Ντελρόι Τζέιμς για τον γιο του: «Γιατί σε μένα Θεέ μου» (βίντεο)

Delroy

Ο γιος του Ντελρόι Τζέιμς έχει αυτισμό και ο Αμερικανός της ΑΕΚ μίλησε για τον τρόπο που μεγαλώνει το παιδί του

Ο φόργουορντ της ΑΕΚ μιλώντας στο AthleteStories.gr
για την οικογένεια του και ειδικά για τον γιο του.

Ο νεαρός Τζέιλεν είναι αυτιστικός και ο Ντελρόι Τζέιμς πραγματοποίησε κατάθεση ψυχής για το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Μέρος των όσων είπε ο Αμερικανός της ΑΕΚ...
«To θυμάμαι σαν χθες. Είμαι στο δρόμο για το μαιευτήριο. Κατευθύνομαι εκεί για να προλάβω τη γέννηση του γιου μου.

Θα γίνω μπαμπάς…

Ο γιος μου ήρθε στον κόσμο με καισαρική τομή. Είναι διαφορετική αυτή η αίσθηση. Η αναμονή… ξεγράφεται με μιάς. Μέχρι να βγεις απο το ασανσέρ και να ανέβεις τα σκαλιά, είναι εκεί. Με περιμένει. Ηταν καθαρός, ντυμένος και κοιμόταν στο κρεβατάκι του.

Βρίσκομαι εκεί. Σχεδόν αποσβολωμένος και τον κοιτώ. Ο γιος μου. Και ξαφνικά αρχίζει να κλαίει. Εχει έρθει στη ζωή πριν από δύο ώρες και ξεκινά να κλαίει.

Εβαλα το χέρι μου στο στομάχι του και τον χάιδεψα και αμέσως σταμάτησε.

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει το παρελθόν του. Το παρόν θυμίζει το παρελθόν μου. Τα παιδικά χρόνια μου. Οταν υποχρεώθηκαν να ζήσω χωριστά από τη μητέρα και τον πατέρα μου.

Οταν γεννιέσαι σε μία χώρα όπως η Γουιάνα, οι γονείς θα πρέπει να φύγουν πρώτοι. Να εγκατασταθούν για να προετοιμάσουν μία νέα ζωή, προκειμένου να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Εγώ ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που έμειναν ξωπίσω.

Εχω πέντε αδερφούς και δύο αδερφές. Οι πέντε ακολούθησαν τους γονείς μου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο μείναμε στη Γουιάνα.

Οι θείοι μου ανέλαβαν να μας προστατεύσουν όλα αυτά τα χρόνια της αναμονής. Ετσι ώστε να μπορέσουμε και εμείς να πάμε στις ΗΠΑ.

Δεν θυμάμαι το συναίσθημα που… μαρτυρούσε πως μας ξέχασαν πίσω στο σπίτι. Γνώριζα μόνο πως ήταν μία απαραίτητη προϋπόθεση, μέχρι να ενωθούμε ξανά.

Δεν υπήρχαν κακά συναισθήματα. Δεν μας παράτησαν. Θέλαμε να πάμε μαζί τους εκείνη τη στιγμή, αν μπορούσαμε. Μακάρι…

Στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης πήγαμε το 1993. Εκεί ξεκίνησε η νέα ζωή μου..

Ο γιος μου έχει αυτισμό. Για να είμαι ειλικρινής, το είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα από τη μητέρα του. Ηταν δύσκολες ημέρες. Πολλά τα νεύρα. Περισσότερες οι διαμάχες. Της έλεγα πως “ο μικρός χρειάζεται παραπάνω προσοχή, νομίζω πως μπορεί να 'εχει αυτισμό”. Εκείνη το πήρε περισσότερο αρνητικά. Δεν πρέπει να το λησμονήσουμε ποτέ. Κανένας γονιός – όσο και αν αγαπά το παιδί του – δεν θέλει να ακούσει μία τέτοια είδηση.
Κάθε γονιός ζει με ένα όνειρο: μία ημέρα το παιδί του να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του. Ενας ανεξάρτητος άνθρωπος. Οταν το έμαθα, τα όνειρα (μου) διαλύθηκαν. Ξεριζώθηκαν…

Περάσαμε ένα μεγάλο διάστημα διαφωνιών. Επειτα από λίγο καιρό το κατάλαβε. Μαλάκωσε και αποδέχτηκε την κατάσταση. Ηταν δύσκολο και για τον Τζέιλεν, το ξέρω. Αλλά η μητέρα του έκανε και κάνει τρομερή δουλειά μαζί του. Ισως γι’ αυτό θεωρώ πως τον απογοητεύω, επειδή δεν βρίσκομαι δίπλα του, για να τον βοηθήσω περισσότερο.

Η μητέρα του είναι δυνατή. Τον διδάσκει συνεχώς νέα πράγματα. Οποτε μιλάμε στο τηλέφωνο, μένω με το στόμα ανοικτό για την πρόοδό του. Αλλά ξέρω πώς όπως υπάρχουν “φωτεινές” ημέρες, θα υπάρχουν και εκείνες οι…συννεφιασμένες. Και ελπίζω τότε να βρίσκομαι κοντά του.

Πατρότητα…. Την θεωρώ ως το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου. Και την ίδια στιγμή, είναι κάτι που με κάνει να νιώθω πως δεν κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Μέχρι να σταματήσω να παίζω μπάσκετ, αυτή θα είναι η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.

Bρίσκομαι μακριά από τον γιο μου. Είναι ένας τρόπος για να βγάλω χρήματα. Το ξέρω. Ενας τρόπος για να πετύχω. Γνωρίζω ότι δουλεύω γι’ αυτόν, για το δικό του καλύτερο μέλλον. Οταν ήρθε στη ζωή μου, μου έδωσε μία άλλη οπτική. Μία διαφορετική όψη για το καθετί. Από εκείνη την ημέρα αντιμετωπίζω με διαφορετικό τρόπο όλες τις καταστάσεις. Ζω χωριστά από τη μητέρα του και τον γιο μου. Αυτό με “πληγώνει”. Δεν μπορώ να κάνω ό,τι θα ήθελα. Δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη που θα ήθελα.

Λατρεύω να είμαι μπαμπάς. Οταν βρίσκομαι μαζί με τον Τζέιλεν το συναίσθημα είναι απερίγραπτο. Σαν να κέρδισα το Κύπελλο ξανά και ξανά. Και ξανά…

Αυτό δε σημαίνει πως από το μυαλό μου δεν περνά μία μόνιμη σκέψη. Μία ερώτηση, δίχως απάντηση.

Γιατί σε εμένα Θεέ μου;

Κέρδισα το Κύπελλο με την ΑΕΚ, έχω ένα καλό συμβόλαιο. Είχα ένα και πριν στην Ιταλία. Αποφοίτησα από το κολέγιο. Τότε δεν αναρωτήθηκα “γιατί Θεέ μου;”. Οπως όλοι οι άνθρωποι, νιώθω πως δούλεψα σκληρά και αξίζω όλα τα τα καλά. Και κανένα από τα αρνητικά.

Πάντα θα ρωτάω τον εαυτό μου “γιατί εγώ;”. Δεν υπάρχει τρόπος να το εμποδίσω. Δεν υπάρχει αιτία γι’ αυτό. Το έχω σκεφτεί και το έχω ξεστομίσει, όσο και αν αγαπώ τον γιο μου. Αν δεν ήταν αυτιστικός, θα είχαμε μία καλύτερη σχέση. Θα μπορούσε να μπει σε ένα αεροπλάνο και να έρθει εδώ. Ξέρω πως δεν μπορεί να κάνει μεγάλες πτήσεις. Δεν είναι καθόλου εύκολο γι’ αυτόν. Οπως δεν είναι διαχειρίσιμο και για εμένα. Θα ήθελα, αν μπορούσε, να με επισκεφθεί και να μείνει για αρκετούς μήνες. Θα μπορούσαμε να “δενόμασταν” καλύτερα.

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζω τις φωτογραφίες του και τα βίντεο, και το σκέφτομαι: “Γιατί σε εμένα;”.

Σε όλες τις ομάδες που έχω αγωνιστεί, οι περισσότεροι αθλητές έχουν οικογένειες. Τα παιδιά τους έρχονται στο γήπεδο, παίζουν με τους γονείς τους, διασκεδάζουν και σκέφτομαι πως και ο Τζέιλεν θα μπορούσε να βρίσκεται εδώ τούτη τη στιγμή.

Οταν κατάλαβα τι συμβαίνει με τον Τζέιλεν, μίλησα με δύο τρεις κοντινούς φίλους μου. Προτίμησα να μην κάνω την “κουβέντα” με την οικογένειά μου. Ολοι τους αποδέχτηκαν τον Τζέιλεν γι’ αυτό που είναι. Κανείς δεν μου είπε “ωχ, γαμώτο, πως έγινε αυτό, κρίμα” και άλλα τέτοια.

Η μικρή αδερφή μου, μου άνοιξε τα μάτια. Είχα μία κουβέντα μαζί της. Παρακολουθησε κάτι σχετικό με τον αυτισμό στην τηλεόραση και μου έστειλε ένα μήνυμα στο τηλέφωνό μου. “Ξέρεις, ο Τζέιλεν μπορεί να είναι αυτιστικός”. Ηταν η πρώτη, με την οποία μίλησα τόσο ανοικτά γι’ αυτό το ζήτημα. Και όχι μόνο. Αναζητώ τη συμβουλή της για πολλά σταυροδρόμια της ζωής μου. Εχουμε μία διαφορετική σχέση, απ’ ότι με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου. Την έχω συμβουλευτεί όταν βρέθηκα στο χειρότερο σημείο μου, την έχω συμβουλευτεί όταν αντίκρισα και το καλύτερο. Πότε δεν μου είπε πως με λυπάται. Και αυτό το εκτιμώ αφάνταστα.

Οταν μιλήσαμε, εκείνη μου είπε να ανοίξω τα μάτια μου. Σαν συνειδητοποίησα πως έχει δίκιο, το επόμενο που αναρωτήθηκα ήταν “τι κάνουμε τώρα;”.

Κάποιοι μπορεί να νομίζουν ότι το να έχουν ένα παιδί με αυτισμό μοιάζει με μία βόλτα σε ένα τρενάκι. Με… πάνω και με… κάτω. Δεν είναι έτσι. Είναι μία ατελείωτη ευθεία…γαμώτο. Ενα απαράλλαχτο συναίσθημα. Αυτό που ένιωθα από την πρώτη στιγμή, νιώθω ακόμη και σήμερα. Κάτι που καλούμαι να διαχειριστώ για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Ενάμισι χρόνο πριν, ο Τζέιλεν άρχισε να πιάνει πράγματα και να κάνει τέτοιες κινήσεις. Δεν θέλω να πω “ευχαριστώ”, αλλά… ουάου φίλε!

Δεν ξέρω τι συμβουλές μπορώ να δώσω στους γονείς, οι οποίοι αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες, πέρα από αυτές που έμαθα και εγώ. Μείνε μαζί του. Κάνει ό,τι καλύτερο μπορείς. Οι ημέρες που θα έρθουν θα είναι δύσκολες. Ο γιος σου θα κλαίει, θα γκρινιάζει και δεν θα ξέρεις γιατί. Δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει λέξεις, για να σου πει τι συμβαίνει. Μείνε μαζί του. Κράτα γερά. Και πάντοτε να πιστεύεις ότι θα έρθουν καλύτερες ημέρες».

Ντέλροϊ Τζέιμς: Για τον Τζέιλεν / AthleteStories.gr


Πηγή:www.gazzetta.gr

ΣΧΟΛΙΑ (3)

dim

megaleio psuxis..

ΑΔΙΑΦΘΟΡΟΣ

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ.

Chris

Κουράγιο ρε παλικάρι μου. Κουράγιο.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

11194034-pao_omadiki_munich-625x375

Την προηγούμενη εβδομάδα είχε υπογραμμιστεί η ευκαιρία του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ να αρχίσει με 5/5 χάρη στο βατό πρόγραμμα, αλλά στο Μόναχο υπέστη μια ήττα που μπορεί να τον “κυνηγά” σε όλο τον “μαραθώνιο”. Αυτό ήταν το μεγάλο λάθος και όχι η τελευταία φάση με… μοιραίο τον Γκιστ.

4578572

Η Πειθαρχική Επιτροπή επέβαλε τιμωρία μίας αγωνιστικής στον Κώστα Φορτούνη παρά τη μεταμέλεια που επέδειξε ο αρχηγός του Ολυμπιακού για τον πανηγυρισμό του στο γκολ που πέτυχε κόντρα στην ΑΕΚ

SpanoulisVassilis_Baskonia_Olympiacos2

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην Βιτόρια για να αντιμετωπίσει την Μπασκόνια στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής της φετινής Ευρωλίγκας (17/10 21:45) και το Eurohoops πραγματοποιεί μια μίνι αναδρομή στο ίσως πιο μακροσκελές “rivarly” της Ευρωλίγκας (2000-σήμερα).