα εγώ να κάνω με την ερμηνεία μου, είναι ότι δεν το έκανε με ηρωισμό, το έκανε με γνώση της ανθρώπινης διάστασης και με γνώση του ότι η μοίρα τον έριξε να βρίσκεται σε αυτό το σημείο ανάμεσα σε ανθρώπους πραγματικούς και στον θάνατο. Υπήρχε μια γαλήνη στον τρόπο που το έκανε, μια ηρεμία, κι αυτό ήταν που προσπάθησα κι εγώ να ερμηνεύσω: τον αντι-ηρωικό ήρωα, τον άνθρωπο ο οποίος πραγματικά βασανίζεται από το σημείο στο οποίο τον έχει πετάξει η μοίρα, αλλά ταυτόχρονα σηκώνει το βάρος της αποστολής του. Οχι σαν να είναι ο Μπρους Γουίλις σε χολιγουντιανή ταινία, αλλά ως άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει τη θέση του.

Δ.Δ.: Περιττό να πω ότι είναι συγκλονιστική η ερμηνεία σου, η καλύτερη που έχω δει από εσένα. Το πρόσωπό σου είναι ένα ζωντανό εκμαγείο. Λιτή, στο στυλ της ταινίας.

Κ.Μ.: Ξέρεις τι σκεφτόμουν; Τα ζώα εργασίας. Το βόδι που το ζεύγουμε, το γαϊδουράκι. Τα ζώα τα οποία σηκώνουν το βάρος της εργασίας και ταυτοχρόνως υπάρχει στα πρόσωπά τους μια πολύ μεγάλη ηρεμία, μια γαλήνη. Μια άφεση στο έργο που πρέπει να πραγματοποιηθεί και μια εσωτερικότητα. Αυτό προσπάθησα να φτιάξω μέσα στην ταινία.

Δ.Δ.: Ετσι παίζει και η κοπέλα, φοβερή κι αυτή.

Κ.Μ.: Είναι Λιβανέζα. Ζει στην Αμερική, όμως. Ο στρατιώτης είναι Σύρια.

Σκηνή 3η: Βυθισμένος στη πισίνα

Τα γυρίσματα;

Κ.Μ.: Τα γυρίσματα γίνανε στην Τουρκία, σ’ ένα παραλιακό ξενοδοχείο που είχε μπροστά μια τεράστια μαρίνα σαν των Κουφονησιών, όλη κλεισμένη για εμάς. Στα νοτιοδυτικά παράλια, δύο ώρες από τη Σμύρνη, σχεδόν απέναντι από το Καστελόριζο. Υποτίθεται ότι είναι κάποιο νησί ελληνικό που ποτέ δεν ονοματίζεται. Το μπάτζετ ήταν χαμηλό, 5 εκατ. μόνο.

Δ.Δ.: Τόσο κάνει μια σκηνή με τον Τομ Κρουζ στο Χόλιγουντ.

Κ.Μ.: Οι άνθρωποι λοιπόν είχανε στήσει τους γερανούς, τα τρέιλέρ τους, τα πάντα, για να γυρίσουν όλες τις ταινίες δράσης με τις βάρκες. Ηταν όλα ελεγχόμενα, βροχή από ψηλά, άνεμος, όλα. To cast and crew ήταν από πολλές χώρες -Αμερικάνοι, Λιβανέζοι, Ιορδανοί, Τούρκοι, Ελληνες, Γάλλοι- υπήρχαν και πάρα πολλοί βοηθητικοί ηθοποιοί για να γεμίσουν τις βάρκες. Ανθρωποι που ήταν όντως πρόσφυγες και είχαν βρεθεί στα παράλια της Τουρκίας. Πριν λοιπόν από κάθε μέρα γυρίσματος, σε μια «τελετή», μαζεύονταν όλοι του cast & crew κι ένας από αυτούς που υπήρξαν πρόσφυγες σηκωνόταν και έλεγε στην ομήγυρη την προσωπική του ιστορία. Για να μας βάλει στο κλίμα και για να θυμόμαστε πάντα ότι αυτό που κάνουμε είναι το depiction, το καθρέφτισμα πραγματικών ανθρώπων.

Δ.Δ.: Πες μου για τη σκηνή σου με την κατάδυση. Εκεί υπάρχει ΑΙ;

Κ.Μ.: Δεν υπάρχει καθόλου ΑΙ. Υπήρχε μια σκηνή, 30 δευτερόλεπτα μέσα στην ταινία, ενός εφιάλτη που έχει ο χαρακτήρας μου. Ψάχνει να βρει ένα αγοράκι στον βυθό και δεν μπορεί. Για να γίνει αυτή η σκηνή είχαν πάει στο Πανεπιστήμιο της Σμύρνης, δύο ώρες απόσταση, είχαν κλείσει ολόκληρη την ολυμπιακών διαστάσεων πισίνα του πανεπιστημίου με μαύρο βελούδο για να είναι κατάμαυρη, σαν θάλασσα. Είχαν πετάξει μέσα στην πισίνα φουσκωτά, γερανούς, της Παναγιάς τα μάτια, είχανε πέντε δύτες με κάμερες και πέντε Τούρκους κασκαντέρ. Αυτή η low budget παραγωγή.

Δ.Δ.: Εσύ βούτηξες μέσα;

Κ.Μ.: Εγώ είχα να κάνω ένα πέρασμα. Θα σου πω τι συνέβη γιατί έχει λίγη πλάκα. Ξεκινάει το γύρισμα αργά, στο τέλος της ημέρας. Νερά, ιστορίες και ο Τούρκος κασκαντέρ που είχε αναλάβει να με ντουμπλάρει, δεν μπορούσε να το κάνει. Ηταν ο δύτης με την κάμερα κάτω βαθιά μέσα στην πισίνα, αυτός έπρεπε να περάσει από πάνω του με έναν συγκεκριμένο τρόπο και δεν μπορούσε να το κάνει, δεν του ’βγαινε. Και εν τω μεταξύ ξημέρωνε και λέω στον Μπραντ «έχω δίπλωμα PADI (σ.σ.: ελεύθερης κατάδυσης), άσε με να το κάνω εγώ, θα χάσουμε το σκοτάδι». Και μου βάζουν τα βαρίδια και με βυθίζουν.

Δ.Δ.: Αέρα δεν έπαιρνες;

Κ.Μ.: Επαιρνα πριν από το πλάνο. Για τη διάρκεια του πλάνου δεν είχα καθόλου αέρα, ήμουν βυθισμένος με βάρος στον βυθό της πισίνας.

Δ.Δ.: Πόση ώρα;

Κ.Μ.: Κράτησε ώρα γιατί διέσχισα την πισίνα. Είχε δύο κάμερες, η μία ήταν για κοντινό πλάνο και πέρασα πολύ κοντά της. Και βγαίνω και ήταν έξω ο διευθυντής Φωτογραφίας Τζόναθαν Σέλα, που έχει κάνει πολλές ταινίες δράσης στο Χόλιγουντ και ήταν πολύ εντυπωσιασμένος. Και μου λέει ο Μπραντ, που έχει δουλέψει και με τον Τομ Κρουζ, «να σου πω κάτι; Μόνο ο Τομ Κρουζ και εσύ κάνετε τα δικά σας stunts οι ίδιοι». Το διασκέδασα πολύ αυτό όπως το καταλαβαίνεις.

Σκηνή 4η: Οι πολυτεχνίτες

Δ.Δ.: Το παιδάκι ήταν κούκλα βέβαια.

Κ.Μ.: Ναι. Σε κάποια στιγμή υπήρχε και ένα αληθινό παιδάκι που δεν κινδύνευε, ήταν στην επιφάνεια».

Δ.Δ.: Εγώ νόμιζα ότι ήταν ΑΙ.

Κ.Μ.: Δεν ήταν ΑΙ, ήταν hardcore γύρισμα, πολύ ωραίο. Χάρηκα πολύ γιατί ήμουνα σε μια ξένη παραγωγή, άρα σκληρού γυρίσματος, 12ωρου, 14ωρου. Και ως Ελληνας -εγώ ή ο Θάνος Τοκάκης που παίζει τον βοηθό του Λιμενικού ή η Αγγελική Παπούλια που κάνει τη γυναίκα μου- αισθάνθηκα ότι κατέχουμε πάρα πολύ καλά τη γλώσσα του σινεμά ως ηθοποιοί. Δηλαδή δεν έζησα τίποτα διαφορετικό από αυτό που θα ζούσα σε ένα ελληνικό γύρισμα. Απλώς μπόρεσα να δω ένα γύρισμα υψηλών για τα ελληνικά δεδομένα προδιαγραφών. Ο διευθυντής Φωτογραφίας εντυπωσιάστηκε από το πώς κρατούσα το φως στο αριστερό μου μάτι την ώρα που οδηγούσα το σκάφος του Λιμενικού μέσα στη θάλασσα. Μου λέει «τι κάνεις;». Του λέω «τίποτα, κρατάω τον ήλιο εδώ». Μου λέει «το ξέρεις ότι δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό Αμερικάνοι ηθοποιοί;». Του λέω «έλα, ρε Τζόναθαν, οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να το κάνουν αυτό;». «Οχι», μου λέει, «γιατί δεν θα ασχολιόντουσαν». Είμαστε αναγκαστικά και λίγο πολυτεχνίτες, συμμετέχουμε, μαθαίνουμε, ξέρουμε τους φακούς, ξέρουμε τις θέσεις, ξέρουμε τις αποστάσεις, ξέρουμε πού πέφτει το φως. Οι ηθοποιοί που μας αρέσει το σινεμά και κάνουμε χρόνια καταλαβαίνουμε τη γλώσσα. Στο σινεμά, περισσότερο από το θέατρο, ο ηθοποιός εντάσσεται σε ένα σύνολο για να παραγάγει ένα αποτέλεσμα και άρα είναι εργαλείο γυρίσματος. Είναι ειδικότητα, με τον τρόπο που είναι ειδικότητα ο gaffer ας πούμε ή ο ηλεκτρολόγος. Πρέπει να ξέρεις καλά τη δουλειά, δεν φτάνει να παίζεις. Κάποιοι ηθοποιοί διαφωνούν, θέλουν μόνο να παίζουν. Σου λένε «βάλε την κάμερά σου, βάλε τα φώτα σου, μην με απασχολείς με τα τεχνικά». Εμένα μου αρέσει, θέλω να με απασχολήσεις με τα τεχνικά.

Δ.Δ.: Δηλαδή θα μπορούσε κάνεις καριέρα στο Χόλιγουντ, θες να μου πεις;

Κ.Μ.: Δεν σου λέω αυτό, σου λέω ότι ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε οι Ελληνες στις ταινίες δεν διαφέρει σε τίποτα από τον τρόπο που στέκονται οι υπόλοιποι συνάδελφοί μας στον κόσμο. Και αυτό ήταν ωραίο να το βλέπεις.

Δ.Δ.: Οχι όλοι όμως.

Κ.Μ.: Μην ξεχνάς ότι από αυτούς που βλέπουμε σε αμερικάνικες και ευρωπαϊκές ταινίες, το αφρόγαλα διαλέγουμε. Παίρνουμε και βλέπουμε τους καλύτερους, τους 50 καλύτερους Αμερικανούς, τους 50 καλύτερους Ευρωπαίους. Είμαστε πάρα πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι στην Ελλάδα, κατά τη γνώμη μου, σε όλα τα πόστα. Πολύ συχνά μας λείπει η τεχνογνωσία, μας λείπει πολύ συχνά η προετοιμασία, αρκετή προετοιμασία, αλλά δεν μας λείπει το ταλέντο. Δεν έχουμε φοβερούς διευθυντές Φωτογραφίας;

Δ.Δ.: Οι οποίοι διευθυντές Φωτογραφίας κάνουν καριέρα στο εξωτερικό κιόλας.

Κ.Μ.: Ηθοποιοί πολύ λιγότεροι γιατί είναι πολύ δυσκολότερο να ξεπεράσεις το σύνορο της γλώσσας.

Δ.Δ.: Ναι, αλλά μην ξεχνάς ότι στο Χόλιγουντ παίζουν πολλοί Σουηδοί, Νορβηγοί, αλλά δεν παίζουν Ελληνες.

Κ.Μ.: Η διαφορά είναι ότι οι Δανοί έχουν ένα σινεμά που έχει έναν δυναμισμό. Και ο μπαμπάς Σκάρσγκαρντ και ο γιος ξεκινήσανε και τώρα επιστρέφουν σε δανέζικο σινεμά. Το δανέζικο σινεμά, όμως, είναι παγκόσμιο. Μακάρι να συνεχίσει να προχωράει έτσι καλά και το ελληνικό σινεμά.

Δ.Δ.: Ποια είναι η γνώμη σου για τον Λάνθιμο;

Κ.Μ.: Εμένα μου αρέσουν πολύ οι ταινίες του. Οχι όλες το ίδιο. Αλλά μ’ αρέσει ο κόσμος του. Το «Bugonia» σας πούμε, σε άλλους φίλους μου δεν λειτούργησε.

Δ.Δ.: Εμένα δεν μου άρεσε καθόλου, ήταν μια μεγαλειώδης μπαρούφα.

Κ.Μ.: Εγώ βρίσκω ότι είναι πάρα πολύ ειρωνικό, πολύ έξυπνο και έχει ένα φανταστικό φινάλε.

Δ.Δ.: Υπάρχουν ταινίες που δεν είναι καλά σκηνοθετημένες αλλά έχουν φοβερές ερμηνείες. Ας πούμε μπορείς να δεις μια μέτρια ταινία με τη Μέριλ Στριπ, αλλά αυτή είναι εξαιρετική.

Κ.Μ.: Ενας καλός ηθοποιός σχεδόν πάντα θα λάμπει, αλλά δεν με ενδιαφέρει. Εγώ καταλαβαίνω τα έργα τέχνης ολόκληρα, όταν είμαι θεατής. Στα επιμέρους, μπορείς να πεις «ναι, έπαιζε πολύ καλά ο τάδε ηθοποιός, λιγότερο καλά ο άλλος, ωραία φωτογραφία, το σενάριο λίγο μέτριο», αυτό είναι η κριτική ας πούμε. Ωστόσο το έργο τέχνης φτιάχνεται για να το «φας» όλο μαζί. Και, κυρίως, να μπορέσει να σε διαπεράσει κάτι που θέλει να σου πει. Ακόμα και να μην το ξέρει ο σκηνοθέτης, κάτι θέλει να σου πει. Μπορεί να μην είναι ένα ηθικό δίδαγμα, αλλά σου δίνει μια ματιά του κόσμου, οπωσδήποτε. Βλέπεις το «Sirat», θα σου δώσει μια ματιά του κόσμου.

Δ.Δ.: Αριστούργημα. Δεν θα μπορούσε να το κάνει Ελληνας αυτό.

Κ.Μ.: Δεν μπορώ να σου πω ναι ή όχι. Πιστεύω, πάντως, ότι ως σινεμά πηγαίνουμε -και θα πηγαίνουμε- καλύτερα. Νομίζω ότι σιγά-σιγά σπάμε και μια σειρά από εγκλωβισμούς που είχαμε στο παρελθόν.

Σκηνή 5η: Ο Τραμπ και ο Κλιντ Ιστγουντ

Δ.Δ.: Για πες μου για το θέατρο τώρα.

Κ.Μ.: Το σινεμά με ενδιαφέρει πάρα πολύ, θέλω να με παίρνουν περισσότερο.

Δ.Δ.: Εχεις κάνει αρκετές ταινίες.

Κ.Μ.: Πολύ λίγες, πάρα πολύ λίγες. Δουλεύω 35 χρόνια.

Δ.Δ.: Εχεις μετανιώσει για κάποια ταινία σου; Να πεις «γιατί την έκανα αυτή τη μαλακία;»;

Κ.Μ.: Δεν υπάρχουν ταινίες τις οποίες δεν θα είχα κάνει. Με την έννοια ότι δεν έκανα κάποια «φλόπα» τρομερή.

Δ.Δ.: Μα όλες οι ταινίες αξίζουν;

Κ.Μ.: Οχι. Αλλά δεν κάνεις μόνο πράγματα που αξίζουν. Κάνεις πράγματα ελπίζοντας ότι μπορεί να έχουν μια αξία. Δεν θα έλεγα σε μια ταινία μου «όχ». Δεν έχω κάποια ταινία βάρος στη συνείδησή μου.

Δ.Δ.: Την προσπερνάς.

Κ.Μ.: Πολλά πράγματα που έχω κάνει τα προσπερνάω, αλλά δεν τα έχω βάρος. Κάνεις το καλύτερο που μπορείς.

Δ.Δ.: Οταν σου κάνουν προτάσεις, δεν διαλέγεις;

Κ.Μ.: Στις ταινίες, όχι. Στο θέατρο, ναι. Εχω κάνει άπειρο θέατρο και πάρα πολύ λίγες ταινίες.

Δ.Δ.: Οχι λίγες, έχεις κάνει καμιά δεκαπενταριά ταινίες.

Κ.Μ.: Στα 35 χρόνια, είναι ελάχιστες. Ενδιαφέρουσα ταινία ήταν αυτή που είχα κάνει αμέσως πριν από αυτήν εδώ, που λεγόταν «Πολιορκία στην Οδό Λιπέρτη». Κυπριακή ταινία με έναν τύπο ο οποίος ταμπουρώνεται στο σπίτι του στην Πράσινη Γραμμή στη Λευκωσία. Με στενοχωρεί πάρα πολύ αυτό με τις ταινίες. Γιατί στο θέατρο, είτε στη Στέγη είτε κάνεις στο Παλλάς είτε στη Β’ σκηνή του τάδε θεάτρου μπορείς να βρεις το κοινό σου, υπάρχει κόσμος που θα σε δει. Στο σινεμά -το βλέπω κι από φίλους σκηνοθέτες- κινδυνεύεις να κάνεις μια ταινία και να μην τη δει κανείς. Βγαίνει σε μια αίθουσα, τη βλέπουν 1.000 φίλοι σου και τελείωσε. Και αυτή είναι η ζωή της. Μερικές φορές αναρωτιέμαι -επειδή θα με ενδιέφερε πολύ να πω μια ιστορία με κάμερα- τι να έκανα; Μήπως αντί για ταινία θα πρέπει να έκανα μια μίνι σειρά στην τηλεόραση; Να σε ρωτήσω κάτι; Αν ο Σαίξπηρ ζούσε σήμερα, τι δουλειά θα έκανε;

Δ.Δ.: Σίριαλ θα έκανε.

Κ.Μ.: Ναι, σειρές θα έκανε. Αρα τι να πούμε; Οτι το σινεμά πεθαίνει;

Δ.Δ.: Σημασία έχει το αποτέλεσμα, δεν έχει αν είναι ταινία ή σειρά ή θέατρο.

Κ.Μ.: Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Θα έκανες, ας πούμε, μια ταινία;

Δ.Δ.:Εγώ αν ήμουν ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης θα έκανα ταινία, απορώ πως δεν έχεις σκηνοθετήσει ακόμα ταινία.

Κ.Μ.: Ξέρεις τι λέει ο Αμλετ; «Η συνείδηση μας κάνει όλους δειλούς». Θα έρθει η ώρα όμως. Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά; Τον Κλιντ Ιστγουντ, γιατί είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση καλλιτέχνη.

Δ.Δ.: Τρομερή περίπτωση. Είναι δεξιός και κάνει αριστερές ταινίες.

Κ.Μ.: Είναι old school Reppublican, αυτοί είναι σοβαροί, δεν είναι tραμπικοί.

Δ.Δ.: Για τον Τραμπ τι γνώμη έχεις.

Κ.Μ.: Τι γνώμη να έχω, ρε Δημήτρη; Περιμένω πώς και πώς τι θα γίνει σήμερα (σ.σ.: 7/4) στις 3 η ώρα, που λήγει αυτό το περίφημο τελεσίγραφο. Νομίζω ότι αυτή τη φορά δεν υπάρχει στήριξη από πουθενά. Νιώθει ο περισσότερος κόσμος ότι ο πόλεμος αυτός ήταν αποφευκταίος. Και ότι όλα τα δεινά που θα φέρει θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Αυτό από μόνο του με οδηγεί και σε τελικό συμπέρασμα για τον τύπο αυτόν.

Δ.Δ.: Οτι;

Κ.Μ.: Δεν το πιστεύω όλο αυτό, είναι σαν να βλέπεις έργο. Σαν να βλέπεις τον κακό του Τζέιμς Μποντ, καταλαβαίνεις; Και το τρομερό είναι ότι όπως το παραμύθι «O βασιλιάς είναι γυμνός», υπάρχουν πάντα άνθρωποι που είναι έτοιμοι να γλείψουν τον βασιλιά μέχρι εκεί που δεν πάει. Και αναρωτιέμαι πότε θα πεταχτεί το παιδί που θα πει την αλήθεια και θα φανερωθεί η γύμνια.

Δ.Δ.: Στην Αμερική, εννοείς.

Κ.Μ.: Και παγκοσμίως. Γιατί το πρόβλημά μας είναι πως οτιδήποτε συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Αμερική επηρεάζει τον παγκόσμιο χάρτη. Για τον Κλιντ που σου έλεγα, είναι μια περίπτωση ενός ανθρώπου ο οποίος έγινε ηθοποιός -καλός, δεν ήταν ο Ντε Νίρο, αλλά ήταν καλός ηθοποιός ωραίων εμπορικών ταινιών- και μετά τα 50-55 άρχισε να φτιάχνει πράγματα δικά του, φανταστικά. Με κορυφαίο για μένα το «Mystic River». Και είναι 95.

Σκηνή 6η: Τρομακτική πολυπλοκότητα

Δ.Δ.: Εσύ είσαι 55 τώρα.

Κ.Μ.:Είμαι 56.

Δ.Δ.: Ωρα λοιπόν να πάρεις το όπλο σου κι εσύ.

Κ.Μ.: Οχι το όπλο, αλλά μπορεί να πάρω κάποια στιγμή την κάμερα. Και είμαι σε μια καλλιτεχνική δραστηριότητα, όπως οι συγγραφείς, που τα χρόνια λειτουργούν υπέρ της. Ευτυχώς, γιατί αν ήμουν τραγουδιστής ή χορευτής, κάτι τέτοιο, τα χρόνια θα λειτουργούσαν εναντίον. Στους ηθοποιούς, στους σκηνοθέτες, στους συγγραφείς, στους σεναριογράφους, τα χρόνια λειτουργούν υπέρ.

Δ.Δ.: Οπότε είσαι έτοιμος τώρα να βουτήξεις στα βαθιά νερά.

Κ.Μ.: Εχω τη διάθεση. Κι επίσης έχω σκοπό να παρατείνω τη ζωή μου στον πλανήτη, ελπίζω για πάρα πολλά χρόνια, ούτως ώστε να μπορέσω να πω ιστορίες με τον τρόπο που θα ’θελα.

Δ.Δ.: Αισθάνεσαι ξένος στην εποχή μας; Μετανάστης, λαθρομετανάστης;

Κ.Μ.: Οχι, δεν αισθάνομαι ξένος. Ωστόσο ο κόσμος γίνεται όλο και πιο ακατανόητος.

Δ.Δ.: Δεν πρέπει να υπάρξει ένα χάος για να υπάρξει αρμονία μετά;

Κ.Μ.: Πιθανότατα. Απλά εδώ δεν μιλάμε για χάος, μιλάμε για μια τρομακτική πολυπλοκότητα. Οι άνθρωποι δεν είμαστε ικανοί εγκεφαλικά -ακόμα και πιο έξυπνοι από εμάς- να χειριστούμε τόσο έντονη πολυπλοκότητα. Το ότι οι άνθρωποι υποπίπτουν σε θεωρίες συνωμοσίας ή διαλέγουν απλοϊκές εξηγήσεις για να μπορέσουν να βρουν ένα νόημα στον κόσμο, συμβαίνει γιατί είναι αδύνατον να μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει την πολυπλοκότητα. Αυτή η πολυπλοκότητα λοιπόν αυξάνεται σε τέτοιον βαθμό που γίνεται χαοτική, όπως λες κι εσύ και, ναι, κάπου θα οδηγήσει προφανώς. Ολα κάπου οδηγούν.

Δ.Δ.: Είναι πολυπλοκότητα ή είναι απλώς ο ιμπεριαλισμός; Από τη μεριά της Ρωσίας που βαράει την Ουκρανία, από τη μεριά της Αμερικής που βαράει το Ιράν…

Κ.Μ.: Υπάρχουν πολλές άλλες πολυπλοκότητες την ίδια στιγμή. Οπως η πολυπλοκότητα της διασύνδεσης, η πολυπλοκότητα των κοινωνικών δικτύων και των μικρών φουσκών που φτιάχνουν αυτά τα δίκτυα. Η πολυπλοκότητα της εισαγωγής του ΑΙ μέσα στη ζωή, η πολυπλοκότητα της κλιματικής κρίσης. Αλλάζουν όλα με ορμή, τι να καταλάβουμε οι φτωχοί, που λέει και το τραγούδι.

Δ.Δ.: Εχουμε και μια ευθύνη, δεν υπάρχει προσωπική ευθύνη. Ας πούμε στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουμε σήμερα, δεν έχει μια ευθύνη και ο αγρότης; Ο οποίος παίρνει αυτά τα κλεμμένα λεφτά και αντί να τα κάνει υποδομές και να φτιάξει την αγροτική οικονομία, τα κάνει διάφορα άλλα πράγματα. Δεν έχει ευθύνη προσωπική αυτός; Μόνο οι βουλευτές έχουν ευθύνη; Δεν υπάρχει προσωπική ευθύνη σε όλους; Ανεβαίνει μια θεατρική παράσταση - μόνο ο σκηνοθέτης φταίει, δεν φταίνε οι ηθοποιοί του;

Κ.Μ.: Ολοι μπορεί να φταίμε, φυσικά. Ολοι έχουμε ένα μερίδιο στο τι κάνουμε. Αυτή όμως είναι η μισή απάντηση. Ολόκληρη η απάντηση είναι ότι οι εντεταλμένοι άνθρωποι, αυτοί στους οποίους δίνουμε κάθε φορά την πρόσβαση στον θεσμό, έχουν πάντα πολύ μεγαλύτερη ευθύνη. Οπως όταν γίνονται επεισόδια με αστυνομικούς και διαδηλωτές. Πετάγεται πολύ συχνά το επιχείρημα «ναι, αλλά και οι διαδηλωτές πέταξαν μολότοφ». Εγώ δεν είμαι υπέρ τού να πετάει κανείς μολότοφ και να καίει τον οποιονδήποτε. Παρ’ όλα αυτά, επειδή το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας, θεσμικά, η ευθύνη είναι πολύ μεγαλύτερη από την πλευρά του θεσμικού, πάντα. Το να διαχέεις την ευθύνη και να λες «παιδιά αυτά πάντα γίνονταν» ή «παιδιά και αυτοί τα παίρνουν», δεν είναι απάντηση. Είναι ένα σύστημα στο οποίο προφανώς όλοι είναι εμπλεκόμενοι. Είναι αυτό το οποίο είχε πει ο Θεόδωρος Πάγκαλος.

Δ.Δ.: Δεν ήταν σωστό αυτό που είπε, αθώωσε τον εαυτό του και τους δικούς του.

Κ.Μ.: Αν ήταν Ιάπωνας πολιτικός και το είχε πει, θα είχε κάνει χαρακίρι μετά. Λοιπόν, φυσικά και υπάρχει ευθύνη σε όλους μας και εγώ είμαι άνθρωπος που τον νοιάζει πάρα πολύ η ατομική του ευθύνη.

Δ.Δ.: Αναλαμβάνει ο Ελληνας την ατομική του ευθύνη ή πάντα φταίνε οι Γάλλοι, οι Γερμανοί, οι Ρώσοι, οι κομμουνιστές, οι φασίστες;

Κ.Μ.: Νομίζω ότι οι Ελληνες είμαστε πολύ καλοί στο να κρατήσουμε πιθανόν το δικό μας σπίτι καθαρό εσωτερικά, ίσως και τον κηπάκο μας, αλλά παρ’ όλα αυτά τα σκουπίδια μας θα τα αφήσουμε απ’ έξω.

Σκηνή 7η: Η ιστορία της Ανάστασης

Δ.Δ.: Πιστεύεις; Σε ρωτάω λόγω του Πάσχα.

Κ.Μ.: Οχι. Είμαι άθεος χριστιανός ορθόδοξος.

Δ.Δ.: Μ’ άρεσε αυτό που είπες. Αθεος χριστιανός ορθόδοξος.

Κ.Μ.: Μ’ αρέσει που δεν αισθάνεσαι ότι είναι οξύμωρο, γιατί εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου ότι είναι. Βρίσκω βαθιά κατάνυξη στις μέρες του Πάσχα και στο νόημα του Πάσχα, χωρίς να πιστεύω κυριολεκτικά την ιστορία. Αλλά δεν χρειάζεται να είναι αληθινή μια ιστορία για να είναι βαθιά. Δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, αλλά με συγκινεί βαθιά η ιστορία της Ανάστασης.

Δ.Δ.: Ποια είναι η γνώμη σου για τον Κυριάκο;

Κ.Μ.: Δεν θα σου πω.

Δ.Δ.: Κάποτε είχες πει όμως.

Κ.Μ.: Ε, κάποτε σου είχα πει. Αλλά δεν θέλω να μιλάω πολιτικά. Σταμάτησα.

Δ.Δ.: Μα κάνεις πολιτική εσύ.

Κ.Μ.: Δεν κάνω πολιτική, όχι. Γιατί δεν έχει κανένα νόημα. Γιατί δεν μπορώ να επηρεάσω κανέναν, γιατί η φωνή μου χάνεται και γίνεται headlines μια στιγμή για κλικ και δεν έχει κανένα νόημα. Εχω πράγματα θετικά να πω και πράγματα αρνητικά να πω, αλλά δεν θέλω πια να μιλάω πολιτικά.

Δ.Δ.: Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσει κανείς σήμερα;

Κ.Μ.: Να σου πω τι γίνεται; Συζητάμε κάτι το οποίο έχει ενδιαφέρον και για σένα και για μένα, λέμε διάφορα και λέμε και δυο πράγματα για την πολιτική. Αυτό μπαίνει στη συνέντευξη, γίνεται είδηση, αναπαράγεται από διάφορα άλλα μίντια και στις πρεμιέρες μου έρχονται οι κάμερες για να μιλήσουμε για το έργο και ρωτάνε για άλλα θέματα. Εγώ απαγορεύω σε ηθοποιούς να μιλάνε για άλλα θέματα, με το που πάει να ρωτήσει ο δημοσιογράφος άλλο θέμα, «ευχαριστούμε πάρα πολύ, τέλος». Προσπαθώ να παράγω λιγότερο θόρυβο. Οπως καταναλώνω λιγότερο θόρυβο, προσπαθώ και να παράγω λιγότερο θόρυβο. Δεν με ενδιαφέρει να μιλάω για τον ΟΠΕΚΕΠΕ γιατί μιλάνε όλοι. Δεν έχει νόημα.

Δ.Δ.: Ποια είναι το νόημα σήμερα;

Κ.Μ.: Λίγη σιωπή. Λίγη σιωπή, ρε φίλε. Εγώ προσπαθώ να βρω τον τρόπο να επιστρέψω σε μια ησυχία. Γι’ αυτό ενημερώνομαι πολύ λιγότερο. Δεν έχω χάσει τίποτα. Εμαθα για τον πόλεμο, έμαθα ότι πέθανε η αγαπημένη μου Μαρινέλλα. Τα πράγματα που πρέπει να μάθω, τα μαθαίνω. Αλλά πρέπει να γυρίσουμε σε μια σιωπή. Καταλαβαίνεις πόσο θόρυβο έχουμε; Εσύ είσαι δημοσιογράφος, είσαι μέσα στον θόρυβο και καταφέρνεις να τον χειρίζεσαι. Εγώ νιώθω το μυαλό μου συνέχεια ένα κουρκούτι πληροφοριών. Δεν θέλω λοιπόν να έχω τόση πληροφορία και δεν θέλω να παράγω τόση πληροφορία. Δεν χρειάζεται ούτε να ενημερώνομαι για όλα, ούτε να έχω γνώμη για όλα. Δεν γράφω στο facebook. Κάποτε το έκανα και νόμιζα ότι είχε και μια αξία. Κάποιες στιγμές είχε. Αλλά η ησυχία είναι που χρειάζομαι.

Σκηνή 8η: Στα… πατώματα

Δ.Δ.: Είσαι ερωτευμένος;

Κ.Μ.: Είμαι πάρα πολύ καλά.

Δ.Δ.: Πάλι ξεφεύγεις, δεν απαντάς. Είσαι ερωτευμένος, ναι ή όχι;

Κ.Μ.: Είμαι σε μια πολύ καλή περίοδο της ζωής μου. Η φάτσα μου τι σου λέει;

Δ.Δ.: Οτι είσαι πολύ καλά. Αλλά μπορεί να υποκρίνεσαι, ηθοποιός είσαι.

Κ.Μ.: Δεν φαίνεται μωρέ;

Δ.Δ.: Δεν φαίνεται τίποτα, εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, να με παίξεις κανονικά. Υπήρξες στη ζωή σου πολύ ερωτευμένος;

Κ.Μ.: Φυσικά.

Δ.Δ.: Μέχρι θανάτου εννοώ, στα πατώματα.

Κ.Μ.: Ουουου, βέβαια. Και όχι μία φορά μόνο. Από πολύ νεαρός. Κατ’ αρχάς όταν ερωτεύεσαι, αν δεν είναι μέχρι θανάτου, δεν έχει νόημα. Ωστόσο η πραγματική σχέση δεν είναι το «μέχρι θανάτου». Είναι όταν μετά το «μέχρι θανάτου» -που το έχουμε ζήσει και οι δύο μαζί, δεν το έχεις ζήσει μόνος σου- μπορείς να φτιάξεις μια πραγματική, ώριμη σχέση. Το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ούτε το να ερωτευτείς, ούτε το να παθιαστείς, ούτε καν το να αγαπήσεις. Είναι το να καταλάβεις τον άλλο άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Να καταλάβεις τον σύντροφό σου, να καταλάβεις τον φίλο σου, να καταλάβεις το παιδί σου. Η κατανόηση με την εκκλησιαστική έννοια, να μπορέσεις να πας βαθιά μέσα στον άλλον.

Δ.Δ.: Το σώμα σου είναι πολυγαμικό όμως, η καρδιά σου είναι μονογαμική. Οπως όλων μας.

Κ.Μ.: Το έχω λύσει εγώ αυτό το πρόβλημα, είμαστε μεγάλα παιδιά πια.

Δ.Δ.: Τι εννοείς, για πες το να το λύσω κι εγώ.

Κ.Μ.: Ελα μωρέ Δημήτρη, λύνεται εύκολα αυτό. Στην πραγματικότητα το σώμα σου είναι μια μηχανή επιθυμίας και ηδονής. Που υποθέτω ότι δεν πηγαίνεις με τα νερά της σε κάθε κάλεσμά της, γιατί αλλιώς θα έτρωγες και όλες τις τούρτες του πλανήτη, θα έπινες όλα τα ποτά του πλανήτη, θα ήσουν χαμένος μέσα στις ηδονές. Ειδικά όταν είσαι από κάποια ηλικία και μετά, αυτό το αναγνωρίζεις και, όπως τον θυμό, μπορείς να το αφήσεις να περάσει.

Δ.Δ.: Είσαι πανηδονιστής;

Κ.Μ.: Οχι δεν είμαι. Ακου ερώτηση, δεν παίζεσαι.

Δ.Δ.: Πιστεύω ότι οι μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν το εξής χαρακτηριστικό. Είναι ρομαντικοί και ταυτόχρονα διεστραμμένοι.

Κ.Μ.: Δεν μπορώ να σου απαντήσω αν είναι διεστραμμένος ή όχι. Δεν θα ήθελα κιόλας αν ήξερα να σου απαντήσω, γιατί δεν ξέρω να σου απαντήσω. Νομίζω πως όχι, αλλά θα μπορούσε κάποιος να πει πως ναι. Θα σου πω μια αντίθεση που έχω, την οποία την καταλαβαίνω και μαθαίνω να ισορροπώ σ’ αυτήν τώρα. Είμαι πάρα πολύ συναισθηματικός και είμαι και πάρα πολύ λογικός, πάρα πολύ δομημένος. Αλλά είμαι και συναισθηματικός, του τύπου ακούω μια νότα και τρέχουν τα μάτια μου. Και να σου πω ότι προσπαθώ να κάνω τώρα; Προσπαθώ να σπάσω λίγο την ανάγκη της δομής και της οργάνωσης και να αφεθώ περισσότερο στον συναισθηματισμό μου. Να γίνω καλύτερος και βαθύτερος καλλιτέχνης. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός μου ο δημιουργικός, να φτιάξω ωραιότερα, βαθύτερα πράγματα. Αυτό θα ήθελα».

Επίλογος: Σεξουαλική παρενόχληση

Ηταν βράδυ. Η θερμοκρασία να πέφτει. Ο Κωνσταντίνος έτοιμος να φύγει. Και όταν τον ρώτησα αν έχει γίνει μάρτυρας σεξουαλικών παρενοχλήσεων μου είπε: «Σήμερα η εποχή μας θαυμάζει το θύμα. Κάποτε θαυμάζαμε τα επιτεύγματα αυτών που έφτιαχναν ένα καλλιτεχνικό έργο. Ενα επιστημονικό και αθλητικό επίτευγμα σημαντικό. Σήμερα θαυμάζουμε αυτόν που βγαίνει να δηλώσει ότι έχει υπάρξει θύμα. Οχι δεν είδα κάτι τέτοιο. Φασαρίες ναι. Τσακωμούς φυσικά. Γκομενιλίκια οπωσδήποτε. Αλλά βιασμούς και τέτοια, ποτέ»

Και στο φινάλε η φράση που λέει πολλά. Και που συμβαίνει. Η αντίφαση: «Ενας ηθοποιός μπορεί να είναι εξαιρετικός και ταυτόχρονα άθλιος άνθρωπος».

Αραγε, ποιους να εννούσε;