danikas_dimitris

Πεθαίνοντας στα τριάντα

Δημήτρης Δανίκας

Η  περίπτωση της Μαίρης Τσώνη  μου θύμισε τίτλο  θρυλικής, γαλλικής,  ταινίας του Ρομαίν Γκουπίλ  «Mourir A Trente Ans» Πεθαίνοντας στα τριάντα

Ο  ήρωας  της Γαλλικής ταινίας μονομαχεί με το  αδιέξοδό του. Το πολιτικό. Από  την πανωλεθρία στο Μάη  του ‘ 68.  Βιάστηκε, γκρεμίστηκε,   διαλύθηκε. Ομως πλήρης οραμάτων. Εγκατέλειψε επειδή  μέσα σε  μερικούς μήνες τα έπαιξε όλα  για όλα. Και έχασε!

Η Μαίρη Τσώνη μονομαχούσε με  την κατάθλιψή  της. Με το αδιέξοδό της. Το υπαρξιακό. Αν και προς τα έξω πορευόταν ανοδικά, εν τούτοις προς  τα μέσα βυθιζόταν καθοδικά. Η Μαίρη Τσώνη ήταν ένα από τα πιο εύθραυστα, ευάλωτα και ευαίσθητα πλάσματα  της  γενιάς της!

Χαρισματική, ταλαντούχα και με την τέχνη της ερωτευμένη. Τηρουμένων  των αναλογιών  αποδείχτηκε το ισοδύναμο μιας  Ειμι Γουάιχαουζ. Δεν της έλειπε τίποτα. Μα τίποτα. Γιατί και  φωνάρα   εξαιρετική. Και  φιγούρα εντυπωσιακή. Και  προσωπικότητα λαμπερή!

Το όνομά της  συνδέθηκε και  ταυτίστηκε με  τις καλύτερες στιγμές της μεταμοντέρνας  μουσικής και  κινηματογραφικής  Σκηνής. Των  νέων  ρευμάτων.  Μιας  ελληνικής εξωστρέφειας  με  ευρωπαικό ορίζοντα. Κόντρα  στην  γραφική παράδοση της παροιμιώδους «λληνικότητας»

Παρέα με τον Αλέξανδρο Βούλγαρη,  τον  γιο του Παντελή και της Ιωάννας Καρυστιάνη, στο  ροκ  συγκρότημα «Merry and the Boy”. Εκεί, πασίγνωστη, σε “μικρότερους”,  ψαγμένους,  κύκλους. Το όνομά της εκτινάχθηκε όταν  εμφανίστηκε  στο  cast του «Κυνόδοντα»  του Γιώργου Λάνθιμου. Οπου μαζί με την Αγγελική Παπούλια  είναιτα  δύο  κορίτσια, οι  δύο  αδερφές μιας νοσηρής  οικογένειας  των Βορείων Προαστίων. Κάθε  ευρωπαικής πρωτεύουσας!

Εκεί  την ανακάλυψε ο  μακαρίτης Νίκος Παναγιωτόπουλος  για την  ταινία  του «Τα οπωροφόρα της Αθήνας». Εκεί, σ αυτή την ταινία έπαιξε στο πλευρό του θρυλικού Λευτέρη  Βογιατζή. Σ αυτή  την παρεξηγημένη  ταινία. Οπου  η κατάληξη  μοιραία και  αποκαλυτπική. Ο  Βογιατζής εγκαταλείπει στα  68 του λόγω καρκίνου.  Συμβαίνει. Συχνά. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στα  75  του, ένα χρόνο πριν, δηλαδή το 2016 εγκαταλείπει από καρδιακή ανακοπή. Συμβαίνει. Συχνά

Η Μαίρη  Τσώνη  εγκαταλείπει στα τριάντα. Συμβαίνει. Σπάνια.  Σπανιότα.  Τελευταίος  ψίθυρος απόγνωσης,  το  τηλεφώνημα προς το  ΕΚΑΒ «δεν είμαι καλά ελάτε να με πάρετε»!

Τελικά   την πήρε ο θάνατος. Τελικά  δεν άντεξε. Τελικά  το  εσωτερικό   αδιέξοδο και το  διαρκές  φλερτ με  την κατάθλιψη  την  παρέλυσαν. Τελικά ανίκανα  τα  χαρίσματα να  την  στηρίξουν  σ αυτή τη  ζωή.  Τελικά το προαναγγελθέν  χρονικό ενός θανάτου!

Η Μαίρη Τσώνη  ο πυρήνας μιας  γενιάς που  ξοδεύεται  χωρίς  υποστυλώματα. Η   γενιά μιας καινούργιας εποχής. Η εποχή του  χυδαίου ρεαλισμού, του αχαλίνωτου ανταγωνισμού, του εφήμερου σχεδιασμού. Τα  οράματα τελείωσαν. Οι  ιδεολογίες τελείωσαν. Τα όνειρα  τελείωσαν. Τι έμεινε; Ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη. Ο  πιο κατάλληλος να  συνοδεύει  την Μαίρη στο δικό της ατελείωτο  σκοτάδι: «Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα/ κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε μὲ γνώριζε»!

ΣΧΟΛΙΑ (8)

Κρόνεμπερκ

Εγώ θα πω ότι τηρουμένων των αναλογιών ότι η Ειμι Γουάιχαουζ είχε πολλά να ζηλέψει από τη Μαίρη. Γιατί η Μαίρη δεν κινήθηκε ποτέ σε ασφαλή μονοπάτια της ροκ κουλτούρας. Δεν κινήθηκε ούτε στα ασφαλή μονοπάτια της δήθεν avant garde διανόησης. Έφτιαξαν μουσική μέσα από την ορμή της νιότης τους για την ορμή της νιότης τους. Η Μαίρη την στιγμή που τα υπόλοιπα κοριτσάκια προσπαθούσανε να μιμηθούν την Ειμι αυτή τραγουδούσε με τη μεστή ωριμότητα της Diamanda Galas. Πατούσε πάνω σε νότες μετέωρες που απορούσες πώς μία ψυχή μπορούσε να αντιλαμβάνεται σε τόσο νεαρή ηλικία. Και γνωρίζοντας την τραγική κατάληξή της είναι αναπόφευκτο να μη κάνω τη σύνδεση. Και φυσικά η Μαίρη η ηθοποιός, η Μαίρη η εξαίρετη χορεύτρια και πάνω από όλα ένα ευγενέστατο και τρισχαριτωμένο πλάσμα που θα λήψει σε όσους τη γνωρίζανε. Και τα κατάφερνε γιατί η ίδια ποτέ δε φαίνονταν να καταλαβαίνει την πραγματική αξία τους. Να μπορεί να ανέβει σε αυτό το μαγικό συννεφάκι που καβαλάνε όλοι οι καλλιτέχνες και να ησυχάσει. Αυτή η ευχή και η κατάρα της.

ΕΣΥτης

!!!!

+

εφυγε και γλυτωσε απο τη σαπιλα της σωου μπιζ και των μμε.

thanassis

Η ΜΑΙΡΗ ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΚΥΣΤΑΒ ΦΛΩΜΠΕΡ "Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ &Η ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΑ 3 ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΑΝ ΛΥΠΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΑ"

ΑΚΗΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ΚΥΡΙΕ ΔΑΝΙΚΑ! ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΡΑΓΙΚΟ!! ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ....ΠΡΙΝ ΑΠΟ 2 ΜΗΝΕΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΤΟ 70-80% ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΠΑΣΧΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ! ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΑ! ΠΟΛΥ ΕΒΑΛΕΣ! ΟΧΙ ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΕ! ΤΟΣΟ ΕΙΝΑΙ!! ΤΗΣ ΕΙΠΑ....ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΝΝΟΕΙΣ ΠΑΡΟΔΙΚΗ ΚΑΙ ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΗΣ! ΜΟΥ ΕΙΠΕ: ΕΣΤΩ....! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ....ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ....? ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΑΚΟΜΑ? ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΓΕΛΑΜΕ? ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ? ΑΠΑΝΤΗΣΗ( ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ): ΤΟ ΜΕΝ ΚΑΛΟ, ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΚΤΙΕΤΑΙ.....ΤΟ ΔΕ ΚΑΚΟ.....ΤΟ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ, ΑΦΟΥ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ, ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΜΕΙΝΟΥΜΕ!! ΥΠΟΚΛΕΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΟΦΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΡΩΤΑΩ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ: ΠΑΝΤΑ??

ελπίζω να ηρεμήσε η ψυχούλα της

κ.Ακη καλά τα γράφετε αλλά "αν τοχει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες.." και να μην έχεις ,θα βρεις.

Δεξιος

Υποκλινομαι στη γραφη σου, σημερα, που αποδιδει εναν ανθρωπινο φορο τιμης στην εκλιπουσα. Στεκομαι σ'αυτο το πολυ φιλοσοφημενο και δυστυχως, αληθες που, περιγραφεις: "Η Μαίρη Τσώνη ο πυρήνας μιας γενιάς που ξοδεύεται χωρίς υποστυλώματα. Η γενιά μιας καινούργιας εποχής. Η εποχή του χυδαίου ρεαλισμού, του αχαλίνωτου ανταγωνισμού, του εφήμερου σχεδιασμού. Τα οράματα τελείωσαν. Οι ιδεολογίες τελείωσαν. Τα όνειρα τελείωσαν. Τι έμεινε;"....... Γιατι, ομως? Τι εφταιξε? Τι φταιει? Μηπως ειχαν παρει ΟΛΩΝ μας τα μυαλα αερα? Μηπως και καποιων, ακομα περισσοτερο, που παρασερναν και τους υπολοιπους στην κραιπαλη μιας καλοπερασης χωρις ερεισμα? Ή μαλλον, με ερεισμα την υποθηκευση του μελλοντος ολων μας και κυριως των παιδιων μας? Ποσα ψεμματα εχουμε πιστεψει? Ποση φαντασιωση θεωρησαμε πραγματικοτητα? Ποσα ψεμματα δημιουργησαμε οι ιδιοι και με ποσα δηλητηριασαμε και τους διπλανους μας? Ποσες αξιες ποδοπατησαμε, ποσο μειναμε διχως ιχνος χαρακτηρα? Χθες εβλεπα στην εκπομπη του Σροϊτερ, πώς, παιδια με πτυχια και βιογραφικα αξιολογα, ψαχνουν μια δουλεια,-οποιαδηποτε δουλεια- στην τουριστικη Μυκονο. Και δεν με ξενισε το γεγονος που αναφερθηκε απο τους υποψηφιους εργοδοτες, οτι καποιοι απο αυτους εχουν λαθος συμπεριφορα στην αναζητηση εργασιας. Μερικοι νομιζουν οτι πανε για διακοπες, σε συνδυασμο με μια "δουλιτσα" χαλαρη. Μερικοι νομιζουν οτι μαλλον δεν πανε να ζητησουν αυτοι δουλεια, αλλα ερχεται ο εργοδοτης σε αυτους για να τους δει και να τους εγκρινει. ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ!! ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ!! Διαφωνω οτι δεν υπαρχουν οραματα πλεον, οτι δεν υπαρχει υγιης προοπτικη. ΥΓΙΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ, ΑΚΟΜΑ! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΓΥΡΩ ΜΑΣ -ΠΑΝΩ ΜΑΣ, ΚΑΤΑΠΑΝΩ ΜΑΣ- ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ, ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΑΛΜΠΑΝΗΔΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΧΛΙΔΕΣ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΕΔΩ, ΠΟΥ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΑΕΝΑΩΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ!! Ας τους βαραινει, στο κατα ποσο τους αναλογει, ο προωρος θανατος της νεας αυτης-και πολλων αλλων...

Αγαπητέ

Είναι ώρα περισυλλογής ,είναι ώρα παρηγοριας .Ειναι πράγματι μεγάλος πόνος να φεύγουν νέοι άνθρωποι τόσο νωρίς .Ειναι μεγάλος πόνος για τους γονείς να φεύγουν νωρίτερα από αυτους τα παιδιά τους. Ο μόνος ο οποίος μπορεί να μας παρηγορεί ,και να μπαίνει στα ενδομιχα της καρδιάς μας είναι ο Ιησούς Χριστός .Ο οποίος στις δύσκολες στιγμές μας κρατά σφιχτά το χέρι .Δι αυτό ο άνθρωπος πρέπει πάντοτε να είναι έτοιμος ,διότι δεν γνωρίζει ποτε θα του έλθει η προσωπική του πρόσκληση .Αγαπητε σου δίνω μια απλή συμβουλή Τωρα Σημερα Γνώρισε Τον,μίλησε Του ,ρώτησε Τον ΥΠΑΡΧΕΙΣ;Είσαι ΑΛΗΘΕΙΝΟΣ;Άνοιξε την Καινη Διαθήκη .Μελετησε την

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία