86χρονος έσπρωχνε καρότσια σε σούπερ μάρκετ: Η εγγονή του πήρε την κατάσταση στα χέρια της

Κάθε μέρα, πριν ακόμα ξημερώσει, ο Τομ Μιμς σηκώνεται από το κρεβάτι του στην Αλαμπάμα. Είναι 86 ετών, έχει καρδιακά προβλήματα, αλλά ακολουθεί το ίδιο τελετουργικό εδώ και χρόνια. Στις 3 το πρωί διαβάζει τη Βίβλο και λίγο αργότερα βρίσκεται στο σούπερ μάρκετ Piggly Wiggly, πριν καν ανοίξουν οι πόρτες. Όχι από χόμπι, αλλά από ανάγκη.

Ο Τομ εργάζεται σπρώχνοντας καρότσια και συσκευάζοντας ψώνια. Ξέρει πως κουράζεται πιο γρήγορα και πως περπατά πιο αργά, όμως δεν έχει την πολυτέλεια να σταματήσει. Η σύνταξη δεν φτάνει και οι ανάγκες της καθημερινότητας δεν μπορούν να περιμένουν. Μέχρι που η εγγονή του αποφάσισε να κάνει κάτι που άλλαξε τα πάντα.

Η κίνηση αγάπης που «αγκαλιάστηκε» από όλους
Η Κάντις Λας, εγγονή του Τομ, ξεκίνησε μια καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων με έναν ξεκάθαρο στόχο: Να μπορέσει ο παππούς της να συνταξιοδοτηθεί και να ξεκουραστεί. «Αν μπορούν να το κάνουν άλλοι, τότε μπορώ κι εγώ», είπε και πάτησε το κουμπί της δημοσίευσης.

Η ίδια περιγράφει πως ο παππούς της δεν παραπονέθηκε ποτέ. Απλώς συνέχιζε κάθε μέρα, με πείσμα και αξιοπρέπεια. Στην αρχή, μάλιστα, δεν ήταν σίγουρος αν έπρεπε να δεχτεί τη βοήθεια της εγγονής του. Του φαινόταν άβολο και σχεδόν άδικο. Τώρα όμως ρωτά καθημερινά πόσα χρήματα έχουν συγκεντρωθεί. Όχι από απληστία, αλλά από συγκίνηση.

Η ανταπόκριση της τοπικής κοινωνίας ήταν άμεση. Δωρεές, μηνύματα στήριξης, λόγια σεβασμού. Άνθρωποι που δεν τον γνώριζαν προσωπικά είδαν στο πρόσωπό του κάτι οικείο. Έναν πατέρα, έναν παππού, έναν άνθρωπο που δούλεψε μια ζωή και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ξεκουραστεί.

Η Κάντις, μιλώντας σε τοπικά μέσα, τόνισε πως αυτή η ιστορία δεν αφορά μόνο τον παππού της. Αφορά χιλιάδες ηλικιωμένους στις Ηνωμένες Πολιτείες που, παρά τα χρόνια εργασίας, αναγκάζονται να συνεχίζουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. «Πρέπει να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους μας. Αυτοί έβαλαν τα θεμέλια για εμάς», λέει.

Η ιστορία του Τομ Μιμς δεν είναι απλώς συγκινητική. Είναι και κάπως αμήχανη. Γιατί θυμίζει πως, σε πολλές κοινωνίες, το τέλος της εργασίας δεν έρχεται όταν τελειώνουν οι δυνάμεις, αλλά όταν τελειώνουν οι αντοχές. Και κάποιες φορές, χρειάζεται η αγάπη μιας εγγονής για να θυμίσει ότι η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναφαίρετο δικαίωμα.

www.gazzetta.gr