Η τέχνη της μουτζούρας

Με τoν Ιβάν Αθανασόπουλο συναντηθήκαμε στο Σύνταγμα για να μιλήσουμε για την τέχνη της γραφής, το νέο του βιβλίο αλλά και τον ίδιο. Όπως μου εξηγεί, ήρθε στη ζωή και μεγάλωσε ως και τα έξι του χρόνια σε ένα «μεγάλο σπίτι» στο εξωτερικό. Υπήρξε ένα από τα πολλά παιδιά στον κόσμο αυτό που, μέσα από επιπόλαιες αποφάσεις και ατυχείς συγκυρίες, έμεινε μόνο του, μακριά από τη συνεχή φροντίδα και έννοια μιας μητέρας, την παρουσία ενός πατέρα, το στήριγμα μιας υγιούς οικογένειας. «Είναι άδικο να τιμωρείς και να καταδικάζεις την ψυχική ισορροπία οποιαδήποτε ζωής», μου λέει. Την ισορροπία αυτή προσπάθησαν να φέρουν στη ζωή του οι γονείς του, ο μπαμπάς Δημήτρης και η μαμά Φιλιώ. Υιοθετώντας τον μέσα στην αγκαλιά τους, κάνοντάς τον μέρος της ζωής τους, προσφέροντάς του απλόχερα την αγάπη τους, την προστασία τους και τη στήριξή τους.



Μέσα από τις ελάχιστες παιδικές του αναμνήσεις, του δημιουργήθηκαν ένα σωρό ερωτήματα, ανάγκες, δυσκολίες και επιθυμίες. Τόσες, ώστε χρειάστηκε ο ίδιος να μελετήσει καλά τον εαυτό του, να παλέψει μαζί τους και να ξεπεράσει ένα παρελθόν που πλέον περισσότερο μοιάζει σαν ιστορία. Τα σκληρά βιώματα, τα αποτελέσματα της «απόρριψης-εγκατάλειψης», η συνεχής φοβία για μια νέα εγκατάλειψη δημιούργησαν προβλήματα στην κοινωνικοποίηση του. «θέλησα ως και σήμερα να αγαπώ αλλά και να μπορώ να βιώσω την αγάπη», υποστηρίζει. «Η χείριστη μουτζούρα είναι να δίνει αγάπη κάποιος και ο άλλος να μη μπορεί να τη λάβει. Να μην έχει τον τρόπο να την αναγνωρίσει, να μην ξέρει πως να τη λάβει - ενώ την έχει διπλά ανάγκη να την αισθανθεί και να πάρει δύναμη απ' αυτή».

Όλες του οι σκέψεις και τα συναισθήματα αποφάσισε να τις μεταφέρει σ' ένα βιβλίο, παρέα με την αποφασιστικότητα, τη σωστή χρήση της πίκρας, τη μετουσίωση των συναισθημάτων σε δημιουργία, τη δύναμη και την αισιοδοξία. Θέλησε, όπως τονίζει, να δώσει τη δυνατότητα να εντάξει ο κάθε αναγνώστης τον εαυτό μέσα στο βιβλίο. Να συγκρίνει, να θυμηθεί, να συγκινηθεί και να ελπίσει. Στόχος του βιβλίου είναι και να μας μάθει «να δημιουργούμε και να εντάσσουμε μέρη της ζωής μας σε κύκλους. Να κατευθύνουμε τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, τα βιώματα μας σε θεματικούς κύκλους. Ανά περιόδους να τους κλείνουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, με όποια τεχνική διαθέτουμε και να τους έχουμε κάπου στην άκρη τους νου μας να τους θυμόμαστε», αναφέρει και συνεχίζει: «Όλοι οι κύκλοι της ζωής μας μας χρειάζονται. Όλες οι μουτζούρες της ζωής είναι κομματάκια τέχνης πάνω στα οποία χτίζουμε, γκρεμίζουμε, δημιουργούμε και επιβίωνουμε».



«Η Τέχνη της Μουτζούρας», όπως λέγεται το βιβλίο του, αποτελείται από πεζά και ποιητικά κείμενα. Γραμμένο μέσα σε περίοδο επτά χρόνων, όπου έκανε ορισμένες φορές «βήματα μπρος και πίσω» μεν, αλλά βήματα και όχι στασιμότητα. Συγκεντρώνει μέσα του σκέψεις του παρελθόντος, φοβίες, αναμνήσεις, όνειρα, προσδοκίες αλλά και φαντασιώσεις άλλων κόσμων, τόσο ιδανικών που γινόνται ένας νέος ολοκαίνουργιος κόσμος. Φυσικά από το βιβλίο δε θα μπορούσε να λείψει και το κομμάτι του έρωτα, σε συνδιασμό όμως με τον θάνατο, τον αποχωρισμό, το βίωμα της εγκατάλειψης. «Όλες αυτές οι μουτζούρες που βιώνουμε. Οι τραυματικές, που με το σωστό χειρισμό μεταμορφώνονται σε τέχνη. Αυτή είναι η Τέχνη της Μουτζούρας».



«Μιλώ για τη ζωή, μιλώ για κάτι ξένο, για γνωστά και συνηθισμένα. Μ' ένα στίχο, μια παράγραφο, μια σελίδα. Βάζω στοίχημα πως όλα χωράνε σε λίγες λέξεις. Είναι πιο ποιητικό, είναι πιο πολύ της τέχνης να μη μιλάς για όλα. Και ψάχνεις για αλλού - όχι να πεις, όχι να γράψεις. Ψάχνεις να κάνεις κάτι το διαφορετικό, το θαρραλέο. Αλλά κι αυτά πάλι της τέχνης είναι και δεν σε γεμίζουν. Το παίρνεις απόφαση πως όλα είναι τέχνη. Σε λένε τρελό, περίεργο, περήφανο. Ύστερα γυρίζεις στην κλασική μέθοδο, τη μέθοδο της γραφής και ενίοτε κάνεις και μια μουτζούρα ή σε κάποιο χαρτί ή σε κάποιον τοίχο ή σε κάποιον άνθρωπο».