LIVE

Κορωνοϊός

Πόλεις από ψηλά

Πόλεις από ψηλά

Ο εικαστικός Γρηγόρης Λαγός βάζει το αστικό τοπίο στο τραπέζι της τέχνης

Ο εικαστικός Γρηγόρης Λαγός βάζει το αστικό τοπίο στο τραπέζι της τέχνης

Με ένα ζεστό «καλώς την, πέρασε» ο Γρηγόρης Λαγός μου άνοιξε την πόρτα του εργαστηρίου του, μια πόρτα που οδηγεί στις πόλεις του κόσμου. Τις δικές του πόλεις, όπως τις βλέπει από ψηλά μέρα και νύχτα σαν σκαρφαλωμένος στα σύννεφα. Τα γλυπτά έργα του, αυτές οι πανοραμικές μικρογραφίες μητροπόλεων, είναι που μου κέντρισαν την περιέργεια να τα δω από κοντά και να του ζητήσω να κάνουμε μια μικρή κουβέντα. Κουβέντα κι όχι ακριβώς συνέντευξη, αφού ήδη ήξερα ότι δεν δίνει συνεντεύξεις.

«Κοσμοκαλόγερος», μου λέει χαρακτηριστικά λίγο αργότερα για τον εαυτό του καθισμένος απέναντί μου μπροστά σε ένα μοντέλο της Κωνσταντινούπολης. «Όταν δεν δουλεύω περπατάω και φωτογραφίζω την πόλη. Αλλά βασικά συνεχώς δουλεύω». Στα τραπέζια και στους τοίχους του εργαστηρίου, Νέα Υόρκη, Σαγκάη, Κάιρο, Ρίο, Παρίσι, Αθήνα, Ρώμη, είναι μερικές από τις πόλεις του -φτιαγμένες από εποξική ρητίνη και άλλα υλικά- με τα μνημεία τους, τα κτίρια, τους δρόμους, τα πάρκα, τα ποτάμια και τις γέφυρές τους, που σίγουρα προϋποθέτουν πολλή δουλειά. Μήνες για κάθε μια, όπως μου εξηγεί ο μεγαλωμένος στα Εξάρχεια καλλιτέχνης. Φωτισμένα, με φαντασμαγορικές λεπτομέρειες για τη νύχτα, ή όχι, σου παίρνουν την ανάσα!

Η σχέση του με την Τέχνη ήταν ξεκάθαρη από τα παιδικά του χρόνια στο σχολείο, όταν έφτιαχνε σχέδια ιχνογραφίας για τους συμμαθητές του με αντάλλαγμα να του κάνουν την αριθμητική του. Αργότερα, μπήκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών θεωρώντας, όπως λέει, ότι «όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους». Παρόλα αυτά, τα παράτησε για έξι μήνες και πήγε στην Ισπανία κάνοντας διάφορες δουλειές προκειμένου να πάρει τα καλλιτεχνικά ερεθίσματα τα οποία πίστευε ότι χρειαζόταν. Αυτή, μάλιστα, η δίψα για αναζήτηση τον οδήγησε αργότερα και ως χορευτή για δέκα χρόνια στην Ομάδα Εδάφους.

«Πάντα ήξερα τι ήθελα να κάνω», λέει για τις επιλογές του. «Ακόμα και ποιον καθηγητή προτιμούσα να έχω στη Σχολή, όπως τον Κεσανλή που ήταν από τους καλύτερους, άμεσος και απλός. Γι αυτό κι εγώ τον φώναζα «Νίκο». Όταν με ρώτησε γιατί ήθελα να παρακολουθήσω το εργαστήριό του, απάντησα ότι δεν έβρισκα άλλο λόγο να βρίσκομαι στη Σχολή και έτσι με δέχτηκε. Πέρασα πέντε υπέροχα χρόνια και από τότε προσπαθώ να… προσγειωθώ». Η κατάβασή του από τα σύννεφα στην επιφάνεια της Γης, στα σημερινά του έργα, άρχισε το 2008. «Σε αυτά τα έργα έχω αφαιρέσει τις ανθρώπινες φιγούρες που υπήρχαν σε παλαιότερες δουλειές μου. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να αλλοιώνουν τη Γη».

{{{ articlebanner-330x100-1 }}}

Η αγάπη του για την αρχιτεκτονική προλαβαίνει σε μερικές περιπτώσεις ακόμη και την πραγματικότητα, αφού στα έργα του βλέπεις ολοκληρωμένα κτίρια τα οποία ακόμη δεν έχουν τελειώσει. Όταν αποφασίσει ποια πόλη θέλει να φτιάξει, χρησιμοποιεί χάρτες, αεροφωτογραφίες, προγράμματα τα οποία δείχνουν κτίρια και γειτονιές από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Τη μεγαλύτερη δυσκολία παρουσιάζουν τα κλασσικά κτίρια λόγω των λεπτομερειών τους. Τη σειρά αυτή ονομάζει «Λάθος Κλίμακα» επειδή, όπως λέει, δεν τον ενδιαφέρει να ακολουθήσει εντελώς πιστά τις αναλογίες των δρόμων όσο εκείνες των κτιρίων.

Έργα του κοσμούν σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, πρεσβείες κλπ. Τον ρωτάω αν τον βοηθάει η νέα τεχνολογία των 3D εκτυπωτών, αλλά μου λέει ότι αυτό θα συνέβαινε αν ζούσε σε μια χώρα όπου αυτή η τεχνολογία θα ήταν φθηνότερη. «Επίσης, οι 3D εκτυπωτές βγάζουν ένα ψυχρό αποτέλεσμα, ενώ εγώ ηθελημένα προσθέτω πάντα ένα μικρό λάθος ώστε να προστατέψω τα έργα μου από όσους θελήσουν να τα αντιγράψουν. Ωστόσο, μέχρι σήμερα κανείς δεν τόλμησε να το προσπαθήσει».

Αναρωτιέμαι βέβαια πώς κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατόν, δεδομένου του βαθμού δυσκολίας που έχουν στην κατασκευή τους. Αυτή την εποχή και για τρεις μήνες, ο Λαγός εκθέτει τα έργα του στο Παρίσι, ενώ στη συνέχεια η έκθεσή του θα ταξιδέψει στις ΗΠΑ. «Θέλω να κάνω μόνο Τέχνη και τίποτα άλλο, παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση ότι οι “αρμόδιοι φορείς” δίνουν σφαλιάρες στον χώρο μας», σχολιάζει για την κατάσταση της τέχνης στη χώρα μας. «Αμφιβάλω αν οι πολιτικοί έχουν κάποια σχέση με το αντικείμενο».

Μετά από 25 χρόνια δημιουργίας, ο καλλιτέχνης αισθάνεται για πρώτη φορά ότι η δουλειά του εκτιμάται, όχι όμως τόσο στην Ελλάδα όσο στο εξωτερικό. Η κρίση, μου λέει, τον ανάγκασε να «πολεμήσει» σε μια περίοδο που ήθελε να επεκταθεί δημιουργικά. Έτσι, αποφάσισε να μείνει εδώ και να το παλέψει. Για να το καταφέρει κάνει «εκπτώσεις» στη ζωή του αλλά όχι στη δουλειά του. Η κοσμοθεωρία του λέει ότι δεν χρειάζεται να μιλάει ο ίδιος για το έργο του, ότι δεν χρειάζεται να φαίνεται εκείνος. «Καλύτερα να λένε “πού είναι” παρά “να’τος πάλι”», λέει γελώντας.

«Όταν με ρωτούν γιατί κάνω τα κτίρια διαφανή, απαντώ “επειδή δεν έχω τίποτα να κρύψω” και όταν με ρωτούν γιατί φτιάχνω πόλεις, η απάντηση είναι επειδή είμαι παιδί της πόλης. Η πόλη είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς αλλάζει τις γειτονιές της. Νομίζω ότι έχω καταφέρει πολύ κόσμο να αγαπήσει το τι αντιπροσωπεύει το τσιμέντο στο οποίο ζει». Αισθάνεται ότι τώρα είναι “comme il faut” και το εξηγεί λέγοντας πως, για παράδειγμα, θα ήταν παρακινδυνευμένο να πάρει μέρος σε μια πολιτική συζήτηση επειδή θα εξέφραζε σκληρές απόψεις. «Η κρίση χτυπάει τον Άνθρωπο. Μερικοί δεν έχουν εμπεριστατωμένη άποψη οπότε κι εγώ τους απαλλάσσω από την παρουσία μου. Γι αυτό λέω και στους νεότερους ν' ακολουθούν τα όνειρά τους, να κάνουν θυσίες αλλά να κάνουν όσα πρέπει μόνοι τους. Να τα έχουν βασικά καλά με τον εαυτό τους».

{{{ articlebanner-330x100-triple-1 }}}
{{{ articlebanner-330x100-triple-2 }}}
{{{ articlebanner-330x100-triple-3 }}}

Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

Δείτε Επίσης