anastasopoulos_www

Βασ. Αναστασόπουλος

Μήπως να καταργούσαμε τις απεργίες, πριν «ξεφτιλιστούν» εντελώς;

Είθισται, στη δημοσιογραφία, να χρησιμοποιούμε φράσεις-«κλισέ», όπως αποκαλούνται, για να περιγράψουμε πρόσωπα, καταστάσεις και γεγονότα

Μερικές από τις πιο συνήθεις εξ αυτών; «Σε απεργιακό κλοιό η χώρα»... «Παραλύουν ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας»... «Χειρόφρενο τραβούν τα μέσα μεταφοράς»... Πόσες φορές δεν τις έχετε ακούσει; Και, μεταξύ μας, μήπως τις έχετε βαρεθεί; Αν απαντούσα ο ίδιος στο ερώτημά μου, θα έλεγα «ναι» και πιθανολογώ ότι αυτό δεν θα απείχε και πολύ από την πραγματικότητα. Τουναντίον... Τότε, λοιπόν, γιατί δεν καταργούμε τις απεργίες; Ναι, καλά διαβάσατε και το επαναλαμβάνω: Γιατί δεν καταργούμε τις απεργίες;

Κατανοώ, αντιλαμβάνομαι, «αφουγκράζομαι» ήδη τις αντιδράσεις... «Μα, τι μας λέει το φερέφωνο των εργοδοτών; Είναι δυνατόν να απεμπολήσουμε το δικαίωμα στην απεργία, για το οποίο δόθηκαν τόσοι αγώνες; Για το οποίο χύθηκε τόσο αίμα; Είναι ποτέ δυνατόν;». Θα τολμήσω και πάλι να απαντήσω: «Ναι, είναι». Και το πιστεύω ακράδαντα, γιατί θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είδους απεργίες θέλουμε, με ποια στόχευση, και αν η σημερινή τους μορφή, έτσι όπως πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, έχει πραγματικό αντίκρισμα, νόημα και ουσία.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε αντιληφθεί, ο «βολεμένος» συνδικαλισμός στη χώρα μας, που κάθε τόσο εξανίσταται και «επαναστατεί», ολοένα και λιγότερους μπορεί να εμπνεύσει, να κινητοποιήσει και να βγάλει στους δρόμους και τις πλατείες. Πώς να το πετύχει, άλλωστε, όταν οι απεργίες υπαγορεύονται, ουσιαστικά, από κομματικά συμφέροντα ή έχουν ως μόνο κίνητρο τη διατήρηση των προνομίων όσων... τρώνε με χρυσά κουτάλια;

Ναι, οι συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι αδιαπραγμάτευτες και οι απεργίες αποτελούν την έσχατη «γραμμή άμυνας» των εργαζομένων, αλλά συχνά γίνονται «παιχνίδι» στα χέρια εγκάθετων συνδικαλιστών, οι οποίοι συνήθως καθοδηγούνται από ιδιοτελείς κομματικές ηγεσίες. Και όταν οι συνδικαλιστές χρησιμοποιούνται ως «πολιορκητικοί κριοί», για να εξυπηρετήσουν άλλους σκοπούς, πέρα από τα συμφέροντα των εργαζομένων, τότε η ίδια η έννοια και η ουσία της απεργίας υπονομεύεται εκ των έσω και φθείρεται στη συλλογική και κοινωνική συνείδηση.

Την ίδια ώρα, οι λεγόμενες «γενικές απεργίες», μόνο τέτοιες δεν είναι, τελικά, καθώς ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα... δεν απεργεί. Δείτε για παράδειγμα τι γίνεται με τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, κάθε φορά που προκηρύσσεται απεργία στα μέσα ενημέρωσης ή γενική απεργία της ΓΣΕΕ -δεν είναι τυχαίο ότι η τελευταία επιτυχημένη απεργία στον κλάδο μας «χάνεται» κάπου στα βάθη του χρόνου, στο μακρινό 1975. Αναλογιστείτε πόσο... ακατανόητο είναι να απεργεί το μετρό, για παράδειγμα, αλλά τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ να λειτουργούν κανονικά. Τα παραδείγματα είναι άπειρα... Σκεφτείτε επίσης πόσο «άνισες» και «ταξικές» τείνουν να είναι οι απεργιακές κινητοποιήσεις.  Αναρωτηθείτε αν θα φωνάξουν ποτέ τα ίδια συνθήματα και θα σηκώσουν τα ίδια πανό τα «golden boys» των ΔΕΚΟ με τους παχυλούς μισθούς και οι εργαζόμενοι των 500 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα.

Συλλογιστείτε ακόμη εάν τα γενικώς και αορίστως διατυπωμένα αιτήματα καταλήγουν να είναι ανεδαφικά, να κουράζουν και να απογοητεύουν -π.χ. «να καταργηθεί το Μνημόνιο» ή το πιο... φρέσκο, «πάρτε πίσω το πολυνομοσχέδιο». Και σταματήστε ένα λεπτό, για να σκεφτείτε, τελικά, πόσοι άνθρωποι καταλήγουν να ταλαιπωρούνται από τις απεργίες στις καθημερινές τους ασχολίες και συναλλαγές, με αποτέλεσμα να μην τάσσονται στο πλευρό των απεργών, αλλά να βρίσκονται, κάθε φορά, είτε από οργή είτε από απογοήτευση, απέναντί τους.

Από την άλλη, η λύση φυσικά και δεν είναι να παραδώσουμε τα πάντα στους ιδιώτες και να στερήσουμε από τον συνδικαλισμό κάθε του «όπλο». Το τι θα... διαδεχτεί τις απεργίες, το ποιος θα είναι ο τρόπος αντίδρασης, σε ένα επόμενο στάδιο, απέναντι στις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και των κυβερνήσεων, είναι ευθύνη όλων μας να το σκεφτούμε και να το συζητήσουμε ανοιχτά, δίχως παρωπίδες, χωρίς... μαλλιά στη γλώσσα. Και να καταλήξουμε σε έναν κοινό τόπο, προτού ο θεσμός της απεργίας «ξεφτιλιστεί» εντελώς...

ΣΧΟΛΙΑ (23)

History Reader 2

- flogging a dead horse ? - Ορισμένα Δομικά & Θεμελιώδη χαρακτηριστικά της γνωστής-άγνωστης πολιτείας : Ανεργία επίσημη 25-30% στο σύνολο, και 60-70% στους νέους - % ; υποαπασχολούμενων με πενιχρές αμοιβές, με ανύπαρκτες επαγγελματικές προοπτικές , και ανικανότητα δημιουργίας οικογένειας - % ; απασχολημένων σε ΜΗ παραγωγικές δραστηριότητες μηδενικής προστιθέμενης αξίας - % δημοσίων υπαλλήλων που παρασιτούν εις βάρος των παραγωγικών συναδέλφων τους σε υπηρεσίες αιχμής - % δ.υ ευρισκόμενοι σε καθεστώς απεργίας από τον διορισμό μέχρι συνταξιοδότηση τους ; - γερασμένος πληθυσμός - απολιθωμένο πολιτικό σύστημα που ανακυκλώνεται από τα ίδια σάπια υλικά, αναστηλώνεται & πλαισιώνεται από φαύλα πρόσωπα ανίκανα να δουν ένα χιλιοστό πέρα από το τομάρι τους... και θα προτιμούσαν να καταρρεύσει το σύμπαν παρά να απολέσουν οτιδήποτε εκλαμβάνουν ως ιερό κεκτημένο (ακόμη και αν αυτά το προνόμια συνιστούν έγκλημα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου). Αυτά τα ελάχιστα από τον ανεξάντλητο κατάλογο των κακοδαιμονιών στην χώρα, TA ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΠΙΛΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ. Φεύγοντας από τον μικρόκοσμο εκάστου, και την μικρή γεωγραφικώς χώρας μας, ας δούμε τι είπε ο "προφήτης"... πριν μερικές δεκαετίες... τα οποία υλοποιούνται με απόλυτη ακρίβεια βάση χρονοδιαγράμματος & Ατζέντας - The End of Work *1995 * by Jeremy Rifkin, προσωπικός φίλος Κ. Καραμανλή - ΓΑΠ... και τακτικός επισκέπτης στην Ελλάδα. Επιπλέον διάβασμα χθεσινό άρθρο στον Guardian: Lets wrench power back from the billionaires - Συμπέρασμα πολλαπλό...διπλό για τους αδυνατούντες στην επεξεργασία πολύπλοκων καταστάσεων... α) πέρα από την μύτη, το τομάρι, την τσέπη εκάστου ασχέτως αν πιστεύει ότι αποτελεί το κέντρο του κόσμου... επεκτείνεται ένα σύμπαν κυβερνώμενο από δικούς του νόμους και β) οι ανεξέλεγκτες δομικές παθογένειες δεν θεραπεύονται με απεργίες από πρωταγωνιστές των παθογενειών.

Cris

Σωστά τα λέτε κύριέ μου και αριστερά. Ευτελίζονται οι απεργίες, τις καταργούμε. Δεν βγάζει τις επιθυμητές αποφάσεις η Δικαιοσύνη, την αντικαθιστούμε με τα λαϊκά δικαστήρια του παππού μας, που ήτανε στον ΔΣΕ. Δεν μας λιβανίζουν τα ΜΜΕ, τα καταργούμε και αφήνουμε μόνο την ΕΡΤ και καμιά εφημερίδα τύπου Πράβντα. Είναι αυστηροί και κακοπληρωτές κάποιοι εργοδότες, κρατικοποιούμε την περιουσία τους. Ψηφίζει μόνο το 50%, καταργούμε τις εκλογές. Τι χρειάζονταν στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού το ένα κόμμα έφθανε για όλους. Υπάρχουν αντιδραστικοί; επειδή δεν έχουμε Σιβηρία, τους στέλνουμε στα νησιά και προωθούμε στο εσωτερικό τους μετανάστες. Κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Το μόνο ερωτηματικό είναι η τύχη του Ρουβίκωνα και των Εξαρχείων.

History Reader

Απεργίες ; ποιές απεργίες ; ο όρος είναι αδόκιμος, τώρα βρισκόμαστε σε κατάσταση άρνησης / διαζυγίου από την πραγματικότητα. Απεργίες και στο βάθος κήπος ( επανάσταση ; όπως ονειρεύεται ο κύριος 16:02 ! τι είδους; καταργείται η ανθρώπινη φύση; εκμεταλλευτική & κακουργηματική; καταργεί ο "επαναστάτης"την ακατανίκητη επιθυμία του να ανέλθει στην ελίτ-νομεκλατούρα, και να συνεργάζεται αδελφικά με τα υπόλοιπα καπιταλιστικά αφεντικά; με τι εφόδια; από ποιούς; πώς & πότε; ) Dear 16:02: Χωρίς να είμαι αυθεντία στην προσωπική διαμάχη μεταξύ δύο τεράστιων προσωπικοτήτων Μάρξ V Μπακούνιν-Hague Congress (1872), οι προβλέψεις των αναρχικών τότε, περί ολοκληρωτισμού και τα συνακόλουθα μαζικά εγκλήματα βγήκαν ολόσωστες. Η έκβαση δύο αποτυχημένων εγχειρημάτων στην Βρετανία (Guy Fa + Walsal Anar) + άσχημες αναμνήσεις της Οκτωβριανής & συγγενών + τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της εποχής, technotronic era - see Z.Brzezinski-mind contol-neuro sciences -genetics: σημαίνουν είσοδο σε χρόνοκάψουλα και καρφί για ==> farm of hybrid-humanoid. Επιστροφή τώρα στα καθημερινά των κοινών θνητών. Εν αρχή ήν ο λόγος, όπου λόγος βλέπε ανέκδοτο. Με ανύπαρκτη βιομηχανία; με ανύπαρκτη βιοτεχνία, με ανύπαρκτη ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, με ανύπαρκτη κοινωνική συνείδηση & αλληλεγγύη.Με εξορισμένο όλο τον επιστημονικό ανθό της χώρας (500.000) νέους. Σε με μια χώρα όπου σχεδόν όλοι οι άξιοι προσπαθούν να δραπετεύσουν, που σβήνει με οργανωμένο σχέδιο θεσμικών συμμοριών, με εφιαλτικές συνθήκες σαν εκείνες στον πύργο του Κάφκα, για οποιοδήποτε αμύητο πολίτη προσπαθήσει να προοδεύσει, να δημιουργήσει,να αναπτυχθεί, να βάλει & να βγάλει νόημα σε κράτος του οποίου ο αυτοσκοπός raison d etre συνίσταται στο πως θα τον συνθλίψει με το μέγιστο δυνατό όφελος για μετόχους & υπαλλήλους της Εταιρείας-Κράτος. Ίσως οι εξουσιαστές εντολοδόχοι (κληρονομικοί διάδοχοι 200 ετών), κατά την "δική" τους εκτίμηση: αυθαίρετη ή όχι,ορθή ή λανθασμένη, δίκαιη ή άδικη αξιολόγηση, έχουν προαποφασίσει ότι η παρουσία μιας μικρής μειοψηφίας με χαρακτηριστικά διαφορετικά από εκείνα της συντριπτικής πλειοψηφίας ΔΕΝ αιτιολογεί το ανυπολόγιστο "κόστος" συντήρησης ελληνικού έθνους-κράτους. Συνεπώς με την εφαρμογή των απαραίτητων εξαγωγών-εισαγωγών ( προσώπων, εννοιών, πρακτικών, ηθών, νόμων, παραδόσεων, αντιλήψεων ) διαμορφώνουν την Μετά-Ελλάδα εποχή ή post-hellas όπως (post-industrial society-post technology era). Συμπερασματικά η επανάσταση συνίσταται στην μετάβαση από αυτό που είμαστε, σε εκείνο το ακατόρθωτο που οφείλαμε να είμαστε.

a

Ti kopanos στα αληθεια! Τι σχεση εχουν βρε οι απεργιες και ο Μαρξισμος;

Dr.

Οι απεργίες, έτσι όπως έχουν καταντήσει, δεν είναι σήμερα παρά ένα όργανο που χρησιμοποιούν μερικοί προνομιούχοι συνδικάλες αρχικηφήνες για να βασανίζουν το κοινωνικό σύνολο, το οποίο έχει εντελώς σιχαθεί, και αυτούς, και τις απεργίες τους.

χ

πως φαινεσαι οτι δεν εχεις δουλεψει ουτε μια ωρα

Montazieros

Σωστά τα λέτε. Το θέμα όμως δεν είναι να καταργήσουμε εντελώς τις απεργίες. Το ζητούμενο είναι να καταργήσουμε μια και καλή όλους όσους σαράντα χρόνια τώρα ζουν και βασιλεύουν και κάνουν και καριέρα από αυτές. Για να αποκτήσουν και πραγματικό νόημα. Και επίσης δεν γίνεται στην χώρα της πλάκας πέντε χαβαλέδες οπότε τους κάνει κέφι να κλείνουν την κυκλοφορία όπου γουστάρουν για τον δίκαιο αγώνα τους. Δυστυχώς στην Ελλάδα πολλά πράγματα πρέπει να καταργηθούν και να στηθούν από την αρχή. Και κατά διαβολική σύμπτωση όλα αφορούν τον δημόσιο τομέα.

Ο Μαρξ είχε πει στον Μπακούνιν μετά από...

