Ένα… τρακάρισμα έγραψε την μοίρα του Ολυμπιακού

Ίσως και σε αυτό το ματς η ιστορία να ήταν διαφορετική, όμως τα μη αναμενόμενα που πάντα εμφανίζονται στο ποδόσφαιρο, δεν στάθηκαν υπέρ του Ολυμπιακού. Οι «ερυθρόλευκοι» φόρεσαν την ευρωπαϊκή τους φορεσιά, είχαν ένταση, είδαν διάθεση, αλλά δεν γινόταν δεύτερη φορά μέσα σε δυο μήνες να μην δεχθούν γκολ από την Λεβερκούζεν. Απλά το «γανώ το» είναι, ότι αυτά τα τέρματα θα μπορούσαν να αποφευχθούν χωρίς να χρειαστεί να δράσει ο για άλλη μια φορά φοβερός και τρομερός Τζολάκης. Ο Κωνσταντής όμως δεν μπορεί να παίξει και στόπερ. Τα υπόλοιπα ας τα αναλύσουμε λίγο:

Όλοι συμφώνησαν ότι ο Μεντιλίμπαρ πήρε ρίσκο με την αρχική σύνθεση. Και το είπαν, έχοντας στο μυαλό τους την εικόνα του προηγούμενου παιχνιδιού των δυο ομάδων. Ο Βάσκος ξεκάθαρα ήθελε να κάνει την δική του …δήλωση στην γερμανική ομάδα. Να δείξει ότι δεν τους φοβάται και ότι θα πάει στα ίσια να τους χτυπήσει με το αγαπημένο του παιχνίδι. Και δυο φορ λοιπόν και Μουζακίτης δίπλα στον Έσε και ο Ρόντινέι παρακαλώ δεξί μπακ. Η αλήθεια είναι ότι το πρώτο ημίχρονο της «νέας» αναμέτρησης δεν έμοιαζε τόσο με την αναμέτρηση του Δεκεμβρίου. Και ο λόγος απλός:

Την προτελευταία αγωνιστική της league phase, ο Ολυμπιακός καιγόταν για την νίκη. Δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα. Και δεν υπήρχε και λόγος άλλης διαχείρισης από τους παίκτες του, παρά μόνο να πάνε «βουρ στον πατσά» για να βρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αυτομάτως, δημιουργήθηκαν εξαιρετικοί χώροι και για την γερμανική ομάδα. Χώρους που τους εκμεταλλεύτηκε, αλλά μπροστά της ήταν ο Κέρβερος Τζολάκης. Σε αυτό το ματς, Φλεβάρη μήνα, η ισοπαλία δεν ύψωνε απαγορευτική σημαία για τους δυο μονομάχους. Οπότε και πιο προσεκτικοί ήταν και με λιγότερες ποδοσφαιρικές… μαγκιές. Κι όταν η Λεβερκούζεν είχε τις μεγάλες φάσεις της στο 45λεπτο, βρήκε ξανά μπροστά της τον Τζολάκη! Ο Κωνσταντής είτε τα έβγαζε, είτε τους έκλεινε το τέρμα και αυτοί «λιποθυμούσαν». Είχε και την ατυχία της η ομάδα πάντως. Πρώτα απ’ όλα είδε τα δυο στόπερ της να ματώνουν μετά από σύγκρουσή τους και λίγο μετά το Ελ Κααμπί να βάζει γκολ, αλλά να δίνεται οφσάιντ λόγω του εκτεθειμένου Ταρέμι. Στο πρώτο μέρος, τα κεντρικά χαφ των Πειραιωτών ήταν αρκετά μόνα, αλλά ο Μεντιλίμπαρ το έφτιαξε μετά το... τρακάρισμα.

Ο Μπιανκόν πήρε αναγκαστικά την θέση του Πιρόλα (ο Ιταλός το πάλεψε με την βοήθεια του κόσμου να συνεχίσει) μετά την ανάπαυλα και δυστυχώς για τον ίδιο αλλά κυρίως την ομάδα, δυο κάκιστοι υπολογισμοί του, αρκούσαν για να φέρουν το προβάδισμα ασφαλείας στην Λεβερκούζεν. Στο 0- 1, ο Ταρέμι ήθελε ψηλά να κάνει τακουνάκι το οποίο ανακόπηκε, οι Γερμανοί βγήκαν μπροστά και ο Γάλλος αμυντικός είδε τον Σικ να τον αποφεύγει για πλάκα και να ανοίγει το σκορ. Οι Γερμανοί έκαναν κάτι σωστό. Δούλεψαν στο μομέντουμ που είχαν και δεν άργησαν να ξαναχαρούν. Από κόρνερ, η μπάλα πέρασε πάνω από τον Έσε (δεν την έφτανε), ο Μπιανκόν άργησε να βγει στον Σικ και ο Τσέχος για πρώτη φορά στην καριέρα του στο Champions League, έβαλε δυο τέρματα. Έπαψαν μετά να ρισκάρουν περισσότερο οι φιλοξενούμενοι, οι οποίοι και πάλι φόρτωσαν την αριστερή τους πλευρά περισσότερο από δεξιά. Στα θετικά της ομάδας του λιμανιού είναι ξεκάθαρα ότι δεν άφησαν το ματς. Το πάλεψαν, κυνήγησαν έστω την μείωση του σκορ αλλά αυτή δεν ήρθε. Η προτίμηση του Μπιανκόν από τον Καλογερόπουλο συνεχίζεται, σίγουρα ο προπονητής ξέρει καλύτερα, απλά ο Γάλλος δεν τον δικαιώνει. Όπως και να ‘χει η φάση του… τρακαρίσματος Πιρόλα- Ρέτσου έμελλε να βλάψει τον πρωταθλητή της χώρας μας, που θα πάει στο Λεβερκούζεν να παίξει τα -όποια- ρέστα του και μετά να αφοσιωθεί στο κυνήγι άλλου ενός πρωταθλήματος. Ούτως ή άλλως η φετινή παρουσία του Ολυμπιακού στη τεράστια αυτή διοργάνωση κατά την γνώμη μου είναι επιτυχημένη. Στις 36 ομάδες, πλασαρίστηκε 18ος, με τρεις σερί νίκες στο φινάλε με την πλάτη στον τοίχο. Αυτά είναι παράσημα για προπονητή και παίκτες και κανείς δεν μπορεί να τους τα πάρει.