Ένα μουσικό τρίο για τον Σούμπερτ

Τρεις νέοι μουσικοί, με διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές αλλά ίδια χρονιά γέννησης, θα ανέβουν στη σκηνή της Αίθουσας Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στις 21 Ιανουαρίου για να ερμηνεύσουν δύο αριστουργήματα του Φραντς Σούμπερτ. Η βραδιά που έχει τον τίτλο “Βarry Lyndon” εντάσσεται στον Κύκλο Σούμπερτ και το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ολόκληρο το Τρίο για πιάνο σε μι ύφεση μείζονα, έργο 100, καθώς και το Τρίο σε σι ύφεση μείζονα, έργο 99. Και τα δύο έργα θα ερμηνεύσει η Nitzan Bartana στο βιολί, η Λουκία Λουλάκη στο βιολοντσέλο και ο Maciej Skarbek στο πιάνο.

Οι τρεις νέοι μουσικοί αποτελούν το Trio 92, όνομα που πήραν από την κοινή χρονιά γέννησής τους. Το τρίο έκανε το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 2012 στο Μπιέλσκο-Μπιάλα της Πολωνίας. Από τότε δίνει τακτικά συναυλίες στην Αυστρία και στην Ελλάδα. Έχει συμμετάσχει επίσης σε διεθνή φεστιβάλ της Ιταλίας και της Νορβηγίας, ενώ έχει εμφανιστεί και στην Πορτογαλία.

Στο Μέγαρο Μουσικής το τρίο επέλεξε να δώσει μια συναυλία με κινηματογραφικό άρωμα. Οι μελωδίες του Σούμπερτ, άλλωστε έχουν αγαπηθεί από δεκάδες διάσημους σκηνοθέτες και έχουν επενδύσει σκηνές πολλών ταινιών αλλά και τηλεοπτικών σειρών. Ένα από τα πιο προσφιλή μουσικά θέματα είναι εκείνο του δεύτερου μέρους από το Τρίο για πιάνο, έργο 100, έργο με το οποίο «έντυσε» ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ τον επίλογο του βραβευμένου με όσκαρ φιλμ εποχής Μπάρρυ Λύντον (1975), που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ουίλλιαμ Μέικπης Θάκερυ.

Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, θα ακούσουμε αυτό το έργο που σπάνια παίζεται ολόκληρο, μια και είναι ασυνήθιστης διάρκειας για έργο μουσικής δωματίου (40 λεπτά) και το οποίο ο συνθέτης άρχισε να το γράφει στα μέσα του 1827 και το ολοκλήρωσε ένα χρόνο αργότερα, λίγο πριν πεθάνει. Στο δεύτερο μέρος του προγράμματος το Trio 92 θα ερμηνεύσει το Τρίο αρ. 2 για πιάνο, βιολί και τσέλο σε μι ύφεση μείζονα, έργο 100 (D. 929). Αποτελείται και αυτό από τέσσερα μέρη, με γνωστότερο το δεύτερο (andante con moto).

Λέγεται ότι ο Σούμπερτ εμπνεύστηκε το βασικό θέμα αυτού του μέρους από μια παραδοσιακή μελωδία που είχε ακούσει από έναν Σουηδό τραγουδιστή. Το Τρίο αρ. 2 γράφτηκε μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες την ίδια χρονιά με το Τρίο αρ. 1 (1827) και πρωτοπαίχθηκε σε εορταστική συγκέντρωση για τον επικείμενο γάμο του παιδικού φίλου του Σούμπερτ, Γιόζεφ φον Σπάουν. Υπήρξε μία από τις ελάχιστες δημιουργίες του τελευταίου χρόνου της ζωής του κορυφαίου ρομαντικού συνθέτη που ο ίδιος πρόλαβε να ακούσει το 1828, λίγο πριν πεθάνει. Μάλιστα τη θεωρούσε ανώτερη από το Πρώτο του Τρίο.

Αν και αμφότερα τα έργα είναι μεγάλης διάρκειας –το Τρίο αρ. 2 ξεπερνά συνήθως τα 45 λεπτά–, το Δεύτερο Τρίο είναι περισσότερο συμπαγές από συνθετικής άποψης, ενώ χαρακτηρίζεται από υποβλητική δραματικότητα που αγγίζει τα όρια της τραγικότητας, από συγκινητικές εξάρσεις, από κλιμακούμενη ένταση και πάθος καθώς και από αναπάντεχες αντιθέσεις οι οποίες μάλλον θα ξάφνιαζαν έναν ακαδημαϊκό συνθέτη του 18ου αιώνα.