διάφορα αίσχη που είχε πράξει παρέα με τον έταιρο παλαβό Νετσάγεφ, "κύριε, αν δεν είστε πράκτορας του εχθρού, οι υπηρεσίες σας προς αυτόν είναι αντάξιες των καλύτερων πρακτόρων"! Παρακολουθόντας τα γραπτά σας κατά καιρούς, δεν θα τολμούσα να εξαπολύσω τέτοια κατηγορία. Η κατά την άποψή μου, επιδερμική πολιτική σας προσέγγιση σε κάποια θέματα, σας επιτρέπει να αγγίξετε αυτά που αγγίζετε ακριβώς επιδερμικά, κάτι το οποίο όμως έχει ταυτόχρονα πολύ βάθος και ουσία για το καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε. Αν καμώνεστε πώς δεν το ξέρετε, να σας το υπενθυμίσω, το 80% και άνω των συνδικαλιστών και εργατοπατέρων, είναι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Σύριζα/ΛΑΕ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί. Αν τώρα θέλετε όλοι αυτοί οι κομματικοί μηχανισμοί στο συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα, μηχανισμοί που διαχειρίζονται τα συλλογικά συμφέροντα των καπιταλιστών κι από κυβερνητικές θέσεις, να πάνε ενάντια στα αφεντικά τους, τους καπιταλιστές και τους κυβερνητικούς υπαλλήλους (που είναι και αυτοί υπάλληλοι των καπιταλιστών), τότε κάνετε τον χαζό και φυσικά δεν είστε! Αν αυτοί οι συνδικαλιστές των προαναφερόμενων κομμάτων, τρώνε με χρυσά κουτάλια κύριε, προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους καπιταλιστές αποκοιμίζοντας το εργατικό κίνημα και πρέπει να αμοιφθούν από τα αφεντικά τους. Ας πάμε τώρα στις λογικές πλάνες που μας αραδιάσατε: A) ο βολεμένος συνδικαλισμός (τα παραπάνω κόμματα) δεν επαναστατεί, κοιμίζει... Επαναστατεί το ταξικό εργατικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, το κάτω του 20% της ηγεσίας δηλαδή, προσπαθώντας να ξυπνήσει τον εργαζόμενο κόσμο σε γραμμή ρήξης κι ανατροπής του καπιταλισμού. Επανάσταση κανονική παλεύει να φέρει. Β) Τα Golden Boys, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, είναι ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΛΙΤ, αλίμονο να περιμέναμε το 95% των αμοιβόμενων με ψίχουλα, να έρθουν να μας συμπαρασταθούν οι βολεμένοι των αφεντικών... συγχωρέστε με αλλά καρφάκι δεν μας καίγεται για αυτούς, είναι ασήμαντοι, ιδεολογικά και ταξικά-πολιτικά. Γ) Είναι απολύτως κατανοητό να απεργούν οι εργαζόμενοι του Μετρό και να διευκολύνει τον φτωχό κόσμο να κατέβει στην απεργία οι εργαζόμενοι του ΟΑΣΑ και τούμπλαλιν. Δ) Ανεδαφικό το "καταργήστε το μνημόνιο" ή "πάρτε πίσω το πολυνομοσχέδιο" όταν πριν δύο χρόνια εσείς υποστηρίζατε το κόμμα που θα καταργούσε μνημόνια και εφαρμοστικούς "μέ ένα άρθρο σε έναν νόμο"; Τέλος, σχετικά με την τελευταία σας παράγραφο, ΟΤΑΝ ΒΡΕΙΤΕ αυτό που δεν βρήκαν Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, πώς να κάνουμε δηλαδή τους καπιταλιστές να μας δώσουν κάτι παραπάνω χωρίς το μόνο όπλο που καταλαβαίνουν, την απώλεια ρευστού μέσω απεργίας, να μας το πείτε!

Ο Φάνης απέναντι

Μπράβο ,αλλά κείμενο των 2 , πάει χαμένο.

μηπως

μηπως να σταματουσατε επιτελους την δεξια σας προπαγανδα πριν ξεφτιλιστειται παντελως?μπαα,,ειναι ηδη πολυ αργα κυριοι του ΠΘ,,

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Συμφωνω με τα λεγομενα σου Βασιλη, με τη μονη διαφορα, να μη γινονται απεργιες των 24 ωρων και 48 ωρων και να γινονται ΜΟΝΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ! Μονο η ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ και ειναι η μονη μορφη αντιστασης που φοβαται το συστημα σαν το διαολο το λιβανι. Αλλα με αυτη την συνδικαλιστικη καρικατουρα που επικρατει στη χωρα μας ολα γινονται για τα... ματια του κοσμου....Αν οι συνδικαλιστες ειχαν χρησιμοποιησει το...οπλο της ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ουτε μνημονια θα ειχαμε ουτε θα ειχαμε φτασει σε τετοια τραγικα σημεια. Υπαρχει και ενα αλλο θεμα.... Οπως βλεπουμε οι απεργιες μεχρι τωρα γινονται για τα προβληματα που εχει ο καθε κλαδος ενω οι απεργιες θα πρεπει να ειναι καθολικες και να αφορουν ολους τους κλαδους και ολη την κοινωνια. Επειδη η λαιλαπα των μνημονιων μας κτυπα ολους, οι συνδικαλιστες θα πρεπει μαζι με την απεργια να καλουν και ολο τον κοσμο στους δρομους. Αν κοιτανε μονο τους κλαδους τους και την εξαιρεση τους απο τα μνημονια τοτε εξυπηρετουν το συστημα και δινουν... τροφη στον κοινωνικο αυτοματισμο.

anastasios

Εγώ έχω καλύτερη ιδέα, γιατί δεν επαναφέρουμε την δουλεία? Σκέψου το λίγο πριν συμφωνήσεις με κλειστά μάτια, να σου πω τουλάχιστον τα επιχειρήματά μου. Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει τη φράση "μείωση μισθών" ή "μείωση συντάξεων" ή ακόμα ακόμα "φοροεπιδρομή" και "καταλήστευση"? Δεν έχεις κουραστεί? Αν γίνουμε σκλάβοι δεν θα τα ακούς πλέον. Θα ακούς μόνο που και που παράπονα για τον αριθμό των μαστιγωμάτων ή την κακή ποιότητα του συσσιτίου

Χαμενοι από χέρι

Μερικές φωνές, που λένε ότι ζούμε για να συντηρουμε τον στρατό κατοχης, την δημοσιουπαλληλικη μαφία να περναει καλά και πλούσια, απόκαλύπτετε σιγα σιγά.Σκευτουμε την αντιπολιτευση αν έρθει στην εξουσία δεν θα μπορεί να σταθεί ούτε ένα μήνα.Κάθε μέρα απεργίες, διαδηλωσεις, διαμαρτυρίες, τα κέρατα τους. Θα έχει να αντιμετωπισει και το παρακράτος αυτές της αριστερές οργανώσεις που ουσία συντηρουν τον πελατειακο φασισμο , διατηρούν τις τεράστιες διαφορές σε μισθούς και συντάξεις. Οδηγός λεωφορείου έχει μισθό 2.500 .Στο ιδιωτικό τομέα δεν φθάνει ούτε τις 800 .Και αυτοί είναι από τους λίγους που δουλεύουν στο δημοσιο. Ενώ η πλειοψηφία κάνει πώς δουλευει.Γιεννηθηκαμε δούλοι υπηρέτες, κολιγοι, ο ιδιωτικος τομέας, να ταιζουμε τον στρατό κατοχης, τους κομματικούς στρατούς των κομμάτων της Βουλής. Να ταζουμε τις οικογένειες τους και να μεγαλωνουμε τα μπασταρδατους .Με τα λεφτά της ΕΕ. Η οποία λένε ότι έχει υπέρ κέρδη από τα μνημονια και την κρίση. Και έπρεπε από την πρωτη μέρα των μνημονιων να απολύσει τους μισους υπολληλους, τους κηφηνες τους δημόσιου, δεν το έκανε. Προτιμουν να τους συντηρουν και να έχουν κερδη. Αφού δεν το αναφέρει κανείς. Άρα δεν υπάρχει πρόβλημα. Όλα είναι φυσιολογικά. Διαμαρτυρονται μόνο ορισμένοι γραφικοί. Και βουλιαζουμε όλοι στον ερυθρό φασισμό, και θα εχουμε την νομεκλατουρα, να διαγουν βίο πολυτελή και η υπόλοιποι στην πείνα. Πρέπει να απολυθούν οι μισοί δημοσιοι υπάλληλοι και από τους υπόλοιπους ο μισός μισθος .Διάλυση των παρακρατικών αριστερών οργανώσεων .Ένα σύνταγμα που να εφαρμόζεται. Κυριως να φύγουν τα τσιπράκια που διέλυσαν την χώρα. Αλλά και η αντιπολιτευση να κάνει το ίδιο. Και ποιος θα ψηφίζει μετά; Η δημοτρατια είναι χαμένη από χέρι. Και ο λαός.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία