Άρης Λεφάκης: Στο σπίτι με τους θρύλους της τέχνης

Ο Αρης Λεφάκης είναι τρίτη γενιά γκαλερίστας. Η οικογενειακή του ιστορία ξεκινά το 1979, τότε που ο συνονόματος παππούς του δημιούργησε στην περιοχή Ζωγράφου την πρώτη του γκαλερί. Οταν ανέλαβε τα ηνία ο πατέρας του, Ζήνων, παρουσιάζοντας έργα καταξιωμένων ζωγράφων και γλυπτών, η γκαλερί Lefakis έγινε ακόμα πιο αγαπητή τόσο στο φιλότεχνο κοινό της χώρας όσο και στους ίδιους τους καλλιτέχνες.

Σήμερα, με τον Αρη και την αδελφή του Εβελυν Λεφάκη επικεφαλής, λειτουργούν έξι χώροι τέχνης σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες αντιπροσωπεύοντας μερικούς από τους σημαντικότερους Ελληνες και διεθνείς καλλιτέχνες. «Είμαι μεγαλωμένος ανάμεσα σε δημιουργούς. Πολλές βραδιές μας επισκέπτονταν στο σπίτι προσωπικότητες όπως ο Φασιανός, ο Μυταράς, ο Σταθόπουλος και είχαμε πολύωρες συζητήσεις περί Τέχνης. Ηταν αληθινά ενδιαφέροντες άνθρωποι που είχαν αναπτύξει και μια ιδιαίτερη φιλοσοφία ζωής».

Παθιασμένος επαγγελματίας στην πώληση έργων τέχνης και συλλέκτης, ο Αρης Λεφάκης ξεχωρίζει για την αισθητική του και εκτός των γκαλερί. Πρόσφατα πέρασε στα χέρια του μια οικογενειακή κατοικία στην περιοχή του Παπάγου, την οποία διαμόρφωσε σύμφωνα με τα δικά του στάνταρ, και πλέον αποτελεί το προσωπικό του καταφύγιο στην πόλη. «Είχα ιδιαίτερη χαρά ολοκληρώνοντας την ανακαίνιση αυτού του σπιτιού, μια διαδικασία που στην πορεία αποδείχθηκε κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αισθητική αναβάθμιση», ομολογεί καθώς μας υποδέχεται. «Πρόκειται για το σπίτι στο οποίο μεγάλωσα και μετά από χρόνια παραμονής μου στο εξωτερικό, η επιστροφή εδώ και η επαναπροσέγγισή του είχε έντονα προσωπικό χαρακτήρα. Ηθελα να το επαναπροσδιορίσω, να το φέρω πιο κοντά στη δική μου αισθητική και στις ανάγκες της ζωής μου σήμερα, διατηρώντας παράλληλα τη μνήμη και την ταυτότητά του», διευκρινίζει. «Ξεκίνησα με την επιθυμία να δημιουργήσω έναν χώρο που να με εκφράζει, να με ηρεμεί και να με εμπνέει».

Η περίοδος της ανακαίνισης, ωστόσο, δεν ήταν χωρίς προκλήσεις. «Υπήρχαν στιγμές έντασης, με τον καθημερινό θόρυβο, την αναστάτωση και τη διαρκή αβεβαιότητα για το αν το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την προσπάθεια. Ηταν μια διαδικασία που απαιτούσε υπομονή και επιμονή. Παρ’ όλα αυτά, καθώς ο χώρος άρχισε σταδιακά να “δένει” και το εργοτάξιο να μεταμορφώνεται σε κατοικήσιμο περιβάλλον, ήρθε εκείνη η στιγμή που ένιωσα κάτι πολύ ουσιαστικό: ένα συγκινητικό “αυτό είμαι εγώ”».

Καθοριστική σε αυτή τη διαδρομή υπήρξε η συμβολή του αρχιτέκτονα Αρη Γκικαπέππα. «Με καθοδήγησε με ακρίβεια και συνέπεια τόσο στην επιλογή των υλικών όσο και στη συνολική σύνθεση και υλοποίηση του έργου. Η συνεργασία μας βασίστηκε σε έναν κοινό στόχο: τη δημιουργία ενός χώρου με συνοχή, ισορροπία και ουσία. Ενός περιβάλλοντος που να συνδυάζει τη λειτουργικότητα με μια καθαρή, διαχρονική αισθητική».

Η έμπνευση ήταν αναμενόμενο να προέλθει από τη βαθιά προσωπική του σχέση με την Τέχνη. «Δεν ήθελα το σπίτι να λειτουργεί απλώς ως τόπος διαμονής, αλλά ως μια ολοκληρωμένη βιωματική εμπειρία.

Το οραματιζόμουν σαν ένα ζωντανό οργανισμό όπου τα έργα, τα αντικείμενα και τα έπιπλα να συνυπάρχουν με λόγο και διάλογο. Κάθε στοιχείο επιλέχθηκε με πρόθεση ώστε να συμβάλλει σε μια ενιαία αφήγηση που εξελίσσεται μέσα στον χώρο και αποκαλύπτεται σταδιακά. Ιδιαίτερη έμφαση δώσαμε στην ισορροπία ανάμεσα στο διαχρονικό και το σύγχρονο.

Το φως και οι υφές λειτουργούν ως βασικοί πρωταγωνιστές, αναδεικνύοντας τόσο τα έργα τέχνης όσο και την υλικότητα των επιφανειών και των επίπλων. Οι χρωματικές επιλογές και τα υλικά διαμορφώνουν μια αίσθηση ηρεμίας και συνέχειας, χωρίς να στερούν από τον χώρο τη ζωντάνια και τη δυναμική του», λέει αποκαλύπτοντας τα μυστικά του άρτιου αποτελέσματος σε αυτή την κατοικία.

«Σήμερα, μετά την ολοκλήρωση της ανακαίνισης, νιώθω πως ο χώρος έχει αποκτήσει μια νέα, πιο ουσιαστική ταυτότητα. Σαν να αναπνέει διαφορετικά, πιο ελεύθερα και να συνομιλεί αρμονικά με όσα φιλοξενεί. Για μένα αυτό δεν είναι απλώς ένα σπίτι όπου κατοικώ, είναι προέκταση του εαυτού μου. Κάθε γωνιά του κρύβει μια απόφαση, μια σκέψη, ένα συναίσθημα».

Πώς νιώθει, τέλος, ζώντας καθημερινά μέσα σε αυτό που στα δικά μου μάτια μοιάζει με ένα μαγικό περιβάλλον διαβίωσης; «Ολόκληρη αυτή η διαδικασία ανακαίνισης υπήρξε τελικά ένας βαθύς επαναπροσδιορισμός για μένα. Οχι μόνο του χώρου, αλλά και του τρόπου με τον οποίο τον βιώνω κάθε μέρα και στιγμή. Πρόκειται για ένα νέο πλαίσιο ζωής που ενθαρρύνει τη σύνδεση, την παρατήρηση και μια πιο συνειδητή, ουσιαστική κατοίκηση».