PROTOTHEMA

Stories

Ιστορικά παραδείγματα αποδεικνύουν τα λεγόμενά του

Βρετανός δημοσιογράφος: Τραμπ,Τσίπρας,Ολάντ είπαν ψέματα και «ακύρωσαν» την ψήφο του λαού

Βρετανός δημοσιογράφος: Τραμπ,Τσίπρας,Ολάντ είπαν ψέματα και «ακύρωσαν» την ψήφο του λαού

Τα προεκλογικά ψέματα ή οι μετεκλογικές «κωλοτούμπες» έχουν κάνει τη δημοκρατία στις δυτικές χώρες κάτι πολύ συζητήσιμο, σύμφωνα με τον αρθρογράφο Νιλ Κλαρκ

Με κείμενό του που φιλοξενείται στο Russia Today, ο δημοσιογράφος εκ Βρετανίας, Νιλ Κλαρκ, κείμενα του οποίου έχουν φιλοξενηθεί σε όλα τα μεγάλα βρετανικά μέσα, όπως ο Guardian, η Daily Mail, ο Telegraph κ.α., προσπαθεί να αποδείξει με ιστορικά παραδείγματα, πως οι άποψη του λαού, αποδομείται από την ευκαιριακή ρητορική του εκάστοτε υποψήφιου αρχηγού, ή από τις ισχυρές πιέσεις, της αντίθετης «γραμμής» που αναγκάζουν τον υποψήφιο, όταν ανέβει στο αξίωμα να αλλάξει πολιτική, σε βάρος αυτών που τον στήριξαν:


"Εάν η ψήφος άλλαζε τίποτα, θα την καταργούσαν. Αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο επιπόλαιο, αλλά εξετάστε αυτά τα πρόσφατα γεγονότα.

Τον Ιανουάριο του 2015, ο ελληνικός λαός, απηυδισμένος και κουρασμένος από την λιτότητα και το ταχύτατα επιβραδυνόμενο βιοτικό επίπεδο, ψήφισε υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ενός ριζοσπαστικού κόμματος κατά της λιτότητας. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς, ο οποίος σχηματίστηκε μόλις έντεκα χρόνια νωρίτερα, κέρδισε το 36,3% των ψήφων και 149 από τις 300 έδρες της Ελληνικής Βουλής. Ο ελληνικός λαός είχε εύλογες ελπίδες ότι ο εφιάλτης της λιτότητας θα τελείωνε. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ χαιρετίστηκε από τους προοδευτικούς σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αλλά τι συνέβη;

Η Ελλάδα έτυχε σφοδρής πίεσης από την «Τρόικα» για να δεχτεί επαχθείς όρους για ένα νέο σχέδιο διάσωσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκε στο λαό, τον Ιούνιο του 2015, για να τους ζητήσει απευθείας, μέσω δημοψηφίσματος, αν έπρεπε να αποδεχτούν τους όρους.

«Την Κυριακή δεν αποφασίζουμε απλώς να παραμείνουμε στην Ευρώπη, αποφασίζουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στην Ευρώπη», είχε δηλώσει ο Αλέξης Τσίπρας, ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ελληνικός λαός παρείχε στον Τσίπρα την εντολή που ζήτησε και απέρριψε τους όρους διάσωσης με ποσοστό 61,3% «Όχι».

Ωστόσο, μόλις δύο εβδομάδες μετά το δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε ένα πακέτο διάσωσης που περιείχε μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις και υψηλότερες φορολογικές αυξήσεις από αυτές που προσφέρθηκαν νωρίτερα. 
Ο ελληνικός λαός ίσως να ήταν καλύτερο να είχε μείνει στο σπίτι του, στις 27 Ιουνίου, όσο αφορά στη διαφορά που έκανε η ψήφος τους.

Πολλοί υποστηρικτές του Donald Trump στις ΗΠΑ αναμφίβολα σκέφτονται το ίδιο. 

Ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές προσελκύοντας ψηφοφόρους της εργατικής τάξης, παίρνοντάς τους μακριά από τους Δημοκρατικούς και προσφέροντας την προοπτική του τερματισμού μιας «φιλελεύθερης παρεμβατικής» εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, μόλις εννέα μήνες στην Προεδρία, η πεποίθηση ότι ο Τραμπ, θα είχε μία καθαρή διαφορετική προσέγγιση σε όσα είχαν προηγηθεί από άλλες ηγεσίες είναι σφοδρή αμφισβήτηση. Τα μέλη της συντηρητικής ομάδας του έχουν ξεσκαρταριστεί, ενώ ο Τραμπ αποδείχθηκε τόσο πολεμοχαρής όπως και οι προκάτοχοί του. Αντί να «αποστραγγίζει το βάλτο», ο Ντόναλντ έχει βυθιστεί σε αυτόν.

