stefanakidis

Άλλο η εθνική συναίνεση, κι άλλο η εθνική υποκρισία

Βασίλης Στεφανακίδης

Η ευρύτατη αποδοχή της υποψηφιότητας της κυρίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου για το ύπατο αξίωμα της χώρας επιχειρείται να ερμηνευτεί τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τα κόμματα ως μια πράξη εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης.

Να με συμπαθάτε, αλλά η ταπεινή μου άποψη είναι πως μια τέτοια ερμηνεία είναι υποκριτική και πόρρω απέχει από την έννοια της εθνικής συναίνεσης. Πρόκειται για μια ευφυή πολιτική κίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη που βρήκε και πρότεινε απλώς ένα πρόσωπο το οποίο θα είχαν δυσκολία να μην ψηφίσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝ.ΑΛ.

Ολα τα άλλα που ακούγονται αυτές τις ημέρες για τα προσόντα, τις ικανότητες και τις ευαισθησίες της υποψήφιας Προέδρου της Δημοκρατίας είναι ένα απλό περιτύλιγμα το οποίο διαθέτουν χιλιάδες άξιοι συμπολίτες μας.

Μακάρι ένα πρόσωπο να μπορούσε να μας ενώσει όλους και, κυρίως, τα κόμματα και να κάτσουν επιτέλους κάποια στιγμή να συνεννοηθούν και να ομοψυχήσουν σε πέντε μεγάλα ζητήματα που απασχολούν τους Ελληνες και την πατρίδα μας, αλλά δυστυχώς αυτό είναι ανέφικτο.

Τα μικροκομματικά συμφέροντα και το DNA όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών είναι πολύ πιο πάνω από το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, σε σημείο να μην μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν τι μέρα είναι σήμερα.

Ακούστηκε ακόμα ότι μετά τη μεγάλη αποδοχή που είχε το πρόσωπο του προέδρου της Βουλής και το νομοσχεδίο για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, το πρόσωπο της κυρίας Σακελλαροπούλου είναι το τρίτο θετικό δείγμα συναίνεσης.

Επιτρέψτε μου, αλλά και στις τρεις περιπτώσεις η συναίνεση είναι ανέξοδη, άκοπη και, κυρίως, χωρίς πολιτικό κόστος.

Αυτά είναι, κυρίως, θέματα που ελάχιστα έως καθόλου απασχολούν την κοινωνία. Δεν θα έχανε η Βενετιά βελόνι αν ο πρόεδρος της Βουλής αλλά και της Δημοκρατίας εκλεγόταν με 158 ψήφους, άλλωστε γι’ αυτό ο λαός έδωσε στον νυν πρωθυπουργό την αυτοδυναμία, για να παίρνει τις αποφάσεις χωρίς να έχει ανάγκη συμβιβασμών και στήριξης των άλλων. Στη συνέχεια θα κρίνεται αν οι αποφάσεις του είναι σωστές ή λάθος και αναλόγως θα τις πιστώνεται ή θα τις χρεώνεται.

Το θέμα όμως είναι τα μείζονα που απασχολούν την κοινωνία - και σε αυτά δυστυχώς γίνεται διάλογος κουφών και αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Προς Θεού, δεν εννοώ ότι πρέπει σε όλα να συμφωνούν όλοι γιατί τότε το δημοκρατικό μας πολίτευμα δεν θα διέφερε από αυτό του Κιμ Γιονγκ Ουν.

Είναι όμως τόσο δύσκολο να δούμε μια συνεννόηση για τα εθνικά μας θέματα που δοκιμάζονται το τελευταίο διάστημα και απειλούν την ειρηνική συνύπαρξη με τους γείτονές μας;

Είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν ότι η ασφάλεια των πολιτών είναι μέγιστη προτεραιότητα και η ανομία όπου εκδηλώνεται να χτυπιέται χωρίς έλεος και διάφορα ναι μεν αλλά;

Είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν ότι τα πανεπιστήμια είναι χώρος εκπαίδευσης, έρευνας και διακίνησης ιδεών και όχι άντρο μπαχαλάκηδων, διακινητών ναρκωτικών και λαθραίων προϊόντων;

Είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουν ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν υπάρχουν άβατα και καταλήψεις ξένης ιδιοκτησίας;

Εκ των πραγμάτων, φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο, ενώ είναι πανεύκολο να ψηφίζονται απ’ όλους αυξήσεις μισθών και συντάξεων! Οπως είναι εύκολο να ψηφιστεί μια άξια κατά γενική ομολογία δικαστίνα για το ύπατο αξίωμα, επειδή είναι γυναίκα, καλή επιστήμων και δεν έχει εκτεθεί με κομματικές τοποθετήσεις παρά μόνο με προοδευτικές ευαισθησίες!

Ο φαρισαϊσμός δυστυχώς περισσεύει στο πολιτικό μας σύστημα και με μεγάλη ευκολία θριαμβολογούμε γιατί η νέα πρόεδρος θα εκλεγεί με 266 ψήφους και γιατί η μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου την περιβάλλει με εμπιστοσύνη.

Λες και πάθαμε τίποτα και δεν ήταν άξιοι Πρόεδροι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Κωστής Στεφανόπουλος που εξελέγησαν με πολύ λιγότερες ψήφους και περισσότερες ενστάσεις. Λες και δεν μας καίνε ακόμα, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, τα δάκρυα του Καραμανλή για τη Μακεδονία και δεν φουσκώνουμε από περηφάνια για την ιστορική ομιλία του Στεφανόπουλου μπροστά στον Κλίντον.

ΣΧΟΛΙΑ (4)

δημοκρατης

Βασιλη Στεφανακιδη, η ουσια του πραγματος, δεν ειναι το προσωπο που θα προταθει για ΠτΔ απο τα κομματα, αλλα η ολη διαδικασια! Τι εννοω... Προσωπικα ως δημοκρατης, μου φαινεται ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να γινεται η επιλογη του ΠτΔ απο τα κομματα! Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΠτΔ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ! Αλλωστε, οταν μιλαμε για Δημοκρατια, μιλαμε για επικρατηση του "Δημου" και της λαοκρατιας! Οποτε αυτος που εχει τον πρωτο και τον τελευταιο λογο για την επιλογη, ειναι ΜΟΝΟ ο ελληνικος λαος! Μπορει το πολιτικο συστημα να εχει διαστρεβλωσει την ολη κατασταση, αλλα αυτη ειναι η αληθεια! Δυστυχως η Δημοκρατια στη πατριδα μας ειναι επιφατικη!.. γι αυτο εχουμε "ξεφυγει" σαν χωρα...

Υποκρισία είναι

ο μηδενισμός και η ισοπέδωση κάθε προσπάθειας σύγκλισης απόψεων. Γιατί; Επειδή έτσι αργά και με συμβιβασμούς λειτουργούν όλες οι μοντέρνες φιλελεύθερες δημοκρατίες.

elGC

Σωστό!

Τι λέτε τώρα;

Εδώ που δεν μπορούσαμε να μοιράσουμε δυο γαϊδάρων άχυρα, η οποιαδήποτε συναίνεση, ο οποιοσδήποτε συμβιβασμός είναι Ιστορικά επιτεύγματα. Καταλαβαίνω φυσικά ότι και οι περισσότεροι ετερόχθονες δεν θα μπορέσουν να ψηφίσουν και ότι η πρόεδρος έχει αποκλειστικά συμβολικό χαρακτήρα, αλλά αυτά είναι απλά μια αρχή. Αν βαφτίζουμε την αρχή φαρισαϊσμό, πως θα πάρουν θάρρος να αντιμετωπίσουν τα άβατα και τις καταλήψεις; Στην Ελλάδα ζούμε. Τα αυτονόητα της νομιμότητας και της δικαιοσύνης εδώ, ουδέποτε υπήρξαν δεδομένα. Η κάθε προσπάθεια για να γίνουν κάποτε θα χρειαστεί ενθάρρυνση και πολλούς μικρούς συμβιβασμούς.

Πανος

Ολοσωστος

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία