Δημήτριος Λαγούτης: Τεράστιο σχολείο να δουλεύεις με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου

Εχω ακούσει τον πατέρα του να μιλάει για εκείνον κι αναγνώρισα πολλά, την περηφάνια πρώτα απ’ όλα. Παλαιότερα, σε άκυρο τόπο και χρόνο, η μητέρα του μου είχε πει πόσο ωραίος τύπος είναι. Ξέρετε, από αυτές τις κουβέντες που ξεχνάμε ότι μιλάμε για τα παιδιά μας και είναι σαν να μιλάμε για τον κολλητό που πετύχαμε διάνα. Αλλά, ο Δημήτρης Λαγούτης είναι πολλά παραπάνω από «γιος του μπαμπά και της μαμάς» και θα ήταν άδικο να μην τον γνωρίσουμε, έστω και λίγο, μέσα από μια κουβέντα όπως η παρακάτω. Αφορμή, η πιο πρόσφατη δουλειά του στο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στην Εθνική Λυρική Σκηνή του ΚΠΙΣΝ. Αβάντι.

GALA: Είστε στο ξεκίνημά σας και ήδη έχετε αρχίσει να γεμίζετε βιογραφικό. Πέρα από το ταλέντο, τι άλλο βοηθάει έναν νέο ηθοποιό; Η τύχη; Η συγκυρία; Οι σωστές γνωριμίες;
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΓΟΥΤΗΣ: Νομίζω πως στο ξεκίνημα όλα αυτά μπορεί να παίξουν έναν μικρό ρόλο αλλά όχι τον σημαντικότερο. Για εμένα, ο νέος ηθοποιός πρέπει να έχει επιμονή, υπομονή, να μη φοβάται τις προκλήσεις και να κυνηγάει με αυτοπεποίθηση τις δουλειές που τον ενδιαφέρουν. Πρέπει επίσης να βρίσκει τρόπους ώστε να παραμένει σε επαφή με τα εργαλεία της δουλειάς του και με την έκθεσή του σε κάποιο κοινό, όποιο κι αν είναι αυτό.

G.: Αισθανθήκατε ποτέ ότι σας επέλεξαν για την καλή σας εμφάνιση; Πιστεύετε ότι είναι ατού κάτι τέτοιο;
Δ.Λ.: Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ατού, νομίζω πως όλα είναι θέμα διαχείρισης. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί που μπορεί να έχουν μια καλή εμφάνιση, αλλά αν βασιστείς σε αυτό και δεν έχεις να δώσεις κάτι σε επίπεδο υποκριτικής, τότε δεν νομίζω ότι μπορείς να ξεχωρίσεις σε καμία συνθήκη. Αυτό θεωρώ ότι ισχύει και στη δική μου περίπτωση, ποτέ μου δεν αισθάνθηκα ότι με επέλεξαν αποκλειστικά και μόνο λόγω της εμφάνισής μου.

G.: Ποιος από τους δύο γονείς σας νομίζετε ότι σας επηρέασε περισσότερο για να ασχοληθείτε και εσείς με την υποκριτική;
Δ.Λ.: Κανένας περισσότερο από τον άλλον, τουλάχιστον συνειδητά. Αυτό που με επηρέασε μέσω και των δύο είναι τα ερεθίσματα με τα οποία ήρθα σε επαφή από παιδί αλλά και το πώς εισέπραττα και αντιλαμβανόμουν τον κόσμο της δουλειάς τους.

G.: Τι είχατε δει στον έναν και τι στον άλλον που σας άρεσε -και σας αρέσει- υποκριτικά;
Δ.Λ.: Θεωρώ πως είναι ηθοποιοί που τους αρέσει να δοκιμάζουν καινούρια και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Για εμένα αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα σε αυτό το επάγγελμα, η ποικιλία δηλαδή που σου προσφέρει. Θαυμάζω έναν ηθοποιό όταν τον βλέπω να πειραματίζεται με τόλμη και να εξερευνά άλλες πλευρές του από τη μια δουλειά στην επόμενη.

G.: Συμβουλές δεχτήκατε ή είπατε «δεν ακούω τίποτα» και προχωρήσατε αυτόνομα;
Δ.Λ.: Οι γονείς μου δεν μου δίνουν ιδιαίτερα συμβουλές, περισσότερο μου δίνουν τη γνώμη τους, αν τους τη ζητήσω ή αν νιώσουν ότι κάτι με προβληματίζει. Ημουν και είμαι πάντα πολύ ανοιχτός στο να τους ακούω.

G.: Γενικώς ήσασταν παιδί της επανάστασης στην εφηβεία;
Δ.Λ.: Θα έλεγα πως δεν ήμουν ακραία επαναστατικός ως έφηβος. Θυμάμαι όμορφα τα χρόνια της εφηβείας μου, ήμουν κοινωνικός και εξωστρεφής αλλά δεν το έζησα ποτέ στα άκρα. Νομίζω, περισσότερο ξεσπούσα στο σπίτι. Υπήρξαν χρόνια που ήμουν πολύ νευρικός και οξύθυμος με την οικογένεια. Με τον αδελφό μου τσακωνόμασταν έντονα και σε καθημερινή βάση, σχεδόν ποτέ για σοβαρό λόγο. Ηταν μάλλον για εμάς μια εύκολη και ασφαλής εκτόνωση.

G.: Με τον αδελφό σας μοιράζεστε τις αγωνίες του χώρου ή είστε άλλοι κόσμοι;
Δ.Λ.: Είναι κάτι που δεν συνηθίζω να κάνω με τον αδελφό μου, δεν μου προκύπτει συχνά αυτή η ανάγκη μαζί του. Η σχέση μας είναι δομημένη σε άλλα χαρακτηριστικά και συνήθως θα συζητήσουμε περισσότερο για ζητήματα που μας απασχολούν σε πιο προσωπικό επίπεδο, πέρα από τις δουλειές μας. Βέβαια, εννοείται πως αν θέλω να μοιραστώ κάποια αγωνία μαζί του είναι εκεί για να με ακούσει, όπως κι εγώ εκείνον. Αλλοι κόσμοι δεν είμαστε, έχουμε σημεία στα οποία συγκλίνουμε και άλλα στα οποία διαφέρουμε.

G.: Υπήρξε κάτι που τελικά ήταν διαφορετικό από εκείνο που είχατε στο μυαλό σας και σας προσγείωσε στην πραγματικότητα όταν μπήκατε σε αυτό το επάγγελμα;
Δ.Λ.: Μέχρι στιγμής η πραγματικότητα που βιώνω είναι περίπου αυτή που φανταζόμουν. Δεν είχα στο μυαλό μου ότι το επάγγελμα αυτό είναι εύκολο ούτε ότι ο χώρος είναι ιδανικός. Γενικότερα, όμως, προσπαθώ να μην εστιάζω στο πώς είναι διαμορφωμένος ο
χώρος που έχω επιλέξει, αλλά στο πώς μπορώ να υπάρχω και να εξελίσσομαι εγώ μέσα σε αυτόν.

G.: Η ιστορία με τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όταν σας απέπεμψε λόγω της γνωστής του άποψης για τη συμμετοχή των φοιτητών του σε τηλεοπτικές δουλειές, η οποία σας έφερε να σπουδάζετε και να τελειώνετε τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τελικά σας ωφέλησε;
Δ.Λ.: Εκ των υστέρων μπορώ να πω ότι με ωφέλησε, καθώς έτσι μπόρεσα να λάβω μέρος στο «Ετερος Εγώ» του Σωτήρη Τσαφούλια και να αποκομίσω μια όμορφη εμπειρία και συνεργασία. Πέρα όμως από αυτό, το ότι βρέθηκα να σπουδάζω στο Εθνικό είναι για εμένα το μεγαλύτερο κέρδος. Είχα καθηγητές που με ενέπνευσαν και μέσα από αυτούς αγάπησα βιωματικά το θέατρο, τους ευχαριστώ ολόψυχα γι’ αυτό. Για εμένα, το να εμπνέει κανείς τους μαθητές του είναι το πιο σπουδαίο και το πιο συγκινητικό πράγμα που μπορεί να κάνει, ιδίως σε ένα καλλιτεχνικό επάγγελμα. Πέρα από τους καθηγητές μου, αισθάνομαι πολύ τυχερός και για τους φίλους που έκανα μέσα στη σχολή.
Αρχίσαμε να γνωρίζουμε το θέατρο μαζί και δίπλα τους ένιωσα να διαμορφώνομαι σημαντικά, μοιραστήκαμε πολλά και περάσαμε ατελείωτες ώρες συζητώντας και συνδημιουργώντας. Πλέον με ενώνει κάτι πολύ βαθύ μαζί τους.

G.: Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει οι δάσκαλοί σας;
Δ.Λ.: Κάτι που ξεχωρίζω και έχει εντυπωθεί πολύ έντονα στο μυαλό μου είναι πως ο ηθοποιός πρέπει να εκθέτει στη σκηνή την προσωπικότητά του, αλλιώς δεν έχει νόημα να βρίσκεται εκεί.

G.: Ανάμεσα στις δουλειές όπου σας έχουμε δει είναι και η συνεργασία σας με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στο «Maestro». Πώς σας φαίνεται που σας βλέπει τόσο μεγάλο τηλεοπτικό κοινό απ’ όλο τον κόσμο μέσω του Netflix;
Δ.Λ.: Στην αρχή μού φάνηκε αδιανόητο ότι συμμετείχα σε μια σειρά που ήταν στο Netflix, ήμουν ακόμα στη σχολή τότε. Λόγω όμως του ότι συμμετείχα σε μία μόνο σκηνή, αυτό δεν είναι κάτι που επηρέασε σημαντικά τη ζωή μου, οπότε δεν περνάει πλέον ιδιαίτερα συχνά από το μυαλό μου. Οταν όμως ο Μόργκαν Φρίμαν έδωσε συγχαρητήρια στον Χριστόφορο Παπακαλιάτη για τη σειρά, μοιραία σκέφτηκα πως ο Μόργκαν Φρίμαν με έχει δει να παίζω, και αυτό ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να το συλλάβω ως πραγματικότητα.

G.: Εχει υπάρξει στιγμή που αισθανθήκατε να χάνετε το παιχνίδι;
Δ.Λ.: Οχι, προσπαθώ καθημερινά να είμαι σε ουσιαστική επαφή με τον εαυτό μου ώστε να παραμένω γειωμένος.

G.: Τι σας προσγειώνει;
Δ.Λ.: Η επαφή με τη φύση, ο αθλητισμός, ο χρόνος με τον εαυτό μου και η επαφή με ανθρώπους και δραστηριότητες που με κάνουν να ξεφεύγω από τον μικρόκοσμο της δουλειάς.

G.: Πώς είναι να δουλεύει κανείς με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου; Πώς θα θυμάστε μετά από χρόνια αυτό το πέρασμά σας στο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα»;
Δ.Λ.: Τεράστιο σχολείο σε όλα τα επίπεδα. Απαιτεί πολύ μεγάλες αντοχές το να δουλεύεις με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, καλείσαι να φτάσεις στο τέρμα των δυνάμεων και των δυνατοτήτων σου. Αν όμως το κάνεις αυτό και ακολουθήσεις τον δρόμο που σου δείχνει τόσο καλλιτεχνικά όσο και σε επίπεδο πειθαρχίας, νομίζω ότι μόνο κερδισμένος βγαίνεις. Οταν τελειώσαμε τις πρόβες για το «Ρέκβιεμ», ήμασταν όλοι εξαντλημένοι, από την πρώτη όμως κιόλας παράσταση νομίζω πως αναζωογονηθήκαμε, η εμπειρία των παραστάσεων και η ενέργεια που εισπράξαμε από το κοινό ήταν κάτι μαγικό, απερίγραπτο ως συναίσθημα.

G.: Ας κλείσουμε όχι με ρέκβιεμ, αλλά με έρωτα. Είστε στην αρχή ή στο τέλος ενός έρωτα; Αφήνετε να σας επηρεάζουν οι έρωτες στα πρακτικά της καθημερινότητας ή στη δουλειά;
Δ.Λ.: Ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος. Γενικώς, η ισορροπία μεταξύ της δουλειάς και του έρωτα είναι κάτι που με προβληματίζει πολύ. Μέχρι τώρα δυσκολεύομαι αν δίνομαι και στα δύο την ίδια χρονική περίοδο. Νομίζω ότι και αυτό, όπως όλα, είναι κάτι που θέλει κάποιο χρόνο και κάποια εξάσκηση για να κατακτηθεί. Θέλω να πιστεύω ότι βαδίζω προς τα εκεί.