Τα γεγονότα του 2017 αποδεικνύουν σαφώς, όπως ισχυρίστηκα, ότι οι ΗΠΑ είναι ένα καθεστώς και μίας μη πραγματικής δημοκρατίας και ότι όποιος φτάσει στον Λευκό Οίκο -αργά ή γρήγορα- θα αναγκαστεί να ακολουθήσει τη γραμμή Πόλεμος/Wall Street/Βαθύ Κράτος, ανεξάρτητα από το τι έχει υποσχεθεί στο προεκλογικό μονοπάτι.

Οι Βρετανοί πήραν επίσης ένα μάθημα, για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η «δημοκρατία», όταν οι άνθρωποι δεν ψηφίζουν με τον τρόπο με τον οποίο επιθυμούν οι πιο ισχυροί άνθρωποι του συστήματος. Στις 23 Ιουνίου 2016, σωστά ή λανθασμένα, το 52% ψήφισε να εγκαταλείψει την ΕΕ. Αλλά 15 μήνες αργότερα, η άποψη ότι η Βρετανία ποτέ δεν θα εγκαταλείψει την ΕΕ ή θα παραμείνει σε αυτήν στην πράξη αλλά όχι στη ρητορική, αυξάνεται. Η κυβέρνηση ενεργοποίησε το άρθρο 50 τον Μάρτιο, αφού τα δικαστήρια έκριναν ότι το Brexit έπρεπε να εγκριθεί από το Κοινοβούλιο.

Την περασμένη εβδομάδα, η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ζήτησε από την ΕΕ μια διετή μεταβατική περίοδο μέχρι την αποχώρηση της Βρετανίας το 2019. Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι η μεταβατική περίοδος θα επεκταθεί επ 'αόριστον. «Έχω εκφράσει αυτόν το φόβο πολύ πριν από τη θλιβερή ομιλία της πρωθυπουργού στη Φλωρεντία και δεν βλέπω τίποτα για να με καθησυχάσω ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα τιμηθεί», λέει ο Peter Hill, πρώην συντάκτης της Daily Express.

Οι πιθανότητες της Βρετανίας να βρίσκεται ακόμη στην ΕΕ το 2022 είναι τώρα περίπου 3-1. Και μειώνονται όλη την ώρα.

Και πάλι, αυτό που ήθελαν οι άνθρωποι που ψήφισαν υπέρ Brexit το 2016, είναι αυτό που συμβαίνει; Το ζήτημα εδώ δεν είναι εάν πιστεύουμε ότι η αποχώρηση από την ΕΕ είναι μια καλή ιδέα, αλλά πώς η ψηφοφορία του δημοψηφίσματος δεν οδήγησε στα αποτελέσματα που περίμεναν οι άνθρωποι.

Αυτά δεν είναι τα μόνα παραδείγματα των ανθρώπων που δεν παίρνουν αυτό που πιστεύουν ότι είχαν ψηφίσει. Το 2008, οι πολίτες της Ιρλανδίας ψήφισαν υπέρ της απόρριψης της Συνθήκης της Λισαβόνας της ΕΕ. Ήταν αυτό το τέλος; Καθόλου. Ζητήθηκε να ψηφίσουν ξανά - ένα χρόνο αργότερα - και αυτή τη φορά η ΕΕ πέτυχε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τον Μάιο του 2012, ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Φρανσουά Ολάντ κέρδισε αποφασιστική νίκη στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποσχέθηκε να τερματίσει τη λιτότητα.

«Είμαι σίγουρος ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει ανακούφιση, ελπίζουμε ότι η λιτότητα δεν είναι πλέον αναπόφευκτη» δήλωσε. Αλλά μαντέψτε τι συνέβη. Ο Ολάντ δεν τερμάτισε τη λιτότητα. Μόλις ένα χρόνο αργότερα προώθησε νέο γύρο περικοπών.

Αυτό δεν θα εξέπληξε τους Γάλλους μελετητές της ουγγρικής πολιτικής, στα μέσα της δεκαετίας του '90. Στις εκλογές του 1994 το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Gyula Horn σάρωσε τους δεξούς του Δημοκρατικού Φόρουμ της Ουγγαρίας,  πήρε την εξουσία, υποσχόμενο να διατηρήσει τα καλύτερα στοιχεία του παλιού κομμουνιστικού συστήματος «gulyáskommunizmus». Ο Χορν επιτέθηκε στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και δεσμεύτηκε να θέσει πρώτα τα συμφέροντα των απλών εργαζομένων Ούγγρων. Αλλά οι δυνάμεις της δυτικής πρωτεύουσας δεν είχαν καμία πρόθεση να επιτρέψουν να επιβιώσουν οποιαδήποτε απομεινάρια του σοσιαλισμού στη χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Κάτω από την πίεση των δυτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ο Χορν έκανε μια θεαματική στροφή, απολύοντας πραγματικά προοδευτικούς υπουργούς -και ορίστηκε ένας νεοφιλελεύθερος οικονομικός καθηγητής, ο Lajos Bokros, για να επιβάλει ένα βάναυσο πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο ήταν πολύ χειρότερο από ό,τι είχε εισάγει η προηγούμενη κυβέρνηση. Ενέτεινε επίσης την ιδιωτικοποίηση.

Διακρίνετε τη σχετική ακολουθία;

Αυτό που δείχνουν τα παραπάνω παραδείγματα είναι ότι ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζουμε, οι άνθρωποι πίσω από τα παρασκήνια - οι άνθρωποι των χρημάτων, οι ενσωματωμένοι γραφειοκράτες, όσοι δεν θέλουν να σταματήσουν τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση επειδή κερδίζουν καλά από αυτό, απλά δεν θα αφήσουν να προχωρήσει η ετυμηγορία του λαού. Εάν ο «μεγάλος άπλυτος» ψηφίσει με «λανθασμένο τρόπο», δηλαδή για τον Τραμπ, το ΣΥΡΙΖΑ, το Brexit ή τον Ολάντ ή τον Χορν, τότε θα βρεθούν τρόποι να επανέλθει... η κανονικότητα.

Υπάρχουν σημαντικά διδάγματα που σκέφτομαι εδώ για το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, που θα μπορούσε να βρίσκεται στο χείλος της εξουσίας. Όπως και πολλοί αυτήν την εβδομάδα, ένιωθα πολύ εντυπωσιασμένος από την ομιλία στη διάσκεψη, του ηγέτη των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν.

Ο Κόρμπιν δεσμεύτηκε να αναπτύξει «ένα νέο μοντέλο οικονομικής διαχείρισης για να αντικαταστήσει τα αποτυχημένα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού» και συνέδεσε την άνοδο της τρομοκρατίας με τις νεοσυντηρητικές/φιλελεύθερες παρεμβατικές εξωτερικές πολιτικές.

Αυτό είναι αίρεση όσο αφορά στις νεοφιλελεύθερες ελίτ που είναι υπέρ του πολέμου.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Εργατικοί, οι οποίοι κατέγραψαν τη μεγαλύτερη αύξηση της πρόθεσης ψήφου από όλες τις εκλογές από το 1945, έχουν ένα σταθερό προβάδισμα. Τα σκυλιά του συστήματος, πριονίζουν τα πόδια του Κόρμπιν από την πρώτη μέρα και είναι απόλυτα αφελές να πιστεύει κάποιος, ότι θα σταματήσουν όλα, αν καταφέρει να πάρει τα κλειδιά για τον αριθμό 10 της Downing Street. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος εναντίον αυτού και των πλησιέστερων συντρόφων του θα εντατικοποιηθεί. Ο Paul Mason, σχολιαστής υπέρ των Εργατικών, δήλωσε ότι οι πρώτοι έξι μήνες μιας κυβέρνησης Κόρμπιν θα είναι σαν το «Στάλινγκραντ».

Φυσικά, θα μπορούσατε να υποστηρίξετε ότι οι όμοιοι των Τραμπ, Ολάντ, Χορν, Τσίπρα δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά αφοσιωμένοι στο πρόγραμμα στο οποίο βρισκόταν και είπαν τα "σωστά πράγματα" στον κόσμο μόνο και μόνο για να εκλεγούν. Αλλά ακόμα και αν οι πολιτικοί είναι 100% γνήσιοι, όπως φαίνεται να είναι ο βετεράνος αντιπολεμικός ακτιβιστής Τζέρεμι Κόρμπιν, οι πιέσεις που θα ασκηθούν για να «λυγίσουν» στις ισχυρές δυνάμεις στο παρασκήνιο θα είναι τεράστιες, ειδικά αν προτείνουν πολιτικές τις οποίες οι ελίτ δεν υποστηρίζουν.

Είναι σαφές από την πρόσφατη ιστορία ότι στις σύγχρονες δυτικές «δημοκρατίες» η ψηφοφορία από μόνη της δεν καθορίζει τα αποτελέσματα. Αυτό που έρχεται αργότερα είναι αυτό που είναι πιο σημαντικό".
Συμπληρώστε το email σας για να λαμβάνετε όλη την έκτακτη επικαιρότητα πρώτοι!
Ακολουθήστε μας στα

Carlin 04/10/201718:03

Ο Τραμπ είναι συνεπής, απλά δεν τον αφήνουν. Δεν έχει υπαναχωρησει σε τίποτα. Τον ολαντ ποιος τον....... ει.

Απάντηση
Μεξικάνικη μπάντα...04/10/201717:37

...το Τρίο Χολέρα.

Απάντηση

Προσθέστε το δικό σας σχόλιο

2500  χαρακτήρες απομένουν

* Υποχρεωτικά πεδία