Αστέρια Michelin στην πιο νόστιμη κουζίνα του 1937

«Ένας ξένος περαστικός μου έλεγε προχθές, ύστερα από ένα ελληνικότατο γεύμα (κοκορέτσι, καλαμαράκια τηγανιτά, αρνί σούβλας και μαρουλοσαλάτα –τα πάντα πνιγμένα στη ρετσίνα):
-Αγαπητέ μου, λατρεύω τον Παρθενώνα σας και είμαι εις θέσιν να νοιώσω την υπερκόσμια ομορφιά της γραμμής του… Κάθε γωνιά της πατρίδος σας μου ξυπνά κλασσικές αναμνήσεις των μαθητικών μου χρόνων. Όσες μέρες έχω στον τόπο σας, δεν κάνω τίποτα άλλο παρά να ζω στον παραμυθένιο κόσμο των ηρώων, των καλλιτεχνών και των φιλοσόφων που θεμελίωσαν τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Ρίγη ιεράς συγκινήσεως μου διατρέχουν το κορμί όταν ακούω ξαφνικά δίπλα μου να φωνάζουν ένα Σωκράτη (αδιάφορο αν ο καλούμενος Σωκράτης είνε υποδηματοκαθαριστής). Με δέος μπαίνω στα μουσεία σας, όπου έχετε συγκεντρώση τους θησαυρούς του παρελθόντος, και βγαίνω από κει μέσα μεθυσμένος από την ομορφιά.



Αλλά μονάχα στα μουσεία σας; Το ύπαιθρον, η εξοχή σας, το βουνό σας, η θάλασσά σας, είνε κι’ αυτά άφθαστοί θησαυροί. Τα ξερονήσια σας, σάπφειροι δεμένοι μέσα στα τυρκουάζ. Τα βουνά σας σμαράγδια που λαμποκοπούν κάτω από το φώς του ωραιοτέρου ήλιου της γης. Τα λουλούδια σας, οι ανθισμένες αμυγδαλιές… Όνειρα για ένα ταπεινό προσκυνητή του ελληνικού κάλλους σαν και μένα…

Αλλά φίλε μου… Οι Παρθενώνες σας και ο ουρανός σας, και οι λιακάδες σας και τα νησάκια σας είνε μηδέν μπροστά στους θησαυρούς της κουζίνας σας! Η ελληνική κουζίνα –πίστεψε έναν παλαιόν εμπειρογνώμονα- είνε ο θησαυρός των θησαυρών σας΄είνε το θαύμα των θαυμάτων της Ελλάδος. Τα φαγητά σας είνε η υλοποίησις της άυλης ομορφιάς που είνε διάχυτη σε κάθε πράγμα της πατρίδος σας.



Δοκιμάζοντάς τα θέτετε τον δάκτυλον εις το ασύλληπτον. Κριτσανίζοντας το ροδοκόκκινο κοκορέτσι, θαρρείτε πως τρώτε την πικάντικη αρμονία του ελληνικού υπαίθρου. Ρουφώντας ένα ποτηράκι ρετσίνα, ρουφάτε τη χρυσή λιακάδα της Ελλάδος. Σ’ ένα μοσχομυρισμένο καλαμαράκι του Σαρωνικού συλλαμβάνετε το ιώδιον του ελληνικού πόντου. Στην πέτσα του αρνιού της σούβλας γεύεσθε το ειδύλλιον του ελληνικού βουνού. Στην πρασινάδα του μαρουλιού βρίσκετε τα κρύσταλλα της πρωινής δροσιάς. Και στην πικράδα της ελιάς την γλύκα του ελληνικού κάμπου.



Για να μη τα πολυλογούμεν, πολλοί ξένοι ήρθαν στην Ελλάδα, είδαν τον Παρθενώνα, τον εθαύμασαν και τον ξέχασαν. Κανένας όμως, σας εγγυώμαι, που ήρθε εδώ και’ ριψοκινδύνευσε έξω απ’ τα ρεστωράν της πόλης σας δεν θα ξεχάση ποτέ τις φινέτσες της ελληνικής κουζίνας… της πιο έξυπνης και πιο νόστιμης κουζίνας σ’ όλη την ανθρωπότητα!»
Και ο άνθρωπος που μου τα έλεγε κάτι ήξερε από την τέχνην του ουρανίσκου, ήταν Γάλλος συνάδελφος.



Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)
Διαβάστε περισσότερα στο www.paliaathina.com και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ σε όλους