Αντισηπτικά: Ο αθόρυβος πυλώνας της Δημόσιας Υγείας

Sponsored Content

*Γράφει ο κ. Εμμανουήλ Πέτρου, Ιατρός – Καρδιολόγος, Επικεφαλής Medical Affairs, Lavipharm Hellas Α.Ε.

Υπάρχει μία παράδοξη αλήθεια στην ιατρική: Η καλύτερη θεραπεία είναι αυτή που δεν χρειάστηκε ποτέ. Δεν υπάρχει δραματική στιγμή, δεν υπάρχει αποτέλεσμα που να μπορείς να δείξεις σε κάποιον. Υπάρχει μια λοίμωξη που απλώς δεν συνέβη. Τα αντισηπτικά ζουν σε αυτή τη σιωπηλή ζώνη της πρόληψης. Και ακριβώς για αυτό το λόγο τα θεωρούμε δεδομένα.

Ήταν 1865 όταν ο Βρετανός χειρουργός Joseph Lister εφάρμοσε για πρώτη φορά αντισηπτικές πρακτικές στο χειρουργείο. Πριν από αυτόν, σχεδόν ένας στους δύο ασθενείς που υποβάλλονταν σε σοβαρή επέμβαση πέθαινε μετεγχειρητικά από λοίμωξη, και όχι από την πάθηση για την οποία χειρουργήθηκε. Τα νοσοκομεία της εποχής ήταν συχνά πιο επικίνδυνα από την ίδια την αρρώστια. Ο Lister δεν αρκέστηκε στη διαπίστωση ότι η καθαριότητα έχει σημασία. Εμπνευσμένος από τις πρώτες επιστημονικές αποδείξεις ότι οι λοιμώξεις προκαλούνται από παθογόνους μικροοργανισμούς (βακτήρια, ιοί, μύκητες και παράσιτα), έκανε το επόμενο αποφασιστικό βήμα: Χρησιμοποίησε καρβολικό οξύ – φαινόλη – για να αποστειρώνει χειρουργικά εργαλεία, τραύματα και το ίδιο το περιβάλλον του χειρουργείου. Ήταν η πρώτη φορά που ένας χημικός παράγοντας χρησιμοποιήθηκε συστηματικά για να καταστρέψει τους μικροοργανισμούς στον ζώντα ιστό. Μια επανάσταση που συνδύαζε δύο αρχές, οι οποίες ισχύουν μέχρι σήμερα: Τη μηχανική αφαίρεση των μικροοργανισμών με νερό και σαπούνι, και τη χημική καταστροφή τους με έναν στοχευμένο αντισηπτικό παράγοντα.

Διαβάστε περισσότερα στο ygeiamou.gr