danikas_dimitris

Τα Πολυτεχνεία πέφτουνε, μα ο καναπές μένει!

Δημήτρης Δανίκας

Επειδή κλείνουν σαράντα χρόνια από τότε. Επειδή η Χλεύη περισσεύει. Επειδή η Μνήμη ξεθωριάζει, μετασχηματίζεται, κονταίνει και σβήνει.

Επειδή η Δειλία βολεύεται και πορεύεται με τον φιλοτομαρισμό. Και επειδή η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Για όλους αυτούς και ακόμα περισσότερους λόγους μερικά πράγματα οφείλω να ομολογήσω και να πω. Σε όλους εσάς και στον εαυτό μου.

Πρώτον, λοιπόν: Πέρασα απέξω. Σαν περιπατητής. Σαν παρατηρητής. Σαν τουρίστας δηλαδή. Δεν τόλμησα να δρασκελίσω το κατώφλι και μαζί τους να ενώσω τη φωνή μου. Δείλιασα. Τα ’κανα πάνω μου. Βρήκα εύκολες δικαιολογίες. Κατέφυγα σε πρόχειρα επιχειρήματα. Οπως «δεν είναι η ώρα». Οπως «μα, τι κάνουν όλοι αυτοί; Μπας και προβοκάρουν χωρίς να το θέλουν;».

Δεύτερον, λοιπόν: Με τούτα και με τ’ άλλα και με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, κατέληξα στο διαμέρισμά μου. Στη φωλιά μου. Στην προστασία μου. Στην ανωνυμία μου. Στην ευκολία μου. Στον καναπέ μου. Με ανοιχτό το ραδιόφωνο. Ν’ ακούω τη φωνή των ελεύθερων πολιορκημένων. Να εύχομαι, από μέσα μου, τον θρίαμβο της Αντίστασης. Την ελευθερία μου. Την απαλλαγή μου από τον βούρδουλα των καραβανάδων. Τη βολή μου.

Τρίτον, λοιπόν: Από το δικό μου διαμέρισμα σε κάποιο άλλο του κολλητού μου. Υστερα, καθώς βράδιαζε, σε τρίτο διαμέρισμα κάποιου που ήξερε περισσότερα από μένα και τον φίλο μου.

Μαζεμένοι γύρω από το ραδιόφωνο. Οπως κάνουν οι γέροι γύρω από τη φουφού και το μαγκάλι. Σα να ακούμε ποδοσφαιρική συνάντηση από το ντέρμπι των αιωνίων. Και ενδιαμέσως να επικοινωνούμε τηλεφωνικά. Μπας και μάθουμε περισσότερα, μπας και μας διαφύγει κάποια λεπτομέρεια. Και ύστερα να πέφτουν τα επιχειρήματα στο τραπέζι. Από τη μια με θαυμασμό για τον ηρωισμό των εγκλωβισμένων φοιτητών. Από την άλλη να καταλήγουμε στην ίδια επωδό: πως δηλαδή το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό. Πως θα μπουν τα τανκς. Και πως η χούντα θα ορμήσει και θα αποτελειώσει όλη τη χώρα. Αραγε, λέγαμε, τι θα κάνει ο Μαρκεζίνης;

Τέταρτον, λοιπόν: Και ύστερα, κάπου μετά τα μεσάνυχτα επαληθεύτηκα. Ολοι εμείς επαληθευτήκαμε. Σαν την Κασσάνδρα. Γιατί όρμησαν τα τεθωρακισμένα. Γιατί γκρεμίστηκε η πύλη του Πολυτεχνείου. Γιατί μπουζουριάσανε τα παιδιά. Και γιατί μετά τον χαμό ήρθε ο Ιωαννίδης και όλα τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Εκείνοι στο χώμα, στα βασανιστήρια και τη φυλακή. Εγώ, παρέα με όλα τα εκατομμύρια των νοικοκυραίων, ελεύθερος σαν πολιορκημένο πουλί.

Πέμπτον, λοιπόν: Ποιος ο φταίχτης; Αναρωτιόμουνα ρητορικά παρέα με τους φίλους, περιπατητές και παρατηρητές αυτής της σφαγής. Μα φυσικά οι Ελληνες μικροαστοί. Που δεν τόλμησαν να βγουν στους δρόμους και να διαδηλώσουν το δημοκρατικό τους φρόνημα. Που κλείστηκαν στο καβούκι τους. Που δεν ρισκάρανε τίποτα. Τόσο δειλοί. Τόσο βολεμένοι με τη χουντική πολιτική. Τόσο ανάξιοι και τόσο τιποτένιοι. Τόσο αχάριστοι και τόσο υποταγμένοι.

Και ρίχνοντας μπινελίκια και γαμοσταυρίδια προς όλες τις μικροαστικές κατευθύνσεις, βαυκαλιζόμουνα με τη σκέψη πως εγώ και οι φίλοι μου είμαστε προοδευτικοί. Ξεχνώντας φυσικά ότι κι εγώ είμαι το ίδιο και χειρότερος δειλός και μικροαστός απ’ όλους αυτούς. Στα λόγια επαναστάτης. Στην πράξη ασήμαντος, μικρός και εαυτουλάκιας.

Εκτον, λοιπόν: Κατόπιν, μετά το γκρέμισμα του Ιωαννίδη, με εξασφαλισμένα τα νώτα μου και ακολουθώντας τον συρμό της εποχής, σουλατσάριζα κι εγώ κάθε 17 Νοέμβρη έξω από την αμερικανική πρεσβεία φωνάζοντας «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία». Παρέα με χιλιάδες σαν κι εμένα. Που ζήτημα ήταν εάν μερικοί απ’ αυτούς την αποφράδα μέρα του 1973 είχαν περάσει έξω από το Πολυτεχνείο. Εκ του ασφαλούς αγωνιστές. Εκ του ασφαλούς διαδηλωτές. Εκ του ασφαλούς επαναστάτες. Το κεφάλι σοβιετικό. Το στομάχι αμερικανικό.

Εβδομον, λοιπόν: Και όταν ένας-ένας τα επώνυμα και προβεβλημένα παιδιά του Πολυτεχνείου άρχισαν να μεταμορφώνονται, να μετασχηματίζονται και σε κάποιο θώκο της εξουσίας να βολεύονται, άρχισα κι εγώ, παρέα με όλους τους άλλους, να απομυθοποιώ, να κατακρίνω και να καταγγέλλω. Προδότες τούς ανέβαζα, συμβιβασμένους και καιροσκόπους τούς κατέβαζα.

Εξαγόρασαν τον αγώνα τους για τριάκοντα αργύρια. Σαν δεν ντρέπονται. Ενώ εγώ, εσύ, εμείς, πάντα συνεπείς. Πάντα περιπατητές, πάντα παρατηρητές, πάντα τουρίστες και πάντα εκ του ασφαλούς θυμωμένοι και αγανακτισμένοι. Τα Πολυτεχνεία, όπως τα Μνημόνια, πέφτουνε, μα ο καναπές, η δειλία και ο φιλοτομαρισμός μένουν!

ΣΧΟΛΙΑ (14)

Θ Κ

«Εάν το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται ;» αναρωτιέται το ευαγγέλιο. Σε ελεύθερη απόδοση: αν ο Δανίκας ξεμωραθεί με τι θα αλατίζουμε; Ακόμα ένα τοτέμ της αριστερής διανόησης αποκαθηλώνεται μέσα στον κουρνιαχτό, σαν ανδριάντας του Στάλιν, του Σαντάμ, του Πολ Ποτ. Τι μπορεί να αρθρώσει ο τρομαγμένος μέσος ανθρωπάκος, μπροστά σ’ αυτό το κρεσέντο αυτογνωσίας και ειλικρινούς μεταμέλειας. Θολωμένο το βλέμμα και πικρά τα δάκρυα τόσο, που κανένα κρόσι μικροαστικού καναπέ δεν μπορεί να στραγγίξει την υπερβάλλουσα υγρασία. Σαράντα ολόκληρα χρόνια το κλωθογύριζε στο μυαλό του ο Δανίκας και όταν επιτέλους ωρίμασε (η εποχή όχι ο Δανίκας) νάσου οι λέξεις να μην μπορούν να κρύψουν τη ντροπή. Να το ξεγύμνωμα ψυχής, προεόρτιο σωματικού ξεγυμνώματος και αυτοπυρπόλησης στο Σύνταγμα. Ηρέμησε, ω τιμητή, αμείλικτε κριτικέ της μίζερης ζωής. Ουδέν διαφορετικό έπραξες απ ότι οι σύντροφοί σου, δηλαδή μια τρύπα στο νερό. Απλώς αυτοί διορίστηκαν, οι ψυχές ίδιες, το μετερίζι άλλαξε. Σας ικετεύω ερινύες, μακριά απ’ τον άνθρωπο. Ένα – δυο – τρία, πολλά πολυτεχνεία. Κι αν ο άνθρωπος κιότεψε και δεν διάβηκε την πόρτα, φέρτε τώρα κάγκελα να συμπιεστεί και να αναφωνήσει (στα γεράματα) στεντόρεια τη φωνή, ως άλλη Κωνσταντοπούλου: «βοήθεια – βοήθεια με συμπιέζουν με ανθρωποκτόνο πρόθεση». Κι αν τα χρόνια πέρασαν, κι αν η πίεση (η κανονική) αυξήθηκε, μην ξεχνάς: γλυκά και λυτρωτικά πονάει το μαχαίρι της αυτοκριτικής και μέλι στάζει η μαχαιριά. Σήκωσε το κεφάλι. Κείνες τις μέρες, που ο άνεμος τις κυνηγούσε, η λίστα των νεκρών του πολυτεχνείου το δείχνει: περισσότερες πιθανότητες είχες να εγκαταλείψεις τα εγκόσμια εκτός πολυτεχνείου παρά εντός. Ρώτα τα παιδιά και τα εγγόνια της 76χρονης στους Άγιους (μεγάλη η χάρη τους) Ανάργυρους. Τους συγγενείς του αλευροβιομήχανου, του αφγανού ταχυδακτυλουργού, της νορβηγής φοιτήτριας και τόσων άλλων που περιλαμβάνονται στη λίστα των ηρώων. Οι βλαχοδήμαρχοι φρόντισαν: Ο αγώνας μας προίκισε με τόσες οδούς και πλατείες ηρώων πολυτεχνείου, που μπροστά τους ωχριούν οι αντίστοιχοι δρόμοι και πλατείες της αμερικάνικης και της γαλλικής επανάστασης μαζί. Κι αν η τσίπα στέκεται και μας κοιτά αλύπητα, ας της κάνουμε μια και μοναδική φορά τη χάρη κι ας πάμε όλοι μαζί -πραγματικά ή νοερά- να καταθέσουμε τις ντροπές μας και να κλάψουμε στον τάφο ενός πραγματικού ήρωα, του Διομήδη Κομνηνού.

Έλληναραδες

Επιτέλους. Ένα άρθρο που αντικατοπτρίζει την σημερινή ελληνικη κοινωνία. Συγχαρητήρια κ. Δανίκα.

eva b.

You speak the truth Mr Danikas. But after 40 years we are the same or worst.Look the responses in the internet. HATE,MAGIA,THA DEIS POIOS EIMAI EGW,EGW NA EIMAI KALA ktl What's the answer? I don't know.Maybe we are all selfish. EXEMPT SOME OF US.!!!!!

katerina

Respect, κ. Δανίκα...

dimis

Μπραβο Μητσο....!!εκπληκτικο αρθρο,που ερχεται να επιβεβαιωσει-για αλλη μια φορα-οτι εισαι..δυνατη πενα. να`σαι καλα..

ΓΤΠ

Η αλήθεια είναι πως και σήμερα όλοι διαμαρτύρονται για τους δοσίλογους, αλλά κανείς δεν αντιδρά. Βρίσκουν όλοι δικαιολογίες, περιμένοντας κάποιος άλλος να διώξει τους εφιάλτες και να διαμορφώσει μια νέα κατάσταση. Όλοι πολύ λίγοι, και πολύ δειλοί, παίρνουν τελικά αυτό που τους αξίζει. Το θέμα είναι τι δικαιολογίες θα βρουν να πουν αύριο στα παιδιά τους.

Νικος

Απόλυτα σωστό το άρθρο. Είμαστε οι περισσότερο όπως το έλεγε ένα τραγούδι των Φατμέ (Πορτοκάλογλου) 'επαναστάτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά'. Το 95% των νεοελλήνων. Αυτοί που πραγματικά επαναστατούν είτε φεύγουν αναγκαστικά στο εξωτερικό είτε περιθωριοποιούνται στην Ελλάδα. Πάντως στην μεταπολίτευση πληρώθηκαν πολλά 'αγωνιστικά γραμμάτια' με θέσεις σε κρατικά πόστα και σε εφημερίδες. Πάλι καλά γιατί θα μπορούσαν να μπούν και οι 'άλλοι' (ακροδεξιοί) οι οποίοι άλλωστε διατηρήθηκαν στην εξουσία και στα δικά τους πόστα (ασφάλεια, αστυνομία, δικαστικό σώμα, τράπεζες, εφοπλιστικά γραφεία) και κρατούν την πραγματική εξουσία.

Κωστής

Δυστυχώς αυτή ειναι η αλήθεια....και η αλήθεια πονάει

Θεόφιλος

Δυστυχώς έτσι είναι. Πρέπει όλοι να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε το υπερβολικό διάβασμα και τον ατέρμονα διάλογο ως δικαιολογία για να μην αναλάβουμε δράση και κυρίως το ρίσκο που οι περισσότεροι φοβούνται. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή μου ήρθαν είτε από τύχη, είτε όταν διακινδύνεψα και μπήκα μπροστά και αγωνίστηκα για κάτι. Επειδή ο παράγων τύχη φαίνεται να μας τελειώνει μάλλον πρέπει να σηκωθούμε απ' τον καναπέ και να αλλάξουμε την κατάσταση.

μαγκας

ΠΕΣΤΑ ΧΡΥΣΟΣΟΤΟΜΕ...ΛΙΓΟΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ...ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ...ΜΟΝΟΙ ΑΘΩΟΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΕΙΑ...ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΜΑΥΛΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΙΤΣΑ...ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ ΤΟ ΨΕΜΑ...

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία