PROTOTHEMA

Πολιτισμός

Έφυγε την ημέρα των γενεθλίων της

Μια αγάπη για το καλοκαίρι που έσβησε...

Μια αγάπη  για το καλοκαίρι  που έσβησε...

Η Καίτη Χωματά της Μαρκίζας, της Αυλαίας, του ΣΕΦ, του Λυκαβηττού και του Αλεξάνδρειου 

Κάποιο  βράδυ  του  Φεβρουαρίου  του 1987  συνάντησα  για  πρώτη  φορά την Καίτη Χωματά  στα Εξάρχεια στην μπουάτ «Μαρκίζα» του φίλου μου του Κώστα που έφυγε και αυτός πρίν τρία χρόνια..

Υπεύθυνος τότε δημοσίων σχέσεων σε κάποια θέατρα, με δικές μου στήλες σε κάποια μεγάλα έντυπα εκείνης της εποχής, δέχτηκα  να κάνω φιλικά την προβολή εκείνης της δουλειάς που σηματοδοτούσε την επιστροφή της στο τραγούδι μετά τα πρώτα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε αντιμετωπίσει..

Ηταν  μια συγκινητική βραδυά εκείνη η  πρώτη της εμφάνιση στην «Μαρκίζα»..που  την αφιέρωσε στους γιατρούς της  που την έσωσαν και κάθονταν εκεί δίπλα της στα μικρά καρεκλάκια της μπουάτ…Εκεί ήταν οι δικοί της άνθρωποι,τα παιδιά της, ο Γιάννης  της που της στάθηκε όσο  κανείς όλα αυτά τα χρόνια, και φίλοι  πολλοί που δεν χωρούσαν στην μικρή  μπουάτ.

«Τούτο  το κορίτσι πρίν λίγο καιρό μας έκανε να κλάψουμε από λύπη, σήμερα δάκρυα χαράς τρέχουν στο πρόσωπο μας…» είπε ο μεγάλος Απόστολος Καλδάρας και της έδωσε δυό φιλιά. Εκεί δίπλα του και  ο Σταύρος Κουγιουμτζής ,ο Αλέξης Κωστάλας.  

Για είκοσι μέρες ήταν να εμφανιστεί  η Καίτη…Η μεγάλη όμως προσέλευση του κόσμου την ανάγκασαν να συνεχίσει για δύο μήνες και ας της έλεγαν οι γιατροί ότι δεν έπρεπε να κουράζεται…

Ένα βράδυ  του Μαρτίου στην «Μαρκίζα» μου ..έριξε την ιδέα.. «Βρέ Δημήτρη  δεν παίρνουμε τρία όργανα και  να πάμε το καλοκαίρι περιοδεία..Δεν χρειάζονται και πολλά…»

Ελα όμως που εγώ δεν ήμουν για τα λίγα !…Τι έγινε εκείνο το το καλοκαίρι  του 1987;

Συναυλία  στο Παλαί ντε σπόρ της Θεσσαλονίκης, συναυλίες στην Λάρισσα,τα Χανιά, το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο την Πάτρα  κά  με στόχο να καταλήξουμε  στο θέατρο Λυκαβηττού. Ελα όμως που δεν μας το έδωσαν! Και τι έγινε, εμείς θα κάναμε την συναυλία μας στο καινούργιο τότε..  Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας !!

Ακου  θράσος ο..μικρός!!

Και όχι  συναυλίες με δυό τρία όργανα που  μου έλεγε η Καίτη…Ορχήστρα με οκτώ όργανα με τέσσερις νέους τραγουδιστές αλλά και τον Γιάννη Σπανό ,και την Αλέκα Μαβίλη και τον Μανώλη Μητσιά στην Κρήτη και την Βίκυ Μοσχολιού στο Ειρήνης Φιλίας…Η άγνοια της νεότητας που έχει ενθουσιασμό αλλά και απειρία…και λάθοι πολλά..

Τέλος πάντων  πέρασε το καλοκαίρι του 1987 αλλά εκείνη δεν έλεγε να με…  αφήσει ήσυχο… «Βρέ Δημήτρη εκείνο το νεοκλασσικό που έχεις στην Πλατεία Κολιάτσου δεν το κάνουμε  μπουάτ…;;»

Ετσι  έγινε η μπουάτ «Αυλαία»  που  άνοιξε στις 16 Δεκεμβρίου του 1987.

«Αυλαία» έλεγαν το δικό της μαγαζί  στην Πλάκα την δεκαετία του 1960..

Χειροκροτήματα, λουλούδια και πολλή αγάπη  για το αλλοτινό κορίτσι του νέου κύματος…στη νέα της «Αυλαία»…  

«Μια  αγάπη για το καλοκαίρι» στο μικρόφωνο, δάκρυα στα μάτια της Καίτης καθώς  το τραγουδούσε, συγκίνηση στο ακροατήριο για το κορίτσι του..καλοκαιριού που με την σιδερένια θέληση της νίκησε τους χειμώνες της ζωής…

Εκεί  κοντά της στην πρώτη της «Αυλαία» ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Κυριάκος Μαραβέλιας από την Λύρα, η Κούλα  Αντωνιάδου, η Τζένη Ρουσσέα, η  Κωστούλα Μητροπούλου, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας…

Και ο  πρώτος χειμώνας πέρασε στην « Αυλαία»  με καθημερινά προγράμματα και δυό το Σάββατο, σαν το 60 στην Πλάκα.. και με ένα καυγά στο τέλος!!!..

Και τι νομίζετε ότι μας κράτησε ο  καυγάς μακριά για πολλή ;;;Ηρθε και  με βρήκε στην «Αυλαία» χειμώνα του 1988 όταν τραγουδούσε εκεί ο Λάκης  Παππάς..

Ετσι  το καλοκαίρι του 1989 μας βρίσκει πάλι να κάνουμε συναυλίες και στις 9

Σεπτεμβρίου  «την μεγάλη βραδυά των αναμνήσεων»  όπως έγραφαν οι εφημερίδες στο θέατρο Λυκαβηττού όπου η Καίτη γιόρτασε τα 25 χρόνια της στο τραγούδι..

Και ποιος  δεν τραγούδησε μαζί της.. ο Γιώργος  Ζωγράφος, η Πόπη Αστεριάδη,

 η  Σούλα Μπιρμπίλη, ο Νικόλας  Μητσοβολέας και από κοντά  ο Γιάννης Σπανός, ο Νότης Μαυρουδής,  ο Γιώργος Κριμιζάκης…

Εγραφαν οι εφημερίδες την επομένη μέρα.. «Μοναδική σε όγκο τουλάχιστον για  το φετεινό καλοκαίρι ήταν η γιορτή της Χωματά στο Λυκαβηττό. Το θέατρο χωρητικότητας 4000 άτόμων μετατράπηκε σε μια πλακιώτικη μπουάτ τεραστίων διαστάσεων όπου οι πάνω από 8000 θεατές έζησαν μια βραδιά αναμνήσεων….Η κίνηση στον περιφερειακό του Λυκαβηττού είχε διακοπεί από τις 6 το απόγευμα… 



Μετα  από 35 λεπτά καθυστέρησης και ενώ όλοι είχαν βρεί μια θέση..στον ήλιο,το αεράκι του νέου κύματος που στις αρχές της δεκαετίας του 1960 είχε σαρώσει στις μπουάτ, φύσηξε και στο θέατρο Λυκαβηττού…»

Μετα  από εκείνη την μεγάλη βραδυά για  την Καίτη κανείς δέν μας σταματούσε…

5 Φεβρουαρίου  1990. «Συνωστισμός αναμνήσεων» έγραφαν  οι εφημερίδες για την συναυλία  της Καίτης στο Παλαί ντε  σπόρ της Θεσσαλονίκης. 7500 θεατές!

Εσύ και  ο «Αρης» της έλεγαν γέμισες το Αλεξάνδρειο!!…

Από τότε δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος που  να μην συνεργαστούμε με την Καίτη…  

Μεγάλη  περιοδεία σε όλη την Ελλάδα το 1992, συναυλίες του υπουργείου Εθνικής  Αμυνας για τα στρατευμένα παιδιά ,συμμετοχές σε όλα σχεδόν τα τοπικά φεστιβάλ Δήμων και Νομαρχιών, συμμετοχή  της το 2000 στην υλοποίηση του πρώτου προγράμματος του ΟΑΕΔ για τον πολιτισμό, στην Κύπρο με το υπουργείο Εξωτερικών και πολλά ταξίδια μαζί της σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και στιγμές ξεχωριστές στα χιόνια της Φλώρινας στους αέρηδες της Καλύμνου, στις καταιγίδες της Κομοτηνής, στις όμορφες γωνιές της Σύμης, στους καυγάδες τις Λιβαδειάς, στα γλέντια της Σαμοθράκης στις παραλίες της Ζακύνθου, στα τσιπουράδικα του Βόλου…Τελευταία δουλειά μας το καλοκαίρι του 2008 στην Τήνο…

Χτες  Κυριακή 24 Οκτωβρίου ξύπνησα και  ήθελα να της τηλεφωνήσω όπως έκανα τα τελευταία 23 χρόνια κάθε τέτοια μέρα.. Ήταν τα γενέθλιά της..

Δεν πρόλαβα , άκουσα στην τηλεόραση την είδηση ότι η Καίτη… « έφυγε»!!…

Είχαμε  κάποιους μήνες να μιλήσουμε –  αναποδιές επαγγελματικές, προβλήματα υγείας δικά μου μας χώρισαν - δεν  ήξερα για τα τελευταία προβλήματα με την υγεία της…Και σήμερα ακούω ότι έφυγε…Και είναι σαν να έφυγαν μαζί της σχεδόν 25 χρόνια από την ζωή μου..

Δεν το περίμενα.. Ηταν δυνατός άνθρωπος η  Καίτη.. Πάλεψε με τον καρκίνο 25 ολόκληρα χρόνια…τραγουδόντας  και όλοι είχαμε πιστέψει ότι τον είχε κερδίσει…



«Στον ουρανό, είναι ένα αστέρι, είναι  ένα αστέρι εκεί ψηλά που πάντα  μου χαμογελά..» τραγούδαγε  κάποτε…

Ετσι  θα μείνει στην καρδιά μου η Καιτούλα …σαν ένα αστέρι μακρινό..

Καλό  σου ταξίδι Καίτη και.. χαιρετισμούς στην Κατερίνα – ξέρεις εσύ - και στον Κωστάκη που μας γνώρισε…


Κυριάκος25/10/201021:54

Φεύγεις για το "σπίτι στο γιαλό πούχει σκεπή τον ουρανό". Οσοι σ'ακούσαμε σαν παιδιά τότε το 64-67 μας έδωσες όνειρα, μαζί σου μάθαμε λέξεις, θάλασσες και αγάπες, μάθαμε την Ελλάδα απλή, ανθρώπινη, αληθινή.

Απάντηση
ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ25/10/201017:10

ΕΦΥΓΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΗΓΕΣ ΜΑΚΡΙΑ!!!!!!ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΕΣΒΥΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΦΩΝΗ!!!!!ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙΤΟΥΛΑ ΓΛΥΚΕΙΑ!!!!!ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!!!!ΑΝΤΙΟ!!!!!!

Απάντηση
ΒΟΥΛΑ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ25/10/201017:05

Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΚΑΙΤΟΥΛΑ,ΔΕΝ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΗΣ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ,ΜΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ,ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ,ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΟΥΣΕ,ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ!!!!!ΤΩΡΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ,ΧΑΘΗΚΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!!!!!ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΙΤΟΥΛΑ ΓΛΥΚΕΙΑ!!!!!ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!!!ΑΝΤΙΟ!!!!!

Απάντηση
χρηκου25/10/201015:11

Παράδειγμα ηθους για καλλιτέχνη αυτού του βεληνεκούς...Η Καιτούλα τραγουδούσε με το στόμα και τα μάτια...Ηταν...ειναι και θα ειναι η εκφραση του ερωτα και της τρυφερότητας...

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία

X
Διαβάστε ακόμα