tsekouras-thanasis

Οι «Υπνοβάτες» που χαρίζουν την Ευρώπη στους Όρμπαν

Θανάσης Τσεκούρας

Τι κρύβει ο εκλογικός θρίαμβος του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία και γιατί οι λαϊκιστές σαρώνουν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Οι χαμένοι είναι παντού τα κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις
που αναφέρονται στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές αξίες

Στον απόηχο του εκλογικού θριάμβου του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία άνετα θα μπορούσαμε να παραφράσουμε τον περίφημο «νόμο του Γκάρι Λίνεκερ» για το ποδόσφαιρο: Οι εκλογές είναι ένα παιχνίδι που συγκρούονται πολλά κόμματα και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι λαϊκιστές.


Δυστυχώς όμως το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν προσφέρεται για πλάκα. Οπου στήνονται κάλπες τα τελευταία χρόνια τα κόμματα του λαϊκισμού μετρούν νίκες. Με όλες τις εκδοχές. «Αριστερά» ή «Δεξιά». Ρατσιστικά «πούρα» ή light. Νεοφασίστες ή «μετα-δημοκράτες». Το ντόμινο ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια. Το 2015 και το 2016 ήταν τα χρόνια της έκρηξης. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ. στην Ελλάδα. Αμέσως μετά η Πορτογαλία και η Ισπανία των Podemos. Στη συνέχεια τα δύο μεγάλα τρόπαια. Ο Τραμπ στις ΗΠΑ και το Brexit στη Βρετανία. Το 2017 το «τρενάκι του τρόμου» έδειξε κάποια σημάδια κόπωσης. Στη Γαλλία ο Μακρόν έκοψε τη φόρα της Λεπέν, στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς ηττήθηκε. Και το κυριότερο, στη Γερμανία η Μέρκελ ξανακέρδισε τη μάχη της καγκελαρίας.

Το ερώτημα που τέθηκε ήταν εύλογο: η έκρηξη του λαϊκισμού αποτέλεσε μια μικρή παρένθεση ή είχαμε απλώς ένα διάλειμμα; Το ερώτημα απαντήθηκε σύντομα. Το διάλειμμα ήταν συγκυριακό - και ιδιαίτερα βραχύ. Η εκλογική μηχανή ξανάρχισε να δουλεύει.

Σταθμός πρώτος. Τέλη του 2017 και οι κάλπες στην Αυστρία αναδεικνύουν ένα έκτρωμα. Κυβέρνηση Δεξιάς και Ακροδεξιάς με επικεφαλής τον υπερσυντηρητικό Σεμπάστιαν Κουρτς και αντικαγκελάριο τον Κρίστιαν Στράχε, επικεφαλής του Κόμματος της Ελευθερίας (FPO). Η γαλλική «Liberation», συνηθισμένη σε εύστοχα σλόγκαν, περιγράφει με τον όρο «δημοκρατορία» (σύνθεση των λέξεων «δημοκρατία» και «δικτατορία») την αυστριακή εκτροπή. Σταθμός δεύτερος. Αρχές του 2018 ο φιλορώσος και σφοδρός πολέμιος της Eνωμένης Ευρώπης Μίλος Ζέμαν κερδίζει τις προεδρικές εκλογές στην Τσεχία. Την ίδια ώρα στην Πολωνία καταστρατηγούνται βασικές αρχές της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, του Κοινοβουλίου και της ελευθερίας του Τύπου από την κυβέρνηση του Γιαροσλάβ Κασίνσκι. Παρόμοια φαινόμενα και στη Σλοβακία, ενώ η αρρώστια αρχίζει να εξαπλώνεται και στις σκανδιναβικές χώρες.

«Ανατολικός άνεμος»

Αρχίζει να πνέει παντού ένας ανατολικός άνεμος με παρόμοια χαρακτηριστικά. Απέχθεια στην Ευρώπη, επιστροφή στα έθνη-κράτη, διασυρμός των θεσμών, αντιμεταναστευτική οργή, αυταρχισμός και «strongmen» στη θέση της πολιτικής ηγεσίας. Οι επιπόλαιοι αναλυτές μιλούν για ένα φαινόμενο περιχαρακωμένο στις πρώην κομμουνιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Για «επιστροφή στην απολυταρχία» σε χώρες που δεν είχαν στο παρελθόν ιδιαίτερες σχέσεις με την κοινοβουλευτική δημοκρατία δυτικού τύπου. Οι πιο ευφυολόγοι ανακαλύπτουν ένα νέο «σιδηρούν παραπέτασμα» που διαχωρίζει την Ανατολή από τη Δύση. Τη δημοκρατική και ευρωπαϊκή Δύση από την καθυστερημένη και απολυταρχική Ανατολή. Ομως έρχεται γρήγορα ο τρίτος σταθμός για να αποδομήσει όλες αυτές τις αμέριμνες αναλύσεις. Εκλογές στην καρδιά της Δύσης, στην Ιταλία.

Πρώτο και με διαφορά το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, ένα ασυνάρτητο «κόμμα κατά των κομμάτων» με σημαία το δημοψήφισμα για την έξοδο της Ιταλίας από το ευρώ. Παρέα με όλα τα «άνθη του κακού». Την «τέταρτη Ανάσταση» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και την πρωτιά στον συνασπισμό της Δεξιάς του Ματέο Σαλβίνι, ενός «ομόσταβλου» της Λεπέν, του Φάρατζ και του Ορμπαν.
Το κερασάκι στην τούρτα προστέθηκε την περασμένη Κυριακή. Ο εκλογικός θρίαμβος του Β. Ορμπαν στις εκλογές της Ουγγαρίας. Πλέον και οι τυφλοί βλέπουν ότι το φαινόμενο είναι καθολικό και δεν σταματά στα σύνορα της Ανατολής και της Δύσης. Οι λαϊκιστές σαρώνουν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Και οι χαμένοι είναι παντού οι ίδιοι. Τα κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές αξίες. Τι συμβαίνει;

Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο, συγγραφέας του βιβλίου «Γόμορρα» και γνωστός πολέμιος της μαφίας, ξεκλειδώνει τα επαναλαμβανόμενα εκλογικά μυστικά: «Κέρδισε η δυσφορία, δεν κέρδισε η ελπίδα και η επιθυμία για ένα καλύτερο μέλλον. Κέρδισε η ιδέα ενός κλειστού κράτους, ενός έθνους με αδιαπέραστα σύνορα… Κέρδισε ο ευρωσκεπτικισμός… και ηττήθηκε η ιδέα μιας Ευρώπης ενωμένης και υπερήφανης για τα δικαιώματά της… Μια Ευρώπη που ήταν ο καλύτερος τόπος για να ζει κανείς». Πλέον είναι κοινός τόπος οι αναλύσεις για τα αίτια που φουσκώνουν τα πανιά του λαϊκισμού. Οικονομική στασιμότητα, μεταναστευτική κρίση, χρηματοπιστωτική κυριαρχία, προβλήματα εθνικής ταυτότητας. Σίγουρα όλα αυτά-και πολλά άλλα ισχύουν. Λείπει όμως η πολιτική διάσταση. «Εντάξει, ξέρουμε ποιοι κερδίζουν. Αλλά ποιοι χάνουν;».

Οι χαμένοι, λοιπόν, οι άλλοι, είναι τα κόμματα που αναφέρονται στην Ευρώπη. Τα «κόμματα της Ευρώπης». Αλλοτε με αξιοπρεπείς ήττες, τις περισσότερες φορές με ποσοστά που προσεγγίζουν τα όρια της συντριβής. Ομως η εκλογική εξίσωση είναι κάπως περίπλοκη. Οι λαϊκιστές κερδίζουν γιατί η Ευρώπη χάνει. Και η Ευρώπη χάνει γιατί έχασε την ψυχή της. Και η ήττα της Ευρώπης χρειάζεται διευκρινίσεις. Είναι διπλή. Γιατί η Ευρώπη, πριν αρχίσει να χάνει «προς τα έξω», στις κάλπες, έχει ήδη ηττηθεί «από μέσα». Η Ευρώπη, πριν από λίγα χρόνια, έμοιαζε με δυναμικό πολιτικό εργαστήριο. Υπήρχαν σχέδια, απόψεις για το μέλλον της. Επαιρνε πρωτοβουλίες και τολμηρά ρίσκα. Προχωρούσε με άλματα. Από την «ΕΟΚ των 12» στην «ενιαία αγορά», στο Μάαστριχτ.

Μετά στο ευρώ. Στη διεύρυνση με τις χώρες που προέκυψαν από τη διάλυση του κομμουνισμού. Σε όλη αυτή τη διαδρομή η Ευρώπη έδινε μάχες. Εκανε πολιτική. Με συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αποκρυστάλλωνε σταδιακά τις αρχές της. Και την ταυτότητά της. Δημοκρατία, κράτος δικαίου, πλουραλισμός των εξουσιών, ανοικτές κοινωνίες και οικονομική ελευθερία. Οταν ένας ζωντανός οργανισμός αποκτά ταυτότητα, θέτει ταυτόχρονα όρια και σύνορα. Οι «εντός» και οι «εκτός», όπου αυτονόητα εκτός τίθενται όσοι δεν υιοθετούν την κοινή ταυτότητα.

Να επιχειρήσουμε μια σύγκριση με τη σημερινή Ευρώπη; Οι διαχωριστικές γραμμές εγκαταλείφθηκαν αφού όλοι μπορούν να είναι εντός, εκτός και επί τα αυτά χωρίς κανέναν σεβασμό στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο». Αδιανόητη παραίτηση απέναντι στον κίνδυνο που αποτελεί για την ύπαρξη της Ευρώπης η Διεθνής των λαϊκιστών. Το ΕΛΚ υποδέχτηκε με… ενθουσιασμό τη νίκη του Ορμπαν, ο οποίος άλλωστε αποτελεί ακόμη εξέχον μέλος του. Να υπενθυμίσουμε ότι ο Ούγγρος έχει κάνει σημαία του την «απόκλιση» από την Ε.Ε. και την επιστροφή στην «Ευρώπη των εθνών». Ταυτόχρονα εξαπολύει συνεχώς μύδρους κατά της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» και δηλώνει οπαδός κάποιας δικής του έμπνευσης «ανελεύθερης δημοκρατίας» («illiberal democracy»).


Λίγα χρόνια πριν, το 2000, ένας πρόγονος του Ορμπαν, ο Αυστριακός Γεργκ Χάιντερ, συμμετείχε στον κυβερνητικό συνασπισμό της Αυστρίας. Τι έκανε η Ευρώπη; Εθεσε όλη την Αυστρία σε θεσμική καραντίνα. Κανένας κυβερνητικός αξιωματούχος δεν θα συμμετείχε στα ευρωπαϊκά όργανα όσο παραμένει στην κυβέρνηση της Βιέννης ο Χάιντερ και το κόμμα του. Το αποτέλεσμα; Δύο χρόνια μετά η παρένθεση Χάιντερ είχε κλείσει. Η διαφορά είναι καταλυτική. Η Ενωση το 2000 υπεράσπιζε την Ευρώπη και τις δημοκρατικές αξίες της. Εκανε πολιτική και δεν απέφευγε τις συγκρούσεις. Η σημερινή μοιράζει τσάι και προσφέρει συμπάθεια. Σε εχθρούς και φίλους.


Γιατί κερδίζουν

Να επανέλθουμε στο σαρωτικό κύμα της Διεθνούς των λαϊκιστών. Σίγουρα η πρώτη ύλη για την εκτόξευσή τους είναι τα μεγάλα προβλήματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Οικονομία, μετανάστευση, παγκοσμιοποίηση, κρίση ταυτότητας. Ομως στην ανάλυση κάτι λείπει. Για παράδειγμα, η Πολωνία και η Ουγγαρία τρέχουν τα τελευταία χρόνια με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, με χαμηλή ανεργία και σοβαρή άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Η Ιταλία ανήκει στο κλαμπ των «πλουσίων του κόσμου» (G7). Γιατί υποκύπτουν τόσο εύκολα στις «σειρήνες»;

Υπάρχει μια βαθύτερη διεργασία που καλλιεργεί το θερμοκήπιο του λαϊκισμού. Η γενικευμένη ανασφάλεια που νιώθουν οι άνθρωποι μπροστά στο μέλλον, στο άγνωστο. Αυτό προκαλεί μια «πολιτιστική» αναπηρία, «ψεκάζει» το μυαλό με απορίες και σπρώχνει στις εύκολες απαντήσεις. Το έλλειμμα σχεδίου για το μέλλον. Με άλλα λόγια, η απουσία πολιτικής, γιατί μόνο η πολιτική είναι ικανή να οργανώσει ένα σχέδιο για το μέλλον και να πείσει τους ανθρώπους ότι διαθέτουν μια ασφαλή προοπτική. Βρήκαμε το πρώτο μυστικό του λαϊκισμού.

Το δεύτερο. Ο λαϊκισμός διαθέτει μια μοναδική ιδιαιτερότητα. Αγγίζει υπαρκτά προβλήματα, απαντά σε πραγματικές ερωτήσεις. Προσφέροντας εύκολες και απλοϊκές απαντήσεις. Για όλα ευθύνονται κάποιοι άλλοι. Οι ξένοι, ο Σόρος, οι τραπεζίτες, η διαπλοκή, η Δύση. Ο κατάλογος των «εχθρών του λαού» είναι ατελείωτος.

Οι ευρωπαϊκές ελίτ, τα «κόμματα της Ευρώπης», επιχειρούν το ανόητο. Και το αδιανόητο. Επιχειρούν να εξαφανίσουν τα ερωτήματα. Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό αδιέξοδο. Η κρίση τελειώνει. Η μετανάστευση είναι διαχειρίσιμη. Η ανεργία υποχωρεί. Η φτώχεια είναι φυσικό φαινόμενο. Η παγκοσμιοποίηση είναι ευλογία.

Συμπέρασμα: Η έκρηξη του λαϊκισμού στην Ευρώπη εξηγείται από αναρίθμητους παράγοντες. Η βασική ευθύνη όμως είναι πολιτική. Καλύτερα η απουσία πολιτικής στην καρδιά της Ευρώπης. Στις πολιτικές ελίτ που φέρουν την ευθύνη να «τρέχουν» το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει την πολιτική και εξαντλούνται σε «δημόσιες σχέσεις» με όλους. Ακόμη και με τους ορκισμένους εχθρούς της Ευρώπης. Πριν από λίγα χρόνια κυκλοφόρησε ένα βιβλίο που έγινε μπεστ σέλερ στους κύκλους των ιστορικών, οι «Υπνοβάτες» («The Skywalkers: How the Europe went to War in 1914») του Κρίστοφερ Κλαρκ. Στο βιβλίο οι μεγαλύτερες ευθύνες για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποδίδονται στην ανικανότητα και την αμεριμνησία των πολιτικών ελίτ στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι πρωταγωνιστές, με τα λόγια του Κλαρκ, ήταν «υπνοβάτες που παρατηρούσαν τα πάντα, χωρίς να βλέπουν τίποτα, στοιχειωμένοι από οράματα, αλλά τυφλοί μπροστά στην πραγματικότητα του τρόμου που προετοίμαζαν να φέρουν στον κόσμο». Σας θυμίζει κάτι;

ΣΧΟΛΙΑ (47)

κουτοπόνηρα, ύπουλα, πούστικα, συριζαίικα

ώστε η διατήρηση της Ευρώπης όπως επιδιώκουν οι Orban, Le Pen, Kurz, Ζeman...είναι αντιδραστικός λαϊκισμός, οδηγεί στην καταστροφή παρόμοια με αυτή του 1ου παγκοσμιου πολεμου, τσιτάροντας τον Ch Clark που κατά πάσαν πιθανότητα ο αρθρογράφος δεν έχει διαβάσει για να κάνει τέτοιες αναλογίες. ενώ η λαθρομεταναστευση, ο εποικισμός της ΕΕ από μουσουλμάνους δυνατή μόνον σαν συνέπεια της συμμαχίας ισλαμ-αριστεράς αποτελεί πρόοδο που θα αποτρέψει την καταστροφή αυτή. τι θα ήμασταν χωρίς εσάς του προοδευτικού άξονα, την ντόπια αριστερή διανόηση, τους μπροστάρηδες της σκέψης...

Βασίλης

Ανοικτή κοινωνία: ασύμβατο. Οι κοινωνίες νοούνται ως ομάδες ανθρώπων πού συνδέονται μέ κάτι βαθύτερο από ένα κάποιο νομικό κείμενο όπως ένα σύνταγμα. Τό κύριο στοιχείο είναι τό αίσθημα τού συνανήκειν. Οι δέ δημοκρατίες προκύπτουν ως εξελικτικές διαδικασίες πολιτικής οργάνωσης τέτοιων κοινωνιών. Καί κάτι ακόμα: άν ο λαϊκισμός δίνει απλοϊκές απαντήσεις σέ πραγματικά προβλήματα, ο ελιτισμός από τόν οποίο διέπεται ο συγγραφεύς απλώς αγνοεί τίς ανάγκες καί τά προβλήματα τών απλών ανθρώπων.

Προσοχή

Άλλο Ευρώπη και άλλο η Ευρωπαική Ένωση . Η δεύτερη είναι σιχαμένο γερμανικό προτεκτοράτο.

Γαλλογερμανικό προτεκτοράτο είναι.

Να είσαι πιο ακριβής.

Chris

Τα έλεγε ο Ανδρέας από το 1995. Ότι στην ΕΕ, κυβερνά το διευθυντήριο. Δηλαδή ένα κλειστό κλαμπ χωρών, που παίρνουν και αυτά εντολές από ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Ποια Ευρώπη, και ποια ΕΕ, μας τσαμπουνάτε? αυτή πάει, πέθανε. Δεν υπάρχει πλέον Ευρωπαϊκή ένωση. Τους έφαγε η απληστία τους.

W

Ο χαρακτηρισμός υπνοβατες δεν είναι σωστός. Θα έλεγα ότι ο σωστός όρος είναι ηθελημένα αυτιστικοί. Όλοι οι δήθεν ηγέτες της ΕΕ, έχουν σαπίσει από την ανεπάρκεια τους και την απραξία τους. Αφού λοιπόν, το κάθε κράτος μέλος κοιτά την πάρτη του και μόνο, πως μπορεί να διασωθεί το οικοδόμημα της ΕΕ? Δεν μπορεί ένα κοινό νόμισμα, από μόνο του, να προσφέρει όσα χρειάζονται και ελπίζουν οι λαοί που αποτελούν την σημερινή Ευρώπη. Χρειάζεται οικονομική και στρατιωτική επέκταση. Αν δεν πραγματοποιηθεί σύντομα, θα κλαίμε πάνω από τις στάχτες του ευρώ....

Η Ευρώπη είναι Ελλάδα

Η Ευρώπη είναι Ελλάδα, όχι Περσία, η Ευρώπη είναι Ρώμη, όχι Καρχηδόνα. Η Ευρώπη είναι Χριστιανισμός, όχι Ισλάμ». Αυτό το είπε ο μεγαλύτερος σήμερα Ευρωπαίος. Ο ίδιος που, σε έναν μνημειώδη λόγο του για την ελευθερία και την πατρίδα, είπε ότι «η μετανάστευση είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα», αυτός που, παρά τους εκβιασμούς, αρνείται να δεχτεί μουσουλμάνους μετανάστες ή πρόσφυγες, που έχει στριμώξει τις συμμορίες του Σόρος και των ΜΚΟ, που υπερασπίζεται την ουγγρική παραδοσιακή οικογένεια, που δίνει κίνητρα στις γεννήσεις και αρνείται το νταβατζιλίκι των Βρυξελλών και των αντιευρωπαϊκών, παρακμιακών και αντιχριστιανικών πολιτικών του. Ο Βίκτορ Ορμπαν, μετά την τρίτη κατά σειρά σαρωτική επανεκλογή του, με σχεδόν 50% και απόλυτη πλειοψηφία βουλευτών, η οποία καθιστά εφικτή κάθε νομοθετική πρωτοβουλία, έχει προκαλέσει απανωτά εγκεφαλικά στους χρυσοκάνθαρους υπαλλήλους του Σόρος στις Βρυξέλλες και τους φτωχομπινεδιάρηδες που τους μαϊμουδίζουν και εδώ, είτε ανήκουν στους μηδενιστές της Αριστεράς είτε στο νοσηρό περιβάλλον του φεουδάρχη Κυριάκου. Ο Φερχόφστατ, γνωστό παιδί για τα θελήματα του γερο-Τζορτζ, πάτρωνα των antifa και του ισλαμικού εποικισμού της Ευρώπης, εκτός από ορθοδοντικό χρειάζεται πλέον και ψυχολόγο, μαζί με κάτι αστείες περσόνες των κοινωνικών δικτύων που βαφτίζουν «ναζί» και «φασίστα» όποιον αρνείται τη σταδιακή μετατροπή της Ευρώπης των Χριστιανικών Εθνών σε χώρο επέκτασης του ισλαμοφασισμού, μέσα από τη δοσιλογική δράση των Βρυξελλών και των περιώνυμων ΜΚΟ. Εάν υπάρχει σήμερα ένας πραγματικός Ευρωπαίος, ένας ηγέτης που αντιστέκεται στην αντιευρωπαϊκή, αντιχριστιανική και βαθιά ολοκληρωτική πολιτική του διεφθαρμένου ιερατείου των Βρυξελλών, που υπερασπίζεται τα συμφέροντα, την ταυτότητα και την ασφάλεια του Εθνους του και τις αληθινές κοινές αξίες, πάνω στις οποίες οικοδομήθηκαν τα ευρωπαϊκά έθνη, αυτός είναι ο Βίκτορ Ορμπαν. Οι δικές μας πολιτικές ηγεσίες, συγκρινόμενης της στάσης τους με τη δική του, φαντάζουν Οσποδάροι των Βρυξελλών, υποτελείς. Πονάει ο Σόρος, πονάνε κι οι ντιντήδες μας, Κολωνακιώτες κι Εξαρχειώτες. πρεπει να γινει αναδρομικός οικονομικός έλεγχος σε βάθος δεκαετίας για τις ΜΚΟ, τη δημιουργία μητρώου, την εκδίωξη και το κλείσιμο των περισσοτέρων, την απαγόρευση της δράσης τους, παρά μόνο με άδεια της Αρχής για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας - κι αυτό μόνο σε κλειστές δομές τις οποίες θα ελέγχει αυστηρά το κράτος διά των Ενόπλων Δυνάμεων

ANNA KOTSONI

Εξαιρετική απάντηση. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι επιπλέον να ειπωθεί.

Μπράβο φίλε

Χίλια δίκια έχεις.Ευτυχώς είναι πάρα πολλοί που έχουν καταλάβει τι παίζει.

Σαν πασοκικό σύνθημα της Ελλάδας του Σημίτη μου ακούγεται αυτό που είπες!

Χαλάρωσε λίγο, πήγαινε στην εφορία, πλήρωνε τους φόρους σου και μετά ξαναέλα να μιλήσουμε για το κατά πόσο η τωρινή Ελλάδα είναι Ευρώπη ή όχι!

Είσαι ραγιάς;

Φαίνεται να την βρίσκεις να σου βάζουν αυθαίρετους σκόπιμους φόρους. Άβυσσος η ψυχή κάποιων συνανθρώπων μας.

@Είσαι ραγιάς;

Ραγιάς ίσως. Μπαταχτσής όχι.

Ο Όρμπαν είναι τουρκόσπορος!

Ούγγρος γαρ!

μακιςςς

Απλοϊκός αχταρμας από αυθαίρετα ανυπόστατα αποσπασματικα επιχειρήματα. Δεν διαφωνώ με όλα αλλά με το συνολικό αποτέλεσμα και με το καλο-κακο διαχωρισμό. Νομίζω ότι όλα συνοψίζονται στο ότι καταδικάζεις τους "antifa" αλλά δεν λες κάτι ανάλογο για τους φασίστες. Αλλά γιατί δεν το λες ευθεως ότι είσαι φασίστας; Γιατί το λες δια της τεθλασμένης; Ντρέπεσαι;

NN

Ο άνθρωπος μίλησε για τους πραγματικούς φασίστες που λέγονται αντίφα. Απλά άλλοι αντίφα είναι μισθοδοτούμενοι και άλλοι χρήσιμοι ηλίθιοι. Όσο για τον αρθρογράφο, ας πάει να ζήσει πρώτα στις υποβαθμισμένες ανοιχτές κοινωνίες, που θαυμάζει από μακριά και να του ανοίγουν το σπίτι κάθε λίγο, να μην μπορεί να κυκλοφορήσει η οικογένειά του, να ζει με τον φόβο και μετά ας μας γράψει τις εμπειρίες του. Να ξέρετε κύριε αρθρογράφε ότι πλέον αυτά που γράφετε εσείς οι βολεμένοι, αποτελούν πρόκληση για τον φτωχό λαό που δεινοπαθεί, είτε από τις εμμονές σας είτε γιατί αποκομίζετε κέρδη από το σύστημα που προωθεί τέτοιες απόψεις....

de

πολύ πετυχημένο το άρθρο σας κε Τσεκούρα, κρίνοντας από τα σχόλια των αναγνωστών. συγχαρητήρια, συνεχίστε η νίκη είναι κοντά.

It's Only the Beginning

Είναι κάποιοι χαρτογιακάδες με παπιγιόν στις δεξιώσεις των Βρυξελλών και με την βοήθεια των Μουμουέ θέλουν να καθορίζουν τι πρέπει να ψηφίζουν οι πολίτες. Αυτό είναι Δημοκρατία. Άν όμως οι πολίτες αντισταθούν, τη βούληση τους την βαφτίζουμε λαικισμό. Λογική, όχι αστεία...

