Η «Σχεδία» μοιράζει ελπίδα και χαμόγελα

Η «Σχεδία» μοιράζει ελπίδα και χαμόγελα

Παιδί μεταναστών, επέστρεψε από την Αυστραλία για να δημιουργήσει το περιοδικό δρόμου Σχεδία και να βοηθήσει τους άνεργους και άστεγους να αποκτήσουν αξιοπρεπή εργασία και νόημα στη ζωή.

Γνώρισα τη Σχεδία στους... δρόμους, από ευγενικούς και καθόλου πιεστικούς πωλητές, σε κάποιο σταθμό του μετρό. Και μετά συνειδητοποίησα περί τίνος πρόκειται: ένα πολύ ενδιαφέρον περιοδικό που πουλιέται από άστεγους, άνεργους ή με εισόδημα κάτω από τα όρια της φτώχειας, στην τιμή των 3 ευρώ, τα μισά από τα οποία πηγαίνουν σε εκείνους, εξασφαλίζοντάς τους εισόδημα, αξιοπρεπή εργασία, καλή ψυχολογία και επανασύνδεση με τον κοινωνικό ιστό. Μια γερή επένδυση για να σταθούν, με τις δικές τους δυνάμεις, στα πόδια τους, να ονειρευτούν και να σχεδιάσουν το παρόν και το μέλλον τους.



Και όταν πήγα να συναντήσω τον ιδρυτή-εμπνευστή της Σχεδίας, Χρήστο Αλεφάντη, στα γραφεία τους, ένα διαμέρισμα στην πλατεία Καραϊσκάκη, η πόρτα ήταν ανοιχτή για όποιον ήθελε να την περάσει κι εκείνος με υποδέχτηκε μαζί με τους τρεις όλους κι όλους συνεργάτες του με μια ζεστή καρδιά κι ένα μεγάλο χαμόγελο. Κόσμος σιγά σιγά άρχισε να μαζεύεται – είχαν συνάντηση με όσους πωλητές ενδιαφέρονταν, για να πραγματοποιήσουν ένα φωτογραφικό project. Χαρούμενοι, περιποιημένοι, καθαροί, «άνθρωποι σαν κι εμάς –όχι της διπλανής πόρτας–, που χτυπήθηκαν από τις οικονομικές συνθήκες» όπως επισημαίνει ο Χρήστος.
Παιδί μεταναστών, ο Χρήστος γεννήθηκε στην Αυστραλία, επέστρεψε για λίγα χρόνια στην Ελλάδα με τους γονείς του για να βγάλει το δημοτικό και κάποιες τάξεις του γυμνασίου και ξαναπήγαν πίσω. Εκεί έκανε διάφορες σπουδές και ασχολήθηκε ενεργά με δράσεις που αφορούσαν τα πολιτιστικά δρώμενα της ομογένειας και της αυστραλιανής κοινωνίας. Ώσπου τυχαία ανακάλυψε την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αστέγων Αυστραλίας, πήγε να παρακολουθήσει την προπόνηση και συνειδητοποίησε «πώς πετάει η μπάλα και λύνονται οι ψυχές, χαμογελούν άνθρωποι που βιώνουν μεγάλες ταλαιπωρίες της ζωής» θυμάται.



Επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 2005, αφού του παρουσιάστηκε μια επαγγελματική ευκαιρία. Ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Γαλέρα, συνέχισε να παρακολουθεί το θέμα. Ξεκίνησε επαφές με διάφορους φορείς και ΜΚΟ, το Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, τον Ερυθρό Σταυρό, ξενώνες του υπουργείου Υγείας κ.λπ. και μέσα από συνεχείς ενημερώσεις δημιουργήθηκε η ελληνική ομάδα αστέγων. Έτσι, κάθε Κυριακή στο γήπεδο του Ρουφ «αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν ένα στόχο, έχουν κάπου να πάνε, κάπου που δεν τους κρίνει κανείς αν ξέρουν μπάλα, αν έχουν παπούτσια, δουλειά, άδεια παραμονής» αναφέρει ο Χρήστος. «Αυτό που θέλουμε είναι όχι να δώσουμε μια διέξοδο για να ξεφύγουν από την πραγματικότητά τους, να “ξεχνιούνται”, το αντίθετο: παίζουν ποδόσφαιρο για να θυμούνται ότι είναι ενεργοί άνθρωποι, ότι συμμετέχουν σε ένα κανονικό σύνολο. Παίζουν ποδόσφαιρο για να μην ξεχνιούνται και για να μην τους ξεχνάμε».
Η ελληνική ομάδα άρχισε να συμμετέχει στο παγκόσμιο κύπελλο αστέγων και σιγά σιγά γεννήθηκε η ιδέα για το περιοδικό δρόμου.Το διεθνές δίκτυο περιοδικών δρόμου, που περιλαμβάνει 122 περιοδικά σε 41 χώρες, με 14.000 πωλητές και με μέσο όρο αναγνωστών 6 εκατομμύρια, ήταν εκείνο που δημιούργησε τις ποδοσφαιρικές ομάδες, για να ενώσει όλες τις φωνές σε μια μεγάλη «διεθνή, κοινωνική πρωτίστως και μετά αθλητική οικογένεια» θα πει ο Χρήστος. «Πειστήκαμε ότι το περιοδικό είναι λύση,  ένα τρομερό αποκούμπι, για τα λεφτά και την αξιοπρέπειά τους». Στην Αγγλία μάλιστα, το περιοδικό δρόμου Big Issue πουλάει 300.000 (!) φύλλα την εβδομάδα.



Τρία χρόνια δούλευαν την ιδέα της Σχεδίας και την αναζήτηση των πωλητών, μέσα από συνεχείς ενημερώσεις σε φορείς, για να δημιουργηθεί η πρώτη λίστα 50-60 ενδιαφερόμενων και να γίνουν οι απαραίτητες προσωπικές συνεντεύξεις. Όσο για το περιεχόμενο της Σχεδίας; «Στόχος μας ήταν να κάνουμε ένα ενδιαφέρον, αξιοπρεπές και ανεξάρτητο δημοσιογραφικό περιοδικό, βαθιά κοινωνικό και πολιτικό, αισιόδοξο, αλλά να προτείνουμε και μια διέξοδο» υποστηρίζει. «Θέλαμε να είμαστε αξιοπρεπείς, σοβαροί και να μας εμπιστευτεί ο κόσμος, να έχει αξία ως έντυπο, να το χαρεί ο αναγνώστης, να ψυχαγωγηθεί, να μη δώσει τα 3 ευρώ μόνο και μόνο για τον πωλητή».



«H πραγματική δουλειά αρχίζει μετά το πιεστήριο, να το πάρει στα χέρια του ο πωλητής και να το πουλήσει, εκεί είναι η Σχεδία» επισημαίνει. Γίνονται σεμινάρια από συμβούλους εταιρειών, υπογράφεται ένας απλός εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας, «να φοράνε ένα ειδικό γιλέκο και μια ταυτότητα, να μην είναι μεθυσμένοι και επιθετικοί, να ακολουθούν το πρόγραμμα κ.λπ.» και σήμερα 140 πωλητές ξεχύνονται σε διάφορα κεντρικά σημεία της Αθήνας για να διαθέσουν 12.000 φύλλα. Παράλληλα, οι άνθρωποι της Σχεδίας υποστηρίζουν τους πωλητές οργανώνοντας δικτυώσεις με άλλους κοινωνικούς φορείς (κοινωνικό παντοπωλείο, ιατρείο, φαρμακείο, συσσίτια) ούτως ώστε να μένει το βασικό εισόδημα για την απόκτηση στέγης, αλλά και για εκπαίδευση και αναζήτηση εργασίας. Μία από τις δράσεις κοινωνικής επανένταξης που έχουν οργανώσει είναι το «Ένας καφές σε περιμένει»: Σε καφενεία όλης της χώρας που συμμετέχουν στην ενέργεια, ο πελάτης προπληρώνει έναν επιπλέον καφέ, εκτός από το δικό του, για να «κεράσει» κάποιον που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα. «Μετά από χρόνια, ξυπνούν το πρωί και έχουν ένα χώρο και ανθρώπους να τους υποδεχτούν, μια δουλειά να πάνε, μια ευκαιρία να μιλήσουν με κόσμο, να συνάψουν φιλίες, να διασκεδάσουν, να έχουν ένα έσοδο. Και η ελπίδα για ολική επαναφορά γίνεται σιγά σιγά πραγματική».



Για περισσότερες πληροφορίες και τα σημεία διανομής της σχεδίας: www.shedia.gr

Διαβάστε περισσότερα στο PEOPLE που κυκλοφορεί μαζί με το ΘΕΜΑ.

ΣΧΟΛΙΑ

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

lyberis0

Η γνωριμία και ο γάμος του με τη Βασιλική Μάρκου - Τα προβλήματα, ο χωρισμός και η απόφαση του Λυμπέρη να κάψει το σπίτι του - Οι τρεις συνεργοί του - Πώς έγινε το φρικιαστικό έγκλημα - Το σκηνικό της τραγωδίας, η σύλληψη του Λυμπέρη και των συνεργών του - Το δικαστήριο, η απόφαση και η εκτέλεση του Λυμπέρη

17
ermou_arthro

Ανέκαθεν ο λαός μας φημιζόταν για το εμπορικό του δαιμόνιο. Και φυσικά οι έμποροι πρόγονοί μας της Παλιάς Αθήνας το επιβεβαίωναν καθημερινά, στην Ερμού και την Σταδίου, την Αιόλου και την Αθηνάς. Πόσο μάλλον την περίοδο των Χριστουγέννων...

1
gotti_arthro

Η συναρπαστική ζωή του διαβόητου «Σακαφλιά» που διοικούσε την ελληνική μαφία στη Νέα Υόρκη και ήταν στενός φίλος με τον αρχηγό των αρχηγών. Σήμερα, στα 83 του, εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για έναν φόνο που αρνείται ότι διέπραξε - Δεν δέχθηκε ποτέ να γίνει «καρφί» της Αστυνομίας και του FBI

32
battle-kosovo_1389

Γιατί το Κοσσυφοπέδιο θεωρείται ιερή περιοχή για τους Σέρβους- Οι μάχες του Κοσσυφοπεδίου- Το Κόσοβο στο πλαίσιο της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας- Πώς έφτασαν οι Αλβανοί να αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου;

31
sitaras_for_8_dec_2018_photo_3

¨Ένας από τους πρώτους Μεγαλοπαντοπώλες που χρησιμοποίησαν γυναίκες σαν ταμίες ήταν και ο Παντελής Θανόπουλος, της γνωστής και σήμερα μεγάλης αλυσίδας της περιοχής της Κηφισιάς, στις αρχές του 20ου αιώνα. Και επειδή βέβαια εθεωρείτο πρότυπο επιτυχημένου επιχειρηματία δεν άργησαν σταδιακά και άλλοι συνάδελφοί του να τον ακολουθήσουν.

1