Οταν ο Θεοφάνους «έπιασε» την Καλ(λ)ή

Ο μέντορας Γιώργος

Με τον σταυρό στο χέρι

Είτε τον συμπαθείς, είτε τον αντιπαθείς, ο Γιώργος Θεοφάνους έχει καταφέρει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να τρυπώσει αθόρυβα στην καθημερινότητά σου. Οχι εξαιτίας της συνήθως πολυσυζητημένης παρουσίας του σε τηλεοπτικά talent shows («X Factor», «Just the Two of Us», «Music School»), αλλά κυρίως λόγω των τραγουδιών του, τα οποία στην πλειονότητά τους είναι φτιαγμένα από τα υλικά της επιτυχίας. Εκτός από ταλαντούχος και ευρηματικός συνθέτης, ο Γιώργος Θεοφάνους είναι και γενναιόδωρος άνθρωπος. Σε αυτό συνηγορούν η έντονη φιλανθρωπική δραστηριότητά του, η μεγάλη ευαισθητοποίησή του γύρω από το θέμα της παιδικής κακοποίησης, αλλά και η συνήθειά του να προτείνει νέους καλλιτέχνες μέσω δισκογραφικών συνεργασιών. Ανάμεσα σε άλλους οι One και ο Κωνσταντίνος Αργυρός, ενώ τώρα σειρά έχει η Στέλλα Καλλή. «Τη Στέλλα τη γνώρισα στο “J2US”», εξιστορεί. «Παρότι Κύπρια, δεν την είχα συναντήσει στο παρελθόν. Εντυπωσιάστηκα όχι μόνο από τη φωνή της, αλλά και από την προσωπικότητά της. Είναι ένας έξυπνος και μορφωμένος άνθρωπος και, ξέρεις, στη δουλειά μας δεν είναι πολύ σύνηθες να βρίσκεις μια τραγουδίστρια που να έχει σπουδάσει το αντικείμενό της.

Συνειδητοποίησα τότε ότι τα τραγούδια που τραγουδούσε δεν είχαν καμία σχέση με τις δυνατότητές της. Ξεκινήσαμε τότε να κάνουμε κάποιες κουβέντες. Mε τις ευλο­γίες της φίλης μου, της Ρούλας Κορομηλά, και την επαφή με τη νέα της εταιρεία την Cobalt Music σιγά-σιγά ήρθε η ηχογράφηση και η κυκλοφορία του άλμπουμ “Όλα μου τα σ’ αγαπώ”». Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως για τον έμπειρο Θεοφάνους το ίδιο σημαντική με την τεχνική κατάρτιση ενός τραγουδιστή είναι και η προσωπική επαφή. «Πλέον, ναι, μετράω την προσωπική επαφή που έχω με έναν καλλιτέχνη. Με την έννοια ότι έχω την πολυτέλεια να το κάνω. Στο παρελθόν για διάφορους λόγους αναγκαζόμουν να κάνω υποχωρήσεις. Αν με ρωτάς αν μετάνιωσα, φυσικά και δεν έχω μετανιώσει. Θα το ακούσεις λίγο ρομαντικό, αλλά μέσα από οποιοδήποτε τραγούδι, ακόμη και το πιο έντεχνο ή το πιο άτεχνο, τεχνικά κάτι μαθαίνεις», λέει με ειλικρίνεια.

Οπως φαίνεται να μαθαίνει και από τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζεται - φτασμένους ή νεοφώτιστους. «Εχω συνεργαστεί και με την προηγούμενη γενιά και με τη γενιά τη δικιά μου και με την επόμενη. Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που κατάφερα να κάτσω στο ίδιο σκαμνάκι του πιάνου με τη Χαρούλα Αλεξίου και τη Μαρινέλλα και να τους σιγοψιθυρίζω μελωδίες. Μη νομίζεις, άβολα ένιωθα. Και ακόμη έτσι νιώθω. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προσπαθώ να συμπεριφέρομαι και στους νέους καλλιτέχνες». Δεν περιμένεις να ακούσεις τίποτα λιγότερο από έναν άνθρωπο που έχει συνδέσει τη ζωή του με τη σύνθεση. Οπως αποκαλύπτει, γράφει καθημερινά. «Μπορεί να γράψω μια λέξη, μισό τραγούδι. Προσπαθώ όμως να κρατάω τη μηχανή αναμμένη. Το ’χα μάθει αυτό από έναν καλλιτέχνη, έναν εικαστικό, που έκανε το ίδιο πράγμα. Μπορεί αυτή η διαδικασία να μη σε βγάζει πάντα ασπροπρόσωπο, εννοώ να μη σου βγάζει πάντα επιτυχία. Επιτυχία σημαίνει δύο πράγματα: να πουλάει ένα τραγούδι και να ακούγεται στο ραδιόφωνο. Εγώ ως συνθέτης δεν μπορώ να ελέγξω ούτε το ένα, ούτε το άλλο», εξηγεί.

Μετά το άλμπουμ του με την Καλλή, η full time απασχόλησή του θα είναι το τηλεοπτικό comeback του στη γνώριμη για τον ίδιο θέση του μέντορα στο «X Factor». Τον ρωτώ αν τον αφορά η κριτική που λογικά θα δεχτεί, υπολογίζοντας τι συμβαίνει κάθε φορά άμα τη εμφανίσει του στη μικρή οθόνη. «Οταν η κριτική είναι γόνιμη, μέσα είμαι. Νομίζω ότι το έχω δείξει κατά το παρελθόν. Αλλά και σε πολύ πρόσφατες συνεντεύξεις μου έχω πει πως θα μπορούσα στο παρελθόν να διαχειριστώ τα πρώτα ‘‘X Factor’’ με διαφορετικό τρόπο. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι τόσο κακότροπος με τα παιδιά. Είναι ένα βήμα που τους δίνει η τηλεόραση, το οποίο δεν τους το δίνει κανείς άλλος πια. Ενα παιδί που γράφει τραγούδια ή τραγουδάει, πού θα πάει; Οχι ότι είναι το άλφα και το ωμέγα. Ενας καλός τραγουδιστής μπορεί όμως να ξεχωρίσει. Από εκεί και πέρα είναι το άστρο του; Ο Θεός; Χιλιάδες πράγματα παίζουν ρόλο για να τα καταφέρει».

Περισσότερες πιθανότητες έχεις να τον συναντήσεις σε κάποια έκθεση τέχνης ή σε κάποιο μεταμοντέρνο θεατρικό ανέβασμα παρά στα μπουζούκια, τους χώρους δηλαδή όπου ως επί το πλείστον ακούγονται τα τραγούδια του. Του λέω ότι μου μοιάζει σαν να έρχεται από έναν άλλο κόσμο και να απευθύνεται σε έναν εκ διαμέτρου αντίθετο. «Δεν μου αρέσουν τα μπουζούκια. Δεν το λέω με σνομπισμό», εξηγεί. «Απλώς δεν περνάω καθόλου καλά. Και οι φίλοι μου περνάνε χάλια μαζί μου. Δεν μπορώ να ξεφαντώσω. Πολλές φορές και εγώ ο ίδιος ρωτάω τον εαυτό μου “τελικά, είσαι αυτό το πράγμα;”. Ξέρεις, εγώ πορεύομαι με τον σταυρό στο χέρι. Προσπαθώ πάντα με όπλα μου το δίκιο, την αξιοκρατία, το ταλέντο. Από κει και μετά δεν εξαρτώνται όλα από μας. Και έχω πληγωθεί και εξακολουθώ να πληγώνομαι. Και από ανθρώπους και από σύνολα. Στο τελευταίο τραγούδι του πρώτου δίσκου που έκανα με τον  Αντώνη  Ρέμο, το “Σ’ εκδικήθηκα”, ο τελευταίος στίχος λέει: “Από τις στάχτες μου ξαναγεννήθηκα”. Αυτό είμαι. Είμαι πολύ περήφανος που ό,τι έκανα, το έκανα μόνος μου.

Ηρθα σε μια χώρα ως οικονομικός μετανάστης. Είμαι από το ’89 στην Αθήνα. Και τα τέσσερα παιδιά μου γεννήθηκαν εδώ. Θα μου πεις: “Νιώθεις παραπάνω Ελλαδίτης από Κύπριος;”. Οχι, δεν παύω να σκέφτομαι την πατρίδα μου και να την έχω σε πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Αλλά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου είναι στην Ελλάδα. Δεν νιώθω ότι είμαι σε ξένη χώρα. Και είμαι τρομερά ευγνώμων για όσα μου έχει δώσει αυτή εδώ η χώρα. Παρεμπιπτόντως, τώρα θα πάρω και την ελληνική υπηκοότητα. Γιατί θέλω την υπηκοότητα μετά από 27 χρόνια; Ζω σε μια χώρα, πληρώνω φόρους, απολαμβάνω τα καλά της, αλλά δυστυχώς απολαμβάνω και όλα τα κακά της. Δε θα ’πρεπε λοιπόν να έχω το δικαίωμα να λέω “ναι’’ ή ‘‘όχι;”, να ψηφίζω ή να μην ψηφίζω; Ελπίζω πάντως σύντομα να έχω τα χαρτιά μου. Να είμαι νόμιμος, γιατί ακόμη θεωρούμαι αλλοδαπός. Μέσα μου βέβαια ποτέ δεν ένιωσα ξένος».

Η μούσα Στέλλα  

«Εφόδιό μου η φωνή»

ΗΣτέλλα Καλλή πιστεύει ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο. «Αλλά πρέπει να περάσει ο καιρός για να το καταλάβουμε»,συμπληρώνει και εξηγείται: «Προσωπικά, δεν ήμουν υπέρ της συμμετοχής μου σε ένα τηλεοπτικό σόου. Από τη μια αισθανόμουν ότι δεν μου ταίριαζε, από την άλλη δεν ένιωθα άνετα να βγω στο γυαλί. Κι ας μου κόστιζε. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την τηλεόραση για να γίνω αναγνωρίσιμη ή για να επιταχύνω την εξέλιξη των πραγμάτων. Τώρα καταλαβαίνω ότι για τρεις λόγους είπα τελικά “ναι” στο ‘‘J2US’’: για να γνωρίσω τον Γιώργο Θεοφάνους, για να αποκτήσω έναν καινούριο καλό φίλο, τον Μάρκο Σεφερλή, και για να με γνωρίσει λίγο παραπάνω ο κόσμος. Ολα έγιναν για καλό». Η Στέλλα από τη συμμετοχή της στο τηλεπαιχνίδι του MEGA δεν έφυγε απλώς πλουσιότερη σε εμπειρίες, αλλά και έχοντας κάνει μια κομβική, όπως αποδεικνύεται, γνωριμία για την καριέρα της, εκείνη με τον Γιώργο Θεοφάνους. «Με τον Γιώργο κρατήσαμε την επαφή και μετά το τέλος του παιχνιδιού.

Βγήκαμε αρκετές φορές για φαγητό, η σχέση χτίστηκε σιγά-σιγά. Είμαι της άποψης πως αν δεν ταιριάξεις με έναν άνθρωπο, δεν μπορείς να δουλέψεις μαζί του. Δεν είναι υπέρ μου αυτό που λέω και μάλλον δεν θα ’πρεπε να το λέω, όμως επειδή λειτουργώ με το συναίσθημα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Ετσι έγινε και με τον Γιώργο. Φάγαμε, πάντως, πάρα πολύ», λέει γελώντας και προσθέτει αμέσως: «Αλλά άξιζε τον κόπο. Το άλμπουμ αυτό για μένα είναι ένα όνειρο. Είμαι 11 χρόνια σε αυτόν τον χώρο. Ενώ για άλλους ένα άλμπουμ είναι κάτι πάρα πολύ απλό, για μένα είναι ένα όνειρο. Είναι ένας νέος κύκλος που ανοίγει η κυκλοφορία του “Όλα μου τα σ’ αγαπώ” αυτή τη βδομάδα από την Cobalt Music, την εταιρεία μου εδώ κι έναν χρόνο. Κι ο Γιώργος Θεοφάνους κάνει διπλή τη χαρά αυτού του ονείρου. Σκέφτομαι ότι πολύ λίγες χαρές είχα αυτά τα 11 χρόνια. Η μόνη στιγμή χαράς είναι όταν τραγουδάς και έχεις τον κόσμο από κάτω να σου δίνει την αγάπη του. Αυτή είναι και η μόνη δύναμη, αλλά και ο λόγος που άντεξα τόσα χρόνια. Ολα τα άλλα ήταν πολύ δύσκολα, πολλές φορές ακόμη και μη διαχειρίσιμα. Είχα όμως πάντοτε πίστη. Και απογοητεύτηκα, και έπεσα, ταυτόχρονα όμως δυνάμωσα και πείσμωσα. Δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω. Γι’ αυτό και έχει άλλη σημασία το να πετυχαίνεις πράγματα, μολονότι δεν σου έρχονται όλα ρόδινα», εξομολογείται.

Από την Κύπρο στις ΗΠΑ

Η Στέλλα Καλλή γεννήθηκε στην Κύπρο. Λέει πως ήταν ένα κορίτσι ονειροπόλο και με φαντασία που κάλπαζε. Τα πρώτα της βήματα στη μουσική τα έκανε προσπαθώντας να μιμηθεί τέλεια τη φωνή ποπ τραγουδιστριών της εποχής.

Στα 13 της πήρε το βάπτισμα του πυρός σε μια σχολική χορωδία. «Τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι γίνεται. Η οικογένειά μου αρχικά δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την κλίση μου. Στις πρώτες συναυλίες μου στο σχολείο ούτε καν έρχονταν να με ακούσουν. Δεν ήξεραν ότι μπορούσα να τραγουδήσω. Στην πορεία έγιναν πολύ υποστηρικτικοί. Αυτοί με σπούδασαν, τους είχα πάντα δίπλα μου. Μου είχαν εμπιστοσύνη και αυτό είναι κάτι που τους το χρωστάω», εξηγεί, ενώ συμπυκνώνει την κοσμοθεωρία της σε σχέση με τη μουσική και το τραγούδι στη λέξη «σπουδή». «Μετά το σχολείο έφυγα για Αμερική. Και ξεκίνησα από το μηδέν σπουδές στην κλασική μουσική. Βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους ιδιοφυείς, που σπούδαζαν εκεί με υποτροφία. Δεν θα πω ψέματα. Πέρασα πολύ μεγάλο στρες. Ηταν δύσκολα. Είχα όμως πείσμα και πίστη. Ηταν σαν να μην υπήρχε άλλος δρόμος για μένα. Επρεπε να διεκπεραιώσω ό,τι είχα μπροστά μου. Εμεινα συνολικά έξι χρόνια. Γιατί γύρισα; Δεν υπήρχε τρόπος να πάρω άδεια παραμονής. Ηρθα στην Αθήνα, μην έχοντας ιδέα τι συμβαίνει στη νύχτα. Δεν γνώριζα ανθρώπους, δεν είχα επαφές.

Τον πρώτο καιρό, για έξι μήνες με φιλοξενούσε μια πολύ καλή φίλη στο διαμέρισμά της. Δεν είχα τι να κάνω. Εκανα όλη μέρα βόλτες για να περάσει η ώρα μου. Κοιτούσα βιτρίνες, πήγαινα σε κάποια νυχτερινά μαγαζιά για να δω τι γίνεται. Είχα περιέργεια. Δεν ήξερα πώς ήταν όλο αυτό. Μετά ξεκίνησα να παραδίδω μαθήματα μουσικής σε ένα ωδείο στη Νέα Σμύρνη και παράλληλα άρχισα να ψάχνω τις οντισιόν. Οπου γινόταν οντισιόν πήγαινα δειλά για να με ακούσουν. Ετσι ξεκίνησα», ανακαλεί, υπογραμμίζοντας με τον τρόπο της ότι μπορεί εκείνα τα χρόνια να είναι περασμένα, αλλά σίγουρα δεν είναι ξεχασμένα. Πλέον δηλώνει παραπάνω από ευγνώμων για τη δισκογραφική σύμπραξή της με τον Γιώργο Θεοφάνους, ενώ όταν τη ρωτάω τι έχει μάθει από αυτά τα 11 χρόνια που είναι στη νύχτα, απαντά σχεδόν αυθόρμητα:
«Οντως στη νύχτα έμαθα πολλά. Κυρίως ότι πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και να μην αλλάξεις για κανέναν και για τίποτε. Αν καταφέρεις κάτι, θα το καταφέρεις γι’ αυτό που είσαι. Δεν έγινα ποτέ αυτό που ήθελαν οι άλλοι να γίνω για να πετύχω κάτι. Ο,τι αξίζεις θα το πάρεις».