zz

1.((Τι κρύβει ο εκλογικός θρίαμβος του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία )). Ο εκλογικός θρίαμβος του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία δείχνει ότι τα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης δεν ξέχασαν τις θηριωδίες τον Μωαμεθανών Μογγολων του Αττίλα .(σε αντίθεση με τους νεοέλληνες) που στήνονται στον καθένα . Ο εκλογικός θρίαμβος του Β. Ορμπαν στην Ουγγαρία δείχνει ότι οι λαοί στην Ευρώπη Ανατολική και Δυτική δεν δέχονται νέους κανόνες συνύπαρξης των λαών , δεν δέχονται παραποιήσει της ανθρώπινης αξίας αμφοτέρων των φυλών . 2.((Γιατί οι λαϊκιστές σαρώνουν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις ? )). Διότι τα έθνη των κρατών μελών της ΕΕ και όχι μόνο θέλουν τις χώρες τους πίσω , ΔΙΌΤΙ η τάχα μου πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές αξίες της έχουν προ πολλού παραχωρήσει σε αόρατα κέντρα αποφάσεων , και αυτό τα γηγενή έθνη δεν το συγχωρούν , για αυτό και εσείς εκπλήσσεστε. 3.(( Οι χαμένοι είναι παντού τα κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές αξίες)). Οι χαμένοι πάντα είναι και θα είναι τα υπόδουλα κόμματα που δρουν σε βάρος των εθνικών τους συμφερόντων και δεν ακούνε τους λαούς τους , οι χαμένοι πάντα είναι και θα είναι όσοι εξισώνουν την παρανομία με το νόμιμο επικαλούμενη κάποιες νέες αξίες που βλέπουν μόνο οι ίδιοι . Εάν ούτε αυτά τα απλά δεν καταλαβαίνετε τότε έχετε μέγα πρόβλημα .

κωστας

Ο λαικισμος ειναι ο φτωχος ξαδερφος του ρεαλισμου. Καπου βασιζεται για να τα λεει (εκτος αν ειναι αλεκσις φουιτ και απλως λεει ψεμματα). Λοιπον καπου η Ευρωπη πρεπει να αποφασισει οτι δεν γινεται να κραταει πλουσιες χωρες και φτωχες μαζι, χωρις ενα κοινο συνταγμα. Οι μεγαλοιδεατισμοι της αριστερας οπου ολοι απολαμβανουν ολες τις κοινωνικες παροχες και χωρις οριο, καπου κολλαει. Η παγκοσμια αριστερη χαρα φερνει μεταναστες σε καραβιες... αλλα μετα τους αφηνει σε γκετο... φερνει και τις περιφερειακες οικονομιες στην ενωση να μεινει ανταγωνιστικη... αλλα μετα τους δινει συνταξεις στα 300 ευρω με παρομοιο κοστος ζωης (για να πουλησει τις μερτσεντες).

Το πρόβλημα δεν είναι το Σύνταγμα...

Αυτό δεν είναι το μέιζον, εξάλλου, οι κουτοπόνηροι Ευρωπαίοι έκαναν τη Συνθήκη της Λισαβόνας το κατ'ουσίαν σύνταγμα της Ευρώπης. Το πρόβλημα για την Ευρώπη είναι ότι η Ευρώπη δουλεύει για 9-10 χώρες το πολύ (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Αυστρία, Φιλανδία, Σουηδία, Δανία και Ιρλανδία). Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι είναι απλώς πολίτες Β' κατηγορίας και καταναλωτές για τις 9-10 ευνοούμενες χώρες της Ευρώπης. Η Ευρώπη δουλεύει για πολύ συγκεκριμένες χώρες και για πολύ συγκεκριμένα κέντρα. Για αυτό και διαλύεται.

@Το πρόβλημα δεν είναι το Σύνταγμα...

Μήπως είναι γιατί οι πολίτες σε αυτές τις 9-10 χώρες που ανέφερες έχουν απορρίψει την κουτοπόνηρη ανατολίτικη γκρίνα και ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ;

@22:14

Όχι μόνον δουλεύουν αλλά και μας δουλεύουν. Και πάλι, όμως, η Ευρώπη αυτή διαλύεται και είναι πλέον σε κατάσταση αποσύνθεσης. Δεν μπορεί η Ευρώπη των δήθεν 28 χωρών να είναι επί της ουσίας μια Ευρώπη, όπου 9-10 χώρες το πολύ ευνοούνται, ενώ οι υπόλοιπες χώρες είναι Β' και Γ' κατηγορίας.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία