Γιώργος Θεοφάνους: Ο καλός, ο κακός και ο... αληθινός

Λέει πως την απόφαση για να συμμετάσχει στο «Just the 2 of Us» την πήρε στο κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι. Πιστεύει βαθιά πως στη ζωή και στην τέχνη ο Θεός συντονίζει τον χρόνο, τον τόπο και τη στιγμή. Είναι Πρέσβης Καλής Θέλησης του Οργανισμού «Hope For Children» και της εκστρατείας «Ενα στα Πέντε» του Συμβουλίου της Ευρώπης για τον τερματισμό της σεξουαλικής βίας ενάντια στα παιδιά. Επίσης είναι δάσκαλος σε παιδιά από 6 μηνών μέχρι 20 ετών. Αν ο Γιώργος Θεοφάνους ξεκινήσει να μιλά για τα παιδιά, τότε η σχεδόν στερεοτυπική εικόνα του αυστηρού, κάπως στρυφνού και άβολα ειλικρινούς κριτή από το πάλαι ποτέ «X-Factor» αποδομείται σε χιλιάδες μικρά κομμάτια και ανασυντίθεται από την αρχή.

Για αυτή την αθέατη έως τώρα στην τηλεόραση πλευρά του και τη χαμογελαστή εικόνα του ευθύνονται εν μέρει τα δικά του παιδιά. Με εκείνα, άλλωστε, «διαπραγματεύτηκε» τη συμμετοχή του στο φιλανθρωπικό talent show του MEGA σε ένα άτυπο οικογενειακό συμβούλιο: «Ηταν σε ένα κυριακάτικο τραπέζι. Κλασικό. Με κοτόπουλο και πατάτες στον φούρνο. Εθεσα το θέμα στην οικογένεια, γιατί δεν είναι εύκολο να το διαχειριστεί ένα παιδί, όταν ο πατέρας του, η μητέρα του, ένας άνθρωπος τέλος πάντων από το στενό περιβάλλον του, εκτίθεται τόσο πολύ στην τηλεόραση. Τα αγόρια μου, που είναι πιο μαθηματικά μυαλά, πιο ορθολογιστές σαν κι εμένα, μου είπαν: “Μπαμπά, βάλ’ τα κάτω, μέτρα τα και αποφάσισε αν θα πας”. Τα κορίτσια μου, που είναι πιο συναισθηματικά, μου είπαν: “Μπαμπά, θα πας και θα χαμογελάς;”. Αυτό τα λέει όλα. Εκεί ξεκλείδωσα εντελώς. Και έτσι αποφάσισα να πάω στο πρώτο ραντεβού, που ήταν και το τελευταίο. Με το πρώτο ραντεβού που έκανα με τους ανθρώπους του MEGA ξεκλείδωσε όλο αυτό το πράγμα και τελείωσε. Πήγα με κέφι και χαρά», εξιστορεί ο ίδιος.



Μάλιστα έχει την τόλμη να κάνει και την αυτοκριτική του για το τηλεοπτικό παρελθόν του, το οποίο μάλλον αδίκως τον εντύπωσε στο συλλογικό ασυνείδητο ως τον κριτή με τον βαρύ πέλεκυ και τις κοφτερές πλην ευφυέστατες ατάκες. «Τα παιδιά μου με ξέρουν χαμογελαστό. Δεν με ξέρουν αλλιώς. Η αγωνία μου ήταν ότι από τη μία πηγαίνω σε ένα φιλανθρωπικό σόου, από την άλλη καλούμαι να κάνω τον κριτή. Για να κρίνω με φώναξαν. Είναι κάποιες ισορροπίες που πρέπει να κρατήσεις. Δεν θέλω να γυρίζω στο παρελθόν. Εννοώ στο δικό μου παρελθόν, όχι άλλων ανθρώπων, στο “X-Factor”. Εκεί ήμουν πολύ αυστηρός. Ερχονταν παιδιά 20-25 χρόνων ή και μεγαλύτερα και εγώ έπρεπε να δώσω ένα “ναι” ή ένα “όχι”. Να μην κοροϊδεύω τον κόσμο ή να χαϊδεύω αυτιά. Ημουν ειλικρινής. Η ειλικρίνεια όμως έχει τρόπο να ειπωθεί. Σε ό,τι με αφορά, τότε δεν μιλούσα και με τον πιο κομψό τρόπο σε αυτά τα παιδιά», καταλήγει.

«Είμαι σε καλά χέρια»

Για τον Γιώργο Θεοφάνους σημασία έχει ο πυρήνας, η ουσία, όχι οι εντυπώσεις που συνήθως είναι και εύκολες. Αν αυτό δεν το έχεις καταλάβει από τα τραγούδια που έχει καταθέσει, σ’ το θυμίζει ο ίδιος όταν τον ρωτάς, για παράδειγμα, αν θεωρεί πως βλάπτει τις μετοχές του ως τηλεοπτικής αξίας η παραδοχή του πως συμφώνησε με το MEGA από το πρώτο κιόλας ραντεβού. «Οχι, δεν είχα κανένα τέτοιο θέμα», ξεκαθαρίζει. «Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, όχι στο δικό μου το παρελθόν. Τώρα νομίζω ότι ο καθένας ξέρει πού στέκεται ο άλλος, ξέρει τις ανάγκες του, ξέρει πού μπορεί να πιέσει σε όλα τα επίπεδα. Και στο οικονομικό. Υπάρχει όμως κανένας λόγος να κάνουμε τους δύσκολους; Είναι απλό. Θέλεις να πάρεις μέρος; Παίρνεις». Οπως εξηγεί, το τηλεοπτικό βάπτισμα του πυρός που πήρε στο talent show του ΑΝΤ1 τού είχε αφήσει τις καλύτερες αναμνήσεις. Τώρα μάλιστα που το «Just the 2 of Us» βρίσκεται στα μισά του, μπορεί να συμπεραίνει με βεβαιότητα: «Ευτυχώς, βρέθηκα σε εξίσου καλά χέρια». Με το MEGA η συνεργασία του θα συνεχιστεί και μετά το φιλανθρωπικό σόου. «Υπάρχουν πολλά πράγματα στον αέρα και άλλα που έχουν ήδη ανακοινωθεί, όπως το “Music School”, το παιδικό talent show, του οποίου είμαι μεγάλος fan. Εχω πάει και στα γυρίσματα στο Τελ Αβίβ. Ξέρετε, εγώ ασχολούμαι με παιδιά και στο σχολείο στην Αθήνα και στο μουσικό σχολείο μου στην Κύπρο, με εκατοντάδες παιδιά τον μήνα.

Η ψυχολογία του παιδιού δεν είναι να το βάλεις απέναντι και να το συγκρίνεις, να το απορρίψεις ή να το διώξεις. Είναι ανεπίτρεπτο. Το συγκεκριμένο σόου λοιπόν όχι μόνο δεν έχει αποχωρήσεις, αλλά είναι ένα προϊόν πάρα πολύ όμορφα προστατευμένο για τα παιδιά. Και εμένα με βρίσκει σύμφωνο καταρχήν ως γονιό». Η ιδιότητα του πατέρα ήταν εκείνη που κατ’ ουσίαν τον ώθησε να δημιουργήσει και τα δύο μουσικά εργαστήριά του στην Αθήνα και στη γενέτειρά του, την Κύπρο: «Ηταν μια ανάγκη να πάω τα δικά μου παιδιά όχι σε ένα απλό ωδείο, αλλά να τους προσφέρω μια πιο σύνθετη, εναλλακτική πρόταση. Μιλάμε για έναν πολυχώρο όπου δεν υπάρχει μόνο η μουσική αλλά και η ζωγραφική, η γλυπτική, ο χορός, η μουσική τεχνολογία. Ετσι δημιουργήθηκε μια πολύ μεγάλη οικογένεια. Και εδώ και στην Κύπρο. Οι πρώτοι μαθητές μου είναι 6 μηνών. Ξεκινάνε με μουσική προπαιδεία. Διδάσκω και στο Πανεπιστήμιο στην Κύπρο σε φοιτητές. Η επαφή μου είναι καθημερινή, επτά μέρες την εβδομάδα. Εχω πολύ μεγάλη ευαισθησία με τα παιδιά. Είμαι Πρέσβης Καλής Θέλησης του οργανισμού “Hope for Children”. Μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν στο Ευρωκοινοβούλιο μιλώντας για τη σεξουαλική κακοποίηση. Προσπαθώ να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να πληροφορηθεί ο γονιός αλλά και ο εκπαιδευτικός για τη σεξουαλική κακοποίηση».



Με τη Ρούλα Κορομηλά και τον Χάρη Βαρθακούρη λίγο προτού ξεκινήσει το σόου «Just the 2 of us»

Του λέω πως με εντυπωσιάζει ένας τόσο πολυάσχολος άνθρωπος να προσθέτει μία ακόμη, φιλανθρωπική έστω, υποχρέωση στο πρόγραμμά του. Με διορθώνει: «Δεν είναι υποχρέωση αυτό το πράγμα. Σχεδόν κάθε μήνα πηγαίνω σε σχολεία, κυρίως δημοτικά, και μιλώ για τη σεξουαλική κακοποίηση και το bullying. Αν δεις μπροστά σου κάποια τέτοια περιστατικά ή μιλήσεις με παιδιά που έχουν ζήσει τέτοια γεγονότα, δεν μπορείς να βάλεις καμία άλλη δουλειά πάνω από αυτό. Κάθε μέρα η επαφή με τα παιδιά μού μαθαίνει πράγματα. Και αλλάζω ως προς τα παιδιά μου, τη συμπεριφορά μου εννοώ. Νομίζω, η επαφή με τα παιδιά σε μαθαίνει να είσαι πιο ανεκτικός, να έχεις περισσότερη υπομονή. Να μην είσαι κολλημένος με τις μικρολεπτομέρειες. Τι θέλω να πω; Σηκώνομαι το πρωί στην Αθήνα για να πάω τα παιδιά μου στο σχολείο. Υπάρχουν και μέρες που όταν μπούμε στο αυτοκίνητο θα πω: “Εντάξει, ρε παιδί μου, δεν θα πάμε στο σχολείο σήμερα. Θα πάμε στη Βραυρώνα να δούμε τον Ναό της Αρτέμιδος και να μιλήσουμε γι’ αυτό”. Κάνω τέτοιες τρέλες. Βγαίνω λίγο από το πρόγραμμα. Με τα παιδιά είμαι πολύ χαλαρός», εξηγεί.


Η έμπνευση
Και με τη σύνθεση τι γίνεται; Μένει χρόνος μέσα σε όλες αυτές τις υποχρεώσεις; «Η σύνθεση δεν έχει πρόγραμμα. Μπορεί να γράφω κάθε μέρα και μπορεί να περάσουν και έξι μήνες που δεν έχω γράψει τίποτα απολύτως. Τις πιο μεγάλες επιτυχίες μου πάντως τις έχω γράψει κάτω από πίεση. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πάω διακοπές στη θάλασσα ή στο βουνό και να γράψω. Εχω μάθει να κλείνω τις πόρτες. Θα πάω διακοπές με τα παιδιά μια βδομάδα; Δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξω τηλέφωνο, να κοιτάξω τα e-mail ή να μπω στο Ιντερνετ. Με τα χρόνια έχω μάθει την ώρα που βρίσκομαι κάπου να είμαι ουσιαστικά εκεί». «Αλήθεια», του λέω καθώς η κουβέντα μας βαίνει στο τέλος, «εσείς τι αποκομίσατε από τη δουλειά σας: λεφτά, δόξα, φήμη, άγχος;». Με ξαφνιάζει. «Νομίζω, σχέσεις με ανθρώπους.

Οταν χτυπάει στις 7 το πρωί το τηλέφωνό μου -είμαι και πολύ πρωινός τύπος εγώ- και ακούω τη Μαρινέλλα η οποία πήρε να δει τι κάνει η οικογένεια ή όταν μιλάω με τον Νταλάρα ή την Αλεξίου... Υπάρχουν στιγμές που τις έχω καταγράψει μέσα στην καρδιά και στο κεφάλι μου τόσο έντονα που θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα τυχερό. Αυτούς τους ανθρώπους τούς έζησα και στις μεγάλες τους στιγμές -στη μεγάλη αγορά εννοώ-, τους ζω και τώρα. Ξέρετε, δεν θα σταματήσει ένας άνθρωπος να ζωγραφίζει επειδή έχουν πέσει οι τιμές στις γκαλερί. Εγώ δεν ξέρω να κάνω και τίποτε άλλο», λέει. Τι είναι ο Γιώργος Θεοφάνους με λίγες λέξεις; Ενας ευχάριστα καταδικασμένος άνθρωπος, ο οποίος εκείνο που είχε στο μυαλό του από παιδί του Δημοτικού κατάφερε να το πραγματοποιήσει. Με ταλέντο. Και εργασιομανία. Και χωρίς να παραγνωρίζει ποτέ την τύχη. Ούτε τη στιγμή.