Ρέκβιεμ για ένα ντεπόζιτο

Μια διήμερη απουσία από την Αθήνα σε συνδυασμό με την αλμύρα της θάλασσας που με εμπόδιζε να παρακολουθώ τις εξελίξεις στον Τύπο, είχε ως αποτέλεσμα η επιστροφή μου να με βρει ανενημέρωτο και έτοιμο να με ξαφνιάσει και πάλι. Ξεκινώντας το πρωί της Τρίτης για το γραφείο, ακολούθησα όπως πάντα την συνηθισμένη διαδρομή. Κατεβαίνοντας την οδό Φορμίωνος μέχρι τη στάση του λεωφορείου. Η Φορμίωνος είναι ένας δρόμος 4 περίπου χιλιομέτρων, που ξεκινά από το Παγκράτι και καταλήγει στον Βύρωνα. Το μέγιστο πλάτος της δεν ξεπερνά τα 5 μέτρα. Σε μια τυχαία μέρα, η Φορμίωνος είναι πραγματική κόλαση. Παρκαρισμένα οχήματα δεξιά και αριστερά, σε συνδυασμό με τα φορτηγά που ξεφορτώνουν κάθε ώρα της ημέρας, αναγκάζουν τα δύο λεωφορεία που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν την οδό να χρειάζονται τουλάχιστον 20 με 25 λεπτά –ενίοτε και 45 – για να καλύψουν αυτά τα απίστευτα 4 χιλιόμετρα.

Το να πετύχεις λεωφορείο στη Φορμίωνος την στιγμή που κατεβαίνεις από το σπίτι σου είναι τόσο σπάνιο όσο το να πετύχεις μόνο πράσινα φανάρια ανεβαίνοντας την Κηφισίας. Συνήθως μέχρι να περάσει το λεωφορείο, έχεις διαβάσει όλες τις πολιτικές, οικονομικές και αθλητικές εφημερίδες του περίπτερου και έχεις ήδη αρχίσει να λύνεις στο μυαλό σου και το εξώφυλλο από το σταυρόλεξο πιο δίπλα. Η χαρά μου και η έκπληξη μου λοιπόν μόλις είδα ένα λεωφορείο στη στάση ήταν τόση που επιτάχυνα για να το προλάβω, χαρίζοντας στους περαστικούς το θέαμα ενός βετεράνου δρομέα στο «βάδην», που έχει πάθει ψύχωση με το βηματισμό της «χήνας».

Μόλις όταν έφτασα στη στάση κατάλαβα το λόγο που κανείς άλλος δεν ενδιαφερόταν για το λεωφορείο. Διότι το συγκεκριμένο όχημα αποτελούσε απλώς το ένα από τα τέσσερα λεωφορεία ενός απίστευτου κομβόι. Προχωρώντας προς την επόμενη στάση έβλεπα μια ατελείωτη ουρά από ακινητοποιημένα αυτοκίνητα. Η Φορμίωνος έχει δύο βενζινάδικα σε αυτό το ύψος της. Το ένα στην άνοδο, το άλλο στην κάθοδο. Με μια απόσταση περίπου 500 μέτρων ανάμεσά τους. Τα οποία προφανώς είχαν ακόμα βενζίνη. Ανάμεσα στα 500 αυτά μέτρα δεν κυκλοφορούσε τίποτα. Εκεί στάθηκα να θαυμάσω. Λίγο πιο πάνω και πιο κάτω, σκηνές από την συνέχεια του Μαντ Μαξ, με εκατοντάδες οδηγούς να περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για λίγα λίτρα βενζίνης. Χωρίς μάλιστα να κορνάρει κανείς. Λες και περίμεναν στην ουρά για να Κοινωνήσουν. Και στο ενδιάμεσο το απόλυτο τίποτα. Αν υπολογίσουμε πρόχειρα πως χρειάζονταν κατά μέσο όρο, 2 λεπτά για να φουλάρει το ντεπόζιτο, άλλα 2 για να δώσει λεφτά – πάρει ρέστα – και απόδειξη- και 2 για να σταματήσει – ανοίξει ντεπόζιτο- δέσει ζώνη- ξεκινήσει, μιλούμε για 6 λεπτά της ώρας για κάθε οδηγό. Αυτό ισοδυναμούσε με 10 αυτοκίνητα την ώρα. Λιγότερα από όσα διασχίζουν τον δρόμο Νούτσοβο – Αρτοτίνα στα Βαρδούσια.

Η εικόνα έμοιαζε με αυτήν που τόσο γλαφυρά και αυθαίρετα περιγράφουν τα βιβλία της Έκθεσης στο Δημοτικό για τη ζωή στο χωριό με τον παππού και τη γιαγιά. Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να παίζει μπάλα. Να στήσει ψησταριά με κάρβουνα κα να ψήνει λουκάνικα στη μέση της Φορμίωνος. Να απλώσει ξαπλώστρα και να απολαμβάνει τον ήλιο του Ιούλη. Και άλλα ωραία πράγματα.

Τα τέσσερα λεωφορεία μόνο χαλούσαν την εικόνα από αυτό το όμορφο πρωινό στον κόσμο της ψυχεδέλειας. Διότι απλώς με λιγότερους από 5 επιβάτες το κάθε ένα, έδειχνε ξεκάθαρα την περιρρέουσα παράνοια της καθημερινής μετακίνησης στην Αθήνα. Ο κάθε οδηγός προτιμούσε να περιμένει μια ώρα στην ουρά για βενζίνη, από το να αφήσει το αμάξι του και να πάρει το λεωφορείο. Και τα λεωφορεία, αδυνατώντας να προσπεράσουν αυτό το «μπλόκο» περίμεναν και αυτά υπομονετικά να φουλάρει, ο μπροστινός τους. Εκεί νόμιζα πως πλέον είχα δει τα πάντα αναφορικά με τους αθηναϊκούς δρόμους. Η πραγματικότητα είναι όμως σκληρή. Λίγο πιο δίπλα ένας μπόμπιρας, βαριεστημένος από την αναμονή του λεωφορείου λέει στην μάνα του «Μαμά, με έχεις δει να κάνω τούμπα χωρίς χέρια;» «όχι παιδί μου» απάντησε η μάνα – κουράγιο. Τότε ο πιτσιρικάς κάνει μια απίστευτη τούμπα και προσγειώνεται σε ευθεία γραμμή. Συμπέρασμα: Πάντα υπάρχει κάτι που δεν έχεις ξαναδεί.