LIVE

Κορωνοϊός

Ηρεμία σαν γροθιά στο στομάχι

Ηρεμία σαν γροθιά στο στομάχι

Ο Χρήστος Ράντου ζει σε έναν κόσμο που δε φοβάται να λέει τα πράγματα με το όνομά τους

Ακτινοβολεί γαλήνη αλλά τα θεατρικά έργα που γράφει σοκάρουν με τη γλώσσα της αλήθειας τους. Ο 24χρονος ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Χρήστος Ράντου
, ένιωσε την ανάγκη να βρεθεί στο θεατρικό σανίδι στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών, όταν είδε με τους γονείς του την παράσταση «Το αμάρτημα της μητρός μου» στο θέατρο του Λεχαίου. «Αυτό θέλω να κάνω όταν μεγαλώσω» είπε με φυσικότητα στη μητέρα του και εκείνη τον βοήθησε στην επιλογή του. Από τότε και μέχρι τα 15 του έπαιρνε μέρος σε σχολικές παραστάσεις με την άνεση και τη σιγουριά επαγγελματία. «Την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή ένιωσα πολύ άνετα και οικεία» λέει σήμερα. «Κατάλαβα αμέσως ότι είχα το “μικρόβιο” της οργάνωσης και της σκηνοθεσίας, να κατευθύνω τους άλλους, κάτι που κάνω ακόμα και με τις παρέες μου». Το γεγονός ότι από εκείνη την ηλικία έδειχνε πολύ μεγαλύτερος τον βοήθησε να παίξει σε διάφορους ρόλους. Μετά το Λύκειο γράφτηκε σε σχολή υποκριτικής, ενώ παράλληλα δούλευε ήδη στο θέατρο ανεβάζοντας δικές του παραστάσεις. Εκείνη την εποχή έκανε και περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο με το θίασο του Βασίλη Ρώτα στο έργο «Δον Κιχώτης».

Στην Αθήνα ήρθε σε ηλικία 16 ετών δουλεύοντας ως χορευτής, σέρβις ή bartender σε διάφορα μαγαζιά. Πώς γινόταν αυτό; «Επειδή μεγαλο-έδειχνα, δεν έλεγα την πραγματική μου ηλικία ώστε να παίρνω τις δουλειές» απαντάει γελώντας. Ωστόσο, δεν άφησε ποτέ τη μεγάλη του αγάπη, το θέατρο. Αυτό τον ενδιαφέρει περισσότερο απ' όλα, ακόμη και από τον κινηματογράφο που του αρέσει πολύ. Θεωρεί ως σταθμό στη ζωή του το ανέβασμα του δικού του έργου «Ποιος Άμλετ;» που είχε πάρει πολύ καλές κριτικές. «Μετά από αυτό δεν μπόρεσα να παίξω για καιρό. Το συναίσθημα που μου είχε αφήσει η παράσταση ήταν αξεπέραστο. Επειδή ο ρόλος μου και το κείμενο ήταν πολύ δυνατά, ο κόσμος μετά έδειχνε σαν να με φοβόταν. Ενώ είμαι και αισθάνομαι γαλήνιος, στο γράψιμο μού βγαίνουν διάφορα άλλα στοιχεία. Γράφω με κινηματογραφικό τρόπο και νομίζω ότι ο θεατής πιστεύει ότι βλέπει κινηματογραφικές εικόνες. Δουλεύω πάντα στο πρώτο κείμενο που μπορεί να σοκάρει αλλά είναι πιο αληθινό».



Στο έργο, ένας 10χρονος εξηγεί πώς οργάνωσε τη δολοφονία του πατέρα του, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα για το πρόβλημα της ενδο-οικογενειακής βίας. Κριτικοί και σκηνοθέτες που το είδαν πλησίασαν τον νεαρό Χρήστο και του είπαν ότι το έργο άξιζε να ανέβει σε μεγάλη σκηνή, όπως του Εθνικού, κάτι που όπως ήταν φυσικό τον χαροποίησε ιδιαίτερα. Όμως, τον ίδιο τι τον σοκάρει; «Νομίζω τίποτα» είναι η απάντησή του. «Δεν έχω φόβους και δεν σοκάρομαι». 

Με τη σκηνοθεσία έχει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. «Εκεί καταλήγω τελικά», μου εξηγεί. «Πάντα εγώ διαμόρφωνα τους χαρακτήρες των ρόλων μου. Δεν έχει βρεθεί ακόμα ένας σκηνοθέτης που να μου δώσει οδηγίες τις οποίες δεν θα αλλάξω και γι αυτό θα ήθελα να δουλέψω με κάποιον πολύ έμπειρο». Το μεγαλύτερο, ίσως, όνειρό του είναι να δουλέψει στο Λονδίνο. «Αν και δεν έχω πάει ποτέ, νιώθω ότι όταν βρεθώ εκεί θα είναι σαν να το ξέρω καλά» λέει.  

Αυτή την εποχή, και έως τις 13 Ιανουαρίου, τον βλέπουμε κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη σκηνή του Bios, στο έργο «Η τριλογία του ηθοποιού 1.Studio» της ομάδας KOLOΦΩΝ, που πραγματεύεται τη ζωή των ηθοποιών στη διάρκεια της εκπαίδευσής τους. Σχολιάζοντας τα χρόνια της κρίσης μέσα στο θέατρο λέει ότι η οικονομική ύφεση, βασικά, έχει απογειώσει αυτή την τέχνη. «Φέτος ανεβαίνουν πάνω από 400 παραστάσεις ενώ η τιμή του εισιτηρίου έχει πέσει κατά 50%, όσο δηλαδή έπρεπε να στοιχίζει και προ κρίσης. Στο θέατρο δεν μπορείς να κάνεις λεφτά. Το βλέπω σαν θεραπεία. Βλέπουμε πολλές μπαρούφες αλλά και καλές παραστάσεις. Η καλύτερη που είδα ήταν το "Πολιτισμός, μια κοσμική τραγωδία" του Γιάννη Σκουρλέτη σε κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη. Ήταν άρτιο, το απόλαυσα! Εμείς, που είμαστε μέσα στη δουλειά, έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε πολύ αυστηρά τους συναδέλφους μας, αλλά αυτό το έργο ήταν υπέροχο». Ασταμάτητος, βρίσκεται πάλι σκυμμένος πάνω από το χαρτί, γράφοντας το «Θα αγαπηθούμε», ένα έργο που περιγράφει σαν «πολύ περίεργο» ενώ θέλει να ανεβάσει τη «Χώρα των τρελών». Απλά περιμένει να νιώσει εκείνη τη γνώριμη αίσθηση από τη γροθιά στο στομάχι του που τού λέει ότι είναι έτοιμος.
Ακολουθήστε το protothema.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Protothema.gr

Ρoή Ειδήσεων

Ειδήσεις Δημοφιλή Σχολιασμένα